Deep url…

Posted on 15 Αυγούστου, 2013 11:07 μμ από

6


«… να δώσει μια στον αέρα να πετάξει τα ζάρια όσο πιο μακριά μπορεί, αυτά να πέσουν στον ωκεανό κι αιώνια να στριφογυρίζουν, να παρασέρνονται από τα κύματα και τα ρεύματα και να μην καταλήγουν ποτέ με μια πλευρά να ξεκουράζεται πουθενά…»

Δεν ξέρω τι εννοεί ο αρθρογράφος (aka ToSofoPaidi🙂 ), αλλά στα παιχνίδια της ζωής υπάρχει και το εξής:

Πρώτα ρίχνεις τα ζάρια στη θάλασσα ή τον ωκεανό (δεν ξέρω από πού μας διαβάζετε) όσο πιο μακριά μπορείς! Αυτά κυλάνε στον βυθό για χρόνια. Η κίνηση είναι γνωστή και ως «χαμένη ζαριά» ή «χαμένα ζάρια«.

Καταφέρνεις έτσι, να … ξεκολλήσουν οι τελίτσες τους και να λειανθούν οι γωνίες τους.

Έπειτα, τα βρίσκεις και πάλι στην ακτή· περιέργως, είναι σφαιρικά και όχι πλακουτσωτά.

Συνεχίζεις, πετώντας τα στην επιφάνεια του νερού. Αλλά παρατηρείς ότι κάνουν ένα, δύο, τρία, τέσσερα, πέντε ή έξι γκελ, το πολύ!

Δεν κωλώνεις!

Επαναλαμβάνεις με τον ίδιο τρόπο, έως ότου γίνουν όσο πλακουτσωτά χρειάζεται για να ξεπεράσουν το όριό τους… το 6.

Να ξεπεράσουν τις …»Εξάρες»!

pemble white_1

Και τελικά, συνειδητοποιείς ότι δεν είναι σημαντικό το τι θα φέρεις, αλλά … πού καταλήγουν οι τελίτσες!

Οι τελίτσες, που ξεκολλάει το νερό, λοιπόν, φτάνουν στην ακτή και τις παίρνει ο άνεμος, μαζί με την άμμο…

Από κει και πέρα χωρίζουν οι δρόμοι τους.

Η άμμος καταλήγει συνήθως στο μάτι σου όταν κατεβαίνεις σκαλιά ή κατηφόρα ενώ οι τελίτσες… είτε αράζουν σε παρτιτούρες είτε κολλάνε – ανά δύο – στις λέξεις και τις «διαλύουν»…

Και μαζί διαλύουν και τα ελληνικά γιουαρέλ μας!

Κάποιος έπρεπε να μιλήσει για τα «διαλυμένα» γιουαρέλ!

ΥΓ Καταγγέλω το … βαθύμπλογκιν’ ! Δεν έχουμε όλοι βατραχοπέδιλα!😛

ΥΓ2 περνάμε τελεια.

Seashore-Link: http://wp.me/p1pa1c-j9v