Καρφίτσα #13

Posted on 30 Απριλίου, 2013 8:58 μμ από

19


Ανακαρφιτσώνει η koula, γιατί μία από αυτές τις ΔιακόσιεςΕξήνταΕφτάΚαρφίτσες που και που…

παίζει ρίχνοντας αντανάκλαση στη μώβ ομπρέλλα, επικοινωνεί στερεώνοντας καλώδια στον στύλο,

ψάχνει χαράζοντας τον δρόμο σαν διαμαντόπετρα,

στήνει σεντονένια αδιέξοδα ενός τετραγωνικού όπου στριμώχνει άπειρες κινούμενες εικόνες…

πράγματα που συμβαίνουν κάθε μέρα, αλλά… ποτέ δεν είχαν δώσει δικαιώματα στη μπλογκογειτονιά…

—–

Η αλήθεια πληγώνει.

Η αλήθεια απελευθερώνει.

Η αλήθεια δικαιώνει.

Η αλήθεια διορθώνει.

Η αλήθεια λυτρώνει.

Η αλήθεια φυλακίζει.

Η αλήθεια δεν είναι μία. Καθείς και η αλήθεια του.

Κράτα την μία και μοναδική αλήθεια σου για τον εαυτό σου κι άσε με να μην ψάχνω την αλήθεια κανενός, πουθενά, ποτέ, για τίποτα. Άσε με να ψάχνω την ομορφιά και να χάνομαι στο δευτερόλεπτο του φαινομένου, της οπτικής μου, του αντικατοπτρισμού μου. Θα πάρω την μωβ ομπρέλλα μου όταν έχει ήλιο, θα κοιτάω μέσα από το πλαστικό ύφασμα ψάχνοντας τα χρώματα που θ’ αλλάζουν κάθε λίγο και θα δείχνουν την φαινομενική αλήθεια του δευτερολέπτου. Μόνο αυτήν την αλήθεια γνωρίζω και δεν ξεχνώ: αυτήν που χάνεται στο ελάχιστο του χρόνου και μένει εντυπωμένη, ως άλλο καρτ ποστάλ, στο κεφάλι μου· αυτή που είναι γεμάτη χρώματα και αναπηδά ανά διαστήματα στην καθημερινότητά μου για να κάνει τα πάντα γύρω μου να αιωρούνται.

Η μοναξιά πληγώνει.

Η μοναξιά απελευθερώνει.

Η μοναξιά δικαιώνει.

Η μοναξιά διορθώνει.

Η μοναξιά λυτρώνει.

Η μοναξιά φυλακίζει.

Η μοναξιά δεν είναι μία. Καθείς κι η μοναξιά του.

Κράτα την μοναξιά σου όσο αντέχεις, όσο την θες. Άσε με εμένα να ψάχνω την μοναξιά μου στην ομορφιά και να χάνομαι μέσα στο ένα τετραγωνικό μου μέτρο με τους αόρατους φράχτες γύρω μου. Αυτούς που γίνονται τοίχοι προβολών για τις ταινίες που φτιάχνω στο κεφάλι μου, εκείνες τις ώρες που θέλω να μείνω μόνη μου αλλά δεν μπορώ. Κοιτώντας σύρματα, άσπρους ουρανούς και μαύρα αστέρια να περνάνε από μπροστά μου σαν ένα ημιδιάφανο σεντόνι που καλύπτει το οπτικό μου πεδίο, που με πετάει στο κελί της φαντασίας, ανακυκλώνοντας εικόνες παλιών “αληθειών”, περασμένων δευτερολέπτων, μικρών παραληρημάτων, συνεχών και αδιάλειπτων ψευδαισθήσεων. Εξάλλου, η ομορφιά είναι δυσεύρετη, κάτι πρέπει να κάνουμε για να αντέχουμε την ασχήμια του μπροστά.

Οι δεσμοί πληγώνουν.

Οι δεσμοί απελευθερώνουν.

Οι δεσμοί δικαιώνουν.

Οι δεσμοί διορθώνουν.

Οι δεσμοί λυτρώνουν.

Οι δεσμοί φυλακίζουν.

Ο δεσμός δεν είναι ένας. Καθείς κι ο δεσμός του.

Κράτα εσύ τους δεσμούς σου, κακοποίησέ τους, διώχ’ τους, φτύσ’ τους, κανάκεψέ τους, γλείφ’ τους, φίλα τους, ποδοπάτησέ τους, σκίσ’ τους, γάμησέ τους, λιώσ’ τους, φρόντισέ τους, κλείσ’ τους σε βιτρίνα, πέταξέ τους, σύρε το κουφάρι τους μέχρι εκεί που θα γίνουν σκόνη, ενθρόνισέ τους, πλύνε τους τα πόδια, φάε τα σκατά τους, πιες στην υγειά τους ζαχαρόνερο, σκότωσέ τους, ξεφτίλισέ τους, κουβάλα τους στην πλάτη σου πάνω σε χωματόδρομους στρωμένους με μια μικρή επικάλυψη σπασμένων γυαλιών.

Ανάσανε. Το ίδιο δεν κάνουν όλοι;

Κι άσε με εμένα να γυρνάω σε κύκλους, να συντηρώ πτώματα, να ράβω το στόμα μου, να ψάχνω μια ατέλειωτη ευθεία στο σταυροδρόμι που έχει μόνο αδιέξοδα, να κρύβομαι στο φαινόμενο του δευτερολέπτου, να φτιάχνω τους πολύχρωμους τοίχους μου που με περικυκλώνουν με κινούμενες εικόνες, να ζω στα δεσμά που επέλεξα για τον εαυτό μου.

——

karfitSa Link: http://wp.me/p1pa1c-iJK