Αφιέρωση #2 – the ice-way…

Posted on 26 Νοεμβρίου, 2011 1:03 πμ από

41


Μεταφράζει η koula…

από βιντεάκι στο youtube, που βασίζεται σε άρθρο του BBC-Naturehttp://www.bbc.co.uk/nature/15835017

(δείτε πρώτα το βίντεο και μετά την περιγραφή… και ξανά το βίντεο…)

Όπως η άλμη (brine) από την θάλασσα βουλιάζει, σχηματίζεται ένας “κρύσταλλος από άλμη” – “brinicle” που απειλεί τη ζωή στον βυθό της θάλασσας με μια “παγερή μοίρα”.

Ένας παράξενος υποβρύχιος “παγοκρύσταλλος θανάτου” έχει κινηματογραφηθεί από μια ομάδα του BBC.
Με ειδικές φωτογραφικές μηχανές timelapse – που μένουν σταθερές σε ένα σημείο και καταγράφουν εικόνες ανά τακτά χρονικά διαστήματα, οι οποίες στο τέλος τίθενται διαδοχικά και δίνουν στην εικόνα την αίσθηση συνεχόμενης κίνησης – οι ειδικοί κατέγραψαν το αλμυρό νερό να αποχωρίζεται από τον θαλάσσιο πάγο και να βυθίζεται.

Η θερμοκρασία αυτής της άλμης (=αλατόνερο) που βυθιζόταν, η οποία ήταν πολύ κάτω από 0οC, προκάλεσε το πάγωμα του νερού μέσα σε μια θήκη από πάγο γύρω του.

Στο σημείο που ο λεγόμενος “κρύσταλλος άλμης” συνάντησε τον βυθό της θάλασσας, σχηματίστηκε ένα δίκτυο πάγου το οποίο πάγωνε οτιδήποτε αυτό ακουμπούσε, συμπεριλαμβανομένων θαλάσσιων αχινών και αστερίων. Το ασυνήθιστο φαινόμενο κινηματογραφήθηκε για πρώτη φορά από τους καμεναμέν Χιού Μίλερ (Hugh Miller) και Ντάγκ Άντερσον (Doug Anderson) για λογαριασμό της σειράς του BBC One, Frozen Planet – Παγωμένος Πλανήτης.

Έρπων πάγος

Το παγετώδες φαινόμενο προκαλείται από κρύα, βυθιζόμενη άλμη, η οποία είναι πιο πυκνή από το υπόλοιπο θαλασσινό νερό. Σχηματίζει έναν κρύσταλλο άλμης όπως έρχεται σε επαφή με το θερμότερο νερό κάτω από την επιφάνεια.

Ο κύριος Μίλερ, για να καταγράψει τον κρύσταλλο άλμης να μεγαλώνει, έστησε την εξέδρα του εξοπλισμού των καμερών timelapse κάτω από τον πάγο στο νησί Little Razorback, κοντά στο Αρχιπέλαγος Ρος της Ανταρκτικής.

«Όταν εξερευνούσαμε γύρω από αυτό το νησί, συναντήσαμε μια περιοχή όπου βρίσκονταν 3 ή 4 κρύσταλλοι άλμης σχηματισμένοι πρωτύτερα και ένας που πραγματικά συνέβαινε εκείνη την ώρα”, είπε ο κύριος Μίλερ στο BBC Nature.

Οι ειδικοί δύτες σημείωσαν την θερμοκρασία και επέστρεψαν στην περιοχή μόλις οι ίδιες συνθήκες επαναλήφθηκαν.

«Ήταν κάπως σαν αγώνας δρόμου ενάντια στον χρόνο, επειδή κανείς πραγματικά δεν ήξερε πόσο γρήγορα αυτοί σχηματιζόντουσαν”, είπε ο κύριος Μίλερ. “Αυτό που είχαμε δει μια βδομάδα νωρίτερα επιμηκυνόταν όλο και πιο πολύ μπροστά στα μάτια μας… συνολικά χρειάστηκε μόνο 5 με 6 ώρες”.

Κόντρα στις αντιξοότητες

Η τοποθεσία – κάτω από τον πάγο, λίγο πιο μακριά από τους πρόποδες του ηφαιστείου Mount Erebus (σ.μ.: βουνό Έρεβος…), σε νερό παγερό στους -2οC – δεν ήταν εύκολα προσβάσιμη.

“Αυτό το συγκεκριμένο κομματάκι γης ήταν δύσκολο να προσεγγιστεί. Ήταν πολύς ο δρόμος από την τρύπα (σ.μ. μάλλον εννοεί το άνοιγμα στον πάγο για να κατέβουν μέσα στο νερό) έως το σημείο αυτό και ήταν αρκετά στενά κατά διαστήματα μεταξύ του βυθού της θάλασσας και του πάγου”, εξήγησε ο κύριος Μίλερ.

“Το θυμάμαι να είναι μια πάλη… Όλα τα σύνεργα ήταν πολύ βαριά επειδή πρέπει να “καθίσουν” στον βυθό της θάλασσας και να μην κουνηθούν για μεγάλες χρονικές περιόδους”.

Οι κινηματογραφιστές , εκτός από τα πρακτικά του στησίματος του εξοπλισμού, έπρεπε να παλέψουν και με την τοπική άγρια ζωή και τις παρεμβολές αυτής. Οι μεγάλες φώκιες weddell στην περιοχή δεν είχαν κανένα πρόβλημα να προσπερνούν κολυμπώντας και να σπάνε κρυστάλλους άλμης στο πέρασμά τους, καθώς και τον κινηματογραφικό εξοπλισμό.

«Την πρώτη φορά που έκανα ένα timelapse (διαδοχή εικόνων ληφθείσες ανά τακτά διαστήματα) στο σημείο, μια φώκια το διέλυσε”, είπε ο κύριος Μίλερ.

Αλλά οι προσπάθειες της ομάδας τελικά ανταμείφθηκαν με το πρώτο στην ιστορία, κινηματογραφημένο υλικό κατά τον σχηματισμό ενός κρυστάλλου άλμης.

Πώς δημιουργείται ένας κρύσταλλος άλμης;

Δρ. Μαρκ Μπράντον (Mark Brandon) – Πολικός ωκεανογράφος, Πανεπιστήμιο Open

Το θαλασσινό νερό που παγώνει, δε δημιουργεί πάγο όπως είναι αυτός που φτιάχνετε στον καταψύκτη σας. Αντί για έναν στερεό και πυκνό σβώλο, είναι περισσότερο σαν σφουγγάρι εμποτισμένο σε θαλασσόνερο με ένα μικροσκοπικό δίκτυο καναλιών άλμης μέσα του.

Τον χειμώνα, η θερμοκρασία του αέρα πάνω από τον πάγο της θάλασσας μπορεί να φτάσει κάτω από τους – 20ο C, ενώ στο θαλασσινό νερό είναι μόνο γύρω στους -1,9οC.

Θερμότητα ρέει από το θερμότερο (τη θάλασσα) και ανεβαίνει στον πολύ κρύο αέρα, σχηματίζοντας νέο πάγο από το κάτω μέρος. Το αλάτι σε αυτόν τον νεοσχηματισμένο πάγο συμπυκνώνεται και σπρώχνεται μέσα στα κανάλια άλμης. Και επειδή είναι πολύ κρύο και αλμυρό, είναι πυκνότερο από το νερό που βρίσκεται από κάτω.

Το αποτέλεσμα είναι ότι η άλμη βυθίζεται σε ένα λοφίο που φθίνει. Αλλά καθώς αυτή η εξαιρετικά κρύα άλμη απομακρύνεται από τον πάγο της θάλασσας, παγώνει το σχετικά φρέσκο θαλασσόνερο με το οποίο έρχεται σε επαφή. Αυτό σχηματίζει έναν εύθραυστο σωλήνα πάγου γύρω από το φθίνον λοφίο, ο οποίος αναπτύσσεται σε αυτό που ονομάστηκε “κρύσταλλος άλμης”.

Οι κρύσταλλοι άλμης εντοπίζονται και στην Αρκτική και στην Ανταρκτική, αλλά πρέπει να είναι σχετικά ήσυχα για να αναπτυχθούν σε μήκος όσο αυτοί που παρατήρησε η ομάδα του Frozen Planet.

Salt Link: http://wp.me/p1pa1c-exR

koula, the trell

το ποστ μου θύμισε κάποιες προσπάθειες του maskarat, κατά το ατελείωτο σερφάρισμα στη θάλασσα του διαδικτύου!

οπότε… αφιερωμένο! 🙂

για πάνω θες και ξεκινάς,

για νά-βγεις σ’άλλον χώρο,

μα στον αέρα δεν περνάς,

στριμώχνεσαι στο όριο…

             —-

ιδέα θα΄χεις ξαφνικά,

κάτω για να κατέβεις,

αφήνεις γύρω παγικά,

ίχνη καθώς παλεύεις…

             —-

όσο αντέχεις, τη λευκή,

θα στήνεις την κολόνα,

να στέκει πάνω η σκεπή,

κι ας είναι… από χιόνια…

       —-

😀 😛 καλά κουράγια σύντροφε!!!