Browsing All posts tagged under »Λατινική Αμερική«

10 τραγούδια από τον Rubén Blades

30 Δεκεμβρίου, 2012 από

11

του Καπυμπάρα Ο Rubén Blades γεννήθηκε στις 16 Ιουλίου 1948 στην Πόλη του Παναμά. Ο πατέρας του ήταν κολομβιανός ενώ η μητέρα του η κουβανή μουσικός και ηθοποιός Anoland Diaz . Η οικογένεια του πατέρα του καταγόταν από το νησί της Αγίας Λουκίας, πρώην βρετανικής αποικίας, έτσι εξηγείται και η προφορά του επιθέτου του (Μπλέιτζ).

Silvio Rodríguez: δέκα τραγούδια

10 Ιανουαρίου, 2012 από

14

του Καπυμπάρα Ο Σίλβιο Ροντρίγκες είναι ένας εμβληματικός τραγουδιστής για τη λατινοαμερικάνικη αριστερά. Γεννήθηκε το 1946 στο Σαν Αντόνιο ντε λος Μπάνιος της Κούβας και ήταν γιος μιας φτωχής αγροτικής οικογένειας. Η μητέρα του αγαπούσε τη μουσική και το τραγούδι και ιδιαίτερα τα παραδοσιακά μπολερό, ενώ ο πατέρας του αγαπούσε την ποίηση και τις σοσιαλιστικές […]

Η σκακιέρα της ενεργειακής κυριαρχίας

4 Ιανουαρίου, 2012 από

15

του Ιουλιανού Οι οικονομίες, ολόκληρο το σύστημα του καπιταλισμού δηλαδή της ΕΕ και των ΗΠΑ βασίζεται στην καύση ορυκτών καυσίμων. Εισάγουν πάνω από το 80% της ζήτησης τους σε πετρέλαιο και φυσικό αέριο. Είναι μια εξάρτηση πυριτιδαποθήκη, μια και οι πηγές ενέργειας είναι απομακρυσμένες, πρέπει συνεχώς να μεριμνούν για την ασφαλή μεταφορά τους, να διορίζουν κυβερνήσεις […]

Nueva Canción

15 Οκτωβρίου, 2011 από

15

του Καπυμπάρα Το “nueva canción” (νέο τραγούδι, στα ισπανικά), είναι κάτι παραπάνω από μουσική. Πρόκειται για ένα μουσικό είδος εμπνεόμενο από τις λαϊκές μουσικές παραδόσεις και αφοσιωμένο στους κοινωνικούς αγώνες μιας ολόκληρης ηπείρου, της Λατινικής Αμερικής. Ξεκίνησε από τη Χιλή, όπου πραγματοποιήθηκε το πρώτο φεστιβάλ αφιερωμένο στο nueva canción, στο Σαντιάγο, στο γήπεδο του μπάσκετ, […]

Αργεντινή: 39 χρόνια από τη σφαγή στο Trelew

22 Αυγούστου, 2011 από

3

Αναδημοσιεύει από το contrainfo ,   ο risinggalaxy: *** Στις 15 Αυγούστου 1972, 25 πολιτικοί κρατούμενοι απέδρασαν από τη φυλακή Ράουσον [Rawson] στην Αργεντινή. Έξι από αυτούς κατόρθωσαν να περάσουν τα σύνορα και να φτάσουν στη Χιλή. Πρόκειται για τους Mario Santucho, Roberto Quieto, Fernando Vaca Narvaja, Enrique Gorriarán Melo, Domingo Mena y Mario Osatinsky. […]

Το Κίνημα των Αγροτών Χωρίς Γη στη Βραζιλία – 25 χρόνια μετά

5 Απριλίου, 2011 από

4

Το Τμήμα Κοινωνικής Ανθρωπολογίας – Πάντειο Πανεπιστήμιο Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών παρουσιάζει: ΤΟ ΚΙΝΗΜΑ ΤΩΝ ΑΓΡΟΤΩΝ ΧΩΡΙΣ ΓΗ ΣΤΗ ΒΡΑΖΙΛΙΑ – 25 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ Τρίτη 5 Απριλίου, 19:00 Αίθουσα Γ6 (νέο κτήριο) ΜιχάληςΚοντοπόδης Amsterdam Institute for Social Science Research, UvA & Humboldt Universität zu Berlin Στο site του Μιχάλη Κοντοπόδη http://landlessmov2010.wordpress.com/ θα δείτε πολύ πλούσιο υλικό από την […]

Διάλεξη της Μάρτα Χάρνεκερ

8 Δεκεμβρίου, 2010 από

0

Λατινική Αμερική – Aυτονομίες και Χειραφετήσεις

12 Οκτωβρίου, 2010 από

5

Δημοσιεύει η Anakata-dyomenh ΛΑΤΙΝΙΚΗ ΑΜΕΡΙΚΗ Αυτονομίες και Χειραφετήσεις ΝΕΟΙ ΚΟΣΜΟΙ ΣΤΟΥΣ ΤΟΠΟΥΣ ΤΩΝ ΑΝΤΙΣΤΑΣΕΩΝ

Στη γη των ξένων

15 Σεπτεμβρίου, 2010 από

1

ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΑΝΑΣΤΑΣΟΠΟΥΛΟΥ Κάτω από τον καυτό ήλιο του Μεξικού, ο ιδιωτικός ντετέκτιβ Εκτορ Μπελασκουάν Σάιν διασχίζει τις πόλεις των συνόρων με τις ΗΠΑ για να ανακαλύψει τα ίχνη μιας εξαφανισμένης ηθοποιού του κινηματογράφου.

Η νέα Εποχή του Χαλκού

29 Αυγούστου, 2010 από

4

Mια συγκινητική, δραματική και συναρπαστική ιστορία διάσωσης. Έτσι περιγράφουν τα περισσότερα ΜΜΕ την ιστορία των 33 χιλιανών μεταλλωρύχων που από τις 5 Αυγούστου ζουν κλεισμένοι στα σπλάχνα της γης, 700 μέτρα κάτω από την επιφάνεια του εδάφους. γράφει η ΜΑΡΙΑΝΝΑ ΤΖΙΑΝΤΖΗ

Ζώντας μαζί με το Κίνημα των Ακτημόνων Εργατών της Βραζιλίας

23 Αυγούστου, 2010 από

17

Κοιτάζοντας μια ανοιχτή φλέβα της Λατινικής Αμερικής Του Στέλιου Τσιλιούκα* Santarem Οι σύντροφοι μου διηγήθηκαν κάτι συγκλονιστικό. Η τεράστια έκταση της Βραζιλίας και η πρόσφατη ιστορία της δουλείας δημιουργούν μια πραγματικότητα απίθανη για τους Ευρωπαίους. Στην περιοχή του Παρά, μια επαρχία (μεγέθους ευρωπαϊκου κράτους) δίπλα στον Αμαζόνιο, οι υποδομές είναι ελάχιστες, η μετακίνηση και η […]

Ζώντας μαζί με το Κίνημα των Ακτημόνων Εργατών της Βραζιλίας

17 Αυγούστου, 2010 από

9

Γράμμα στον πατέρα του Στέλιου Τσιλιούκα* Στην Κούβα δεν εχω πάει ακόμα, οπότε η εικόνα που έχω σχηματίσει ειναι απο την προπαγάνδα των ΜΜΕ και απο περιγραφές φίλων και συντρόφων που την έχουν επισκεφτεί. Περιγραφές λίγο ή πολύ αρνητικές για έλλειψη ελευθερίας και βασικών αγαθών, μια εικόνα εντελώς διαφορετική απο αυτή που έχουν οι αγωνιστές […]

Ζώντας μαζί με το Κίνημα των Ακτημόνων Εργατών της Βραζιλίας

2 Αυγούστου, 2010 από

8

Μέρος τρίτο – Σάο Πάολο Του Στέλιου Τσιλιούκα* Σάο Πάολο 23-07-2010 Μια μεγαλούπολη των 12 εκατομμυρίων, στο κέντρο δεσπόζουν τεράστιοι ουρανοξύστες από όπου  η αστική τάξη κοιτά υπεροπτικά τους από κάτω και μεταφέρεται από ταράτσα σε ταράτσα με ελικόπτερα. Βέβαια το βράδυ δεν τους παίρνει εύκολα ο ύπνος, γιατί παρόλα τα ηλεκτρονικά εμφυτεύματα εντοπισμού στα παιδιά […]

Ζώντας μαζί με το Κίνημα των Ακτημόνων Εργατών της Βραζιλίας

30 Ιουλίου, 2010 από

40

Μέρος δεύτερο – Εξερευνώντας την καρδιά των καταυλισμών Του Στέλιου Τσιλιούκα* Ανταπόκριση 5η Porecatu, Ένας νέος καταυλισμός που σφύζει από ζωντάνια, ο κατειλημμένος χώρος είναι ιδανικός: κόβει ένα λατιφούντιο (μεγάλη ιδιοκτησία) γεμάτο από ζαχαροκάλαμα για βιοκαύσιμα και μεταλλαγμένο καλαμπόκι πάνω στην πιο όμορφη πλαγιά που κοιτάζει σε μία λίμνη. Το ηθικό  είναι ακμαίο, πάνω στον καρόδρομο  που οδηγεί […]

Ζώντας μαζί με το Κίνημα των Ακτημόνων Εργατών της Βραζιλίας

29 Ιουλίου, 2010 από

19

Μέρος Πρώτο – Μαγικός Ρεαλισμός Tου Στέλιου Τσιλιούκα* Ανταπόκριση 1η Όταν  το αεροπλάνο πέταγε πάνω από τον  Ατλαντικό θυμόμουν την Αirfrance που έπεσε πρόπερσι και τα χρειάστηκα λιγάκι. Οι Βραζιλιάνοι  είναι άλλος κόσμος, πολύ ανοιχτοί και περίεργοι. Μετά από μια μικρή  περιπέτεια με έναν περίεργο ταρίφα, τα κατάφερα και έφτασα στον ξενώνα του  MST, όπου βρήκα και τρεις Ισπανίδες συντρόφισσες. Συνθήκες πολύ φτωχικές, αλλά νιώθεις ζεστασιά και […]

Καταλαμβάνω, Αντιστέκομαι, Παράγω… Βραζιλία – Το κίνημα των ακτημόνων *

28 Ιουλίου, 2010 από

13

της Jaquou Utopie Η ελπίδα είμαστε εμείς… “Στα τέλη του 19ου αιώνα κάποιος ονειροπόλος επαναστάτης, ονόματι Αντόνιο Κονσελέιρο, βαρέθηκε να περιμένει τη μέρα της επανάστασης για να αλλάξει η κοινωνία και αποφάσισε να χτίσει τη δική του την κοινωνία μέσα στην υπάρχουσα κοινωνία. Αυτά στη μακρινή Βραζιλία. Άρχισε να μιλάει για το όραμά του στους […]

Ο Υποδιοικητής Πέδρο

13 Μαΐου, 2010 από

7

Στις 21 Φεβρουαρίου 2000, ο υποδιοικητής Μάρκος έγραψε μία επιστολή στο μακαρίτη πια Μεξικανό συγγραφέα Φερνάντο Μπενίτες. Το γράμμα περιείχε ένα αφήγημα «με το οποίο προσπαθούμε επίσης να θυμόμαστε εκείνους που σήμερα δεν βρίσκονται μαζί μας, ήταν όμως παλιότερα και έδωσαν τη δυνατότητα να υπάρχουμε εμείς σήμερα». Ο σουμπ (Subcomandante Marcos) αναφερόταν τότε στον υποδιοικητή […]

Zanon – Εργοστάσιο χωρίς αφεντικό

3 Απριλίου, 2010 από

14

Το εργοστάσιο κεραμεικών του Luigi Zanon, ιδρύθηκε το 1980, κατά την στρατιωτική δικτατορία. Χτίστηκε σε δημόσια γη και με δημόσια κονδύλια. Το 2001 όμως, κατά την μεγάλη οικονομική κρίση της Αργεντινής, αποφασίζει να κλείσει, αφήνοντας τους εργάτες με πολλούς μισθούς απλήρωτους. Οι εργάτες καταλαμβάνουν το εγκαταλελειμμένο εργοστάσιο και το θέτουν σε λειτουργία. Ο πρώην ιδιοκτήτης, […]

Το Πάντα και το Ποτέ ενάντια στις Μερικές Φορές…

25 Μαρτίου, 2010 από

6

Μια σχετικά ελέυθερη απόδοση του παραμυθιού  Siempre y Nunca contra a veces!! από τη σελίδα  CUENTOS REBELDES!! CUENTOS ZAPATISTAS!! Μία φορά κι έναν καιρό ήταν δύο φορές. Τη μία τη λέγανε Mία Φορά και την άλλη τη λέγανε Άλλη Φορά. Η Μία και η Άλλη Φορά ήταν η οικογένεια Μερικές Φορές, που ζούσε και είχε […]

Η Οικονομική Κατάρρευση της Αργεντινής…

20 Μαρτίου, 2010 από

51

Παρακολουθείστε, δυστυχώς  με αγγλικούς υπότιτλους, ένα  ντοκυμαντέρ που περιγράφει τα γεγονότα που οδήγησαν στην οικονομική κατάρρευση της Αργεντινής τον Δεκέμβρη του 2001  και την εξέγερση που ακολούθησε… Με το ΔΝΤ να έχει παίξει καθοριστικό ρόλο στις οικονομικές αποφάσεις κυβερνήσεων, που οδήγησαν την μεσαία τάξη της Αργεντινής σε αφανισμό και εκτόξευσαν τα ποσοστά του πληθυσμού κάτω […]

Τα παιδιά της ομίχλης

1 Μαρτίου, 2010 από

2

Όταν το 1994 ήταν ακόμα νεογέννητο, οι Ζαπατίστας χάλασαν τη γιορτή της μεξικάνικης κυβέρνησης, της τρελαμένης από τη χαρά της που κήρυξε την ελευθερία του χρήματος. Από τα στόμια των τουφεκιών τους αντήχησαν οι φωνές αυτών που δεν είχαν ποτέ ακουστεί, που έτσι μόνο μπόρεσαν να ακουστούν. Όμως τα ζαπατιστικά τουφέκια θέλουν να μείνουν άχρηστα. Τούτο δεν είναι ένα κίνημα ερωτευμένο με το θάνατο, δε λατρεύει καθόλου τους πυροβολισμούς και τις διαταγές, ούτε προτίθεται να καταλάβει την εξουσία. Έρχεται από πολύ μακριά στο χρόνο κι από πολύ βαθιά στη γη: έχει πολλά να καταγγείλει, αλλά επίσης πολλά να γιορτάσει. Στο κάτω κάτω της γραφής, πέντε αιώνες φρίκης δε στάθηκαν ικανοί να εξολοθρεύσουν ούτε τις κοινότητες ούτε τον προαιώνιο τρόπο τους να δουλεύουν και να ζουν με ανθρώπινη αλληλεγγύη και σε επικοινωνία με τη φύση.