Με ποιό δικαιώμα καταστρέφεις το πολυτεχνείο?

Posted on 19 Σεπτεμβρίου, 2013 4:40 μμ από

3


Με αφορμή αυτό το «υπέροχο» κείμενο με τίτλο «Με ποιο δικαίωμα κλείνεις το Πολυτεχνείο;» το οποίο δημοσιεύται στο «υπέροχο» site ενημερωσης, η φοιτήτρια Ε.Μ.Π.  Άννα Σιγαλού γράφει:

hikmet_3   Πριν μια βδομάδα, ανακοινώθηκε η απεργία των διοικητικών  υπαλλήλων των ΑΕΙ, με τους ΙΔΑΧ του ΕΜΠ να είναι από τους  πρώτους που προχωρούν σε απεργία. Ο λόγος, οι επικείμενες απολύσεις τουλάχιστον 500 από τους 800 ΙΔΑΧ του ΕΜΠ.

  Οι διοικητικοί (γραμματείς, προσωπικό εργαστηρίου) αποφάσισαν στα πλαίσια της απεργίας τους να αναστείλουν τις εγγραφές φοιτητών και την επαναληπτική του Σεπτέμβρη, περιφρουρώντας τις πύλες του ΕΜΠ.

Κυκλοφόρησε λοιπόν προχτές ένα κείμενο του Γ. Μαυρωτά, καθηγητή στο ΕΜΠ, σχετικά με την απεργία. Ντυμένο με αρκετό ψευτοσυναισθηματισμό και προσπαθώντας να ικανοποιήσει και τις δύο πλευρές, σχολιάσει τα εξής: 1) ότι οι ΙΔΑΧ καλύπτουν στρεβλά το κενό που υπήρχε για ερευνητές, ότι έγινε κατάχρηση των προσλήψεων 2) ότι δεν υπάρχουν κριτήρια αξιολόγησης 3)ότι ο τρόπος που απαντάνε οι θιγόμενοι στις απολύσεις είναι υπερβολικός. Και το σχετικά «ουδέτερο» αυτό κείμενο που φέρει τον τίτλο «Με ποιο δικαίωμα κλείνεις το πολυτεχνείο;» απ ότι καταλαβαίνω δεν απευθύνεται μόνο στην πολυτεχνειακή κοινότητα, επικαλείται την κοινή γνώμη.

Πρέπει να τεθούν όμως κάποια ερωτήματα άμα θέλει κανείς να είναι αν μη τι άλλο συνεπής:

Σε ποιόν αναφέρεται ο κ. Μαυρωτάς; Ποιος είναι αυτός που κατά τη γνώμη του «κλείνει το πολυτεχνείο»; Απ ότι φαίνεται το διοικητικό προσωπικό και οι ΙΔΑΧ που «στρεβλά καλύπτουν το κενό των ερευνητών» με την απόφαση τους να προχωρήσουν σε αποκλεισμό της πολυτεχνειούπολης. Έχει αρκετό ενδιαφέρον όμως το πώς αποδίδονται ευθύνες και σε ποιους, ή μάλλον σε ποιους δεν αποδίδονται ευθύνες.

Τυχαίνει να είμαι κι εγώ μέλος της πανεπιστημιακής κοινότητας και συγκεκριμένα φοιτήτρια. Και τα τελευταία τέσσερα χρόνια έχω όντως δει κινήσεις προς την υποβάθμιση του πολυτεχνείου. Μόνο που αυτές οι κινήσεις είναι ευρέως γνωστές ως νόμοι του υπ. Παιδείας (διαφορετικοί και χειρότεροι κάθε χρονιά), που είτε αφορούσαν το πρόγραμμα σπουδών, είτε τα συγγράμματα, είτε όλα τα παραπάνω και ακόμα περισσότερα: την κατάργηση των 407, την μείωση των προσλήψεων των καθηγητών, τη σταδιακή περικοπή των συγγραμμάτων και της φοιτητικής μέριμνας.

Πρώτον, είναι τεράστιο λάθος να παραλείψουμε να πούμε ότι το διοικητικό προσωπικό δεν περισσεύει, γιατί πολύ απλά ως διοικητικό φέρεται και το προσωπικό των εργαστηρίων, όπως αναγνωρίζει και ο κ.Μαυρωτάς. Όμως ενώ αυτός τονίζει το λάθος σε αυτήν την διαδικασία πρόσληψης, εγώ θα ήθελα να ρωτήσω: τίνος απόφαση ήταν να προσλαμβάνονται με αυτόν τον τρόπο; Μήπως ήταν των τωρινών εργαζομένων; Μήπως των πανεπιστημίων; Ή μήπως ήταν μια μικρή, αρκετά ασήμαντη ίσως όταν προτασσόταν, λεπτομέρεια ενός σχεδίου που φέρει τον γενικότερο τίτλο «διάλυση της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης»;

Δεύτερον, γίνεται λόγος για κριτήρια αξιολόγησης. Αξιολόγησης ως προς τι όμως; Και ποίοι είναι αυτοί που είναι σε θέση να την κάνουν; Σίγουρα όχι το υπ. Παιδείας. Γιατί τα τελευταία χρόνια κάθε άλλο παρά ενδιαφέρον για την εκπαίδευση και την σωστή λειτουργία των ΑΕΙ-ΤΕΙ έχει δείξει. Και σε αυτό το σημείο, αξίζει να αναφερθεί ότι πρώτα ανακοινώθηκε το «πλεόνασμα» και μετά έγινε λόγος περί κριτηρίων. Η ευκολία με την οποία βλέπουν κάποιοι αυτούς τους ανθρώπους σαν υπαλλήλους κι όχι σαν συναδέλφους είναι απογοητευτική. Αντανακλά όμως μια λογική που βλέπει τα πανεπιστήμια σαν επικερδή τομέα κι όχι σαν κοινωνική παροχή και δικαίωμα.

Τρίτον, σχετικά με το «κλείσιμο» του πολυτεχνείου. Κατ αρχάς να πω ότι σαν επιχείρημα έχω βαρεθεί να το ακούω. Κι αυτό δεν το λέω για να το απαξιώσω, το λέω ίσως με λίγο παράπονο. Γιατί πάντα, όταν λέγεται, αποφεύγει επιμελώς να απαντήσει στο πραγματικό ερώτημα, να προτείνει κάτι άλλο, να πλαισιωθεί από επιχειρήματα. Δεν λέγεται ποτέ, ουσιαστικά, στα πλαίσια ενός διαλόγου, αποτελεί επίκληση στην ομαλότητα.

Ποια είναι όμως αυτή η ομαλότητα; Μετά από τόσα χρόνια εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης το σκηνικό της τριτοβάθμιας είναι ρευστό. Μέχρι και πριν από τέσσερα-πέντε χρόνια ίσως και να μπορούσες να το αποκαλέσεις σχετικά ομαλό, αλλά πλέον είναι υπεκφυγή. Γιατί αν αυτή τη στιγμή λειτουργήσει το πανεπιστήμιο, θα υπολειτουργήσει: θα λείπουν γραμματείς, βοηθοί εργαστηρίων, βοηθοί καθηγητών. Και τότε ποιοι θα εξυπηρετούν τους φοιτητές, ποιοι θα επιτηρούν τις εξετάσεις, ποιοι θα πρωτοδιορθώνουν γραπτά; Πόσο ομαλά θα λειτουργεί ένα ίδρυμα χωρίς επαρκή στελέχωση, που ήδη αγκομαχά σε πολλούς τομείς;

Τέλος, για όσους ζητάνε να βρεθεί άλλος τρόπος για να μη χαθεί αυτή η «ομαλότητα», οι εγγραφές, οι εξεταστικές, δεν θα μπω καν στον κόπο να ρωτήσω ποιος είναι αυτός ο τρόπος. Οι καταστάσεις τρέχουν και πρέπει να τρέξουμε κι εμείς άμα θέλουμε να τις προλάβουμε -και για να γίνει αυτό πρέπει να ιεραρχήσουμε τις προτεραιότητες μας.

Και αν υπάρχει κάποιος φοιτητής ή καθηγητής που να πιστεύει πραγματικά πως μια εξεταστική ή μια έγκαιρη έναρξη της ακαδημαϊκής χρονιάς είναι πιο σημαντική από τη δουλεία 500 συναδέλφων του και από την σωστή λειτουργία των πανεπιστημίων –κι όχι απλά λειτουργία στον αυτόματο- να μας το πει να το ξέρουμε. Σε τέτοιες περιπτώσεις δεν μπορείς να είσαι ουδέτερος και γι αυτό το λόγο το κείμενο του κ. Μαυρωτά δεν είναι ουδέτερο.

Όσο κλισέ κι αν ακούγεται σε μερικούς, η παιδεία, η υγεία και τα εργασιακά δικαιώματα έχουν κατακτηθεί με αγώνες και θυσίες – και μάλιστα πολύ μεγαλύτερες από την καθυστέρηση εξεταστικών. Κι άμα αφήσουμε να τα πάρουν μέσα από τα χέρια μας, θα πρέπει να τα ξανακερδίσουμε με ακόμα περισσότερο κόπο. Κανένας μας δεν μπορεί να φανταστεί τα ΑΕΙ να λειτουργούν διαφορετικά φέτος και ίσως γι αυτό κάποιοι δυσκολεύονται να αντιληφθούν την κρισιμότητα της κατάστασης. Το νέο πανεπιστήμιο όμως έχει αρχίσει να αποτελεί γεγονός και η τάξη κι η ασφάλεια είναι εχθροί μας.

Γιατί κ. Μαυρωτά, και κάθε κ. Μαυρωτά, δεν σε αποκλείει κανείς απ το πανεπιστήμιο, ούτε σε αναγκάζει να δουλέψεις σπίτι σου: καλείσαι να αγωνιστείς στο πλάι της πανεπιστημιακής κοινότητας, όπως κι αυτή θα αγωνιστεί στο πλάι σου αν χρειαστεί.

Shortlink: http://wp.me/p1pa1c-jhr