Αμερική και Ισραήλ: Η ουσία του ζητήματος

Posted on 25 Φεβρουαρίου, 2013 10:15 μμ από

3


Του Μαχμούντ Μαμντάνι*

(για τη μεταφορά Καπυμπάρα)

Youssef Abdelke - The Bird & The Knife -2007Αν οι επικριτές της μεσανατολικής πολιτικής των Ηνωμένων Πολιτειών την κατηγορούν ως υποκινούμενη από πετρελαϊκά συμφέροντα, οι υποστηρικτές της αντιλαμβάνονται την ανάγκη υποστήριξης προς το Ισραήλ ως το κεντρικό και μείζον στοιχείο αυτής της πολιτικής. Όσο κεντρικότερη γίνεται η Μέση Ανατολή για την εξωτερική πολιτική των Ηνωμένων Πολιτειών, όπως ακριβώς έγινε μετά την 11η Σεπτεμβρίου, τόσο πιο έντονα εμφανίζεται το Ισραήλ στη συνείδηση τόσο των υποστηρικτών όσο και των επικριτών. Όσο αυξάνεται το κόστος της αμερικανικής πολιτικής απέναντι στο Ισραήλ, τόσο περισσότερο τα κίνητρα της συγκεκριμένης πολιτικής γίνονται δυσχερέστερο να εντοπιστούν και να εξιχνιαστούν. Θα μπορούσε να αποτελέσει μία απλή επανάληψη της επίσημης εποικοδομητικής εμπλοκής με το καθεστώς του απαρτχάιντ της Νοτίου Αφρικής; Ή μήπως η απουσία ακόμα και του παραμικρού ίχνους κριτικής για την αμερικανική πολιτική απέναντι στο Ισραήλ υποδηλώνει μία ακόμα πιο ειδικού τύπου σχέση, η βάση της οποίας πρέπει να αναζητηθεί σε κάτι περισσότερο από το κρατικό συμφέρον;

Σε αναζήτηση πειστικών απαντήσεων, ορισμένοι έχουν στρέψει την προσοχή τους στην επιρροή ομάδων ειδικών συμφερόντων, πρώτα εξαιτίας της εντυπωσιακής δύναμης του ισραηλινού λόμπυ στην Ουάσινγκτον και πιο πρόσφατα της αυξανόμενης σπουδαιότητας της χριστιανικής δεξιάς στο Ρεπουμπλικανικό κόμμα. Το ισραηλινό λόμπυ είναι ένα «χαλαρό δίκτυο ατόμων και οργανώσεων», από τις οποίες σημαντικότερη είναι η Αμερικανο-Ισραηλινή Επιτροπή Δημοσίων Υποθέσεων (American Israel Public Affairs Committee AIPAC) και η Συνδιάσκεψη των Προέδρων των Μεγαλύτερων Αμερικανο-Εβραϊκών Οργανώσεων. Αντί να λειτουργεί ως «ένας παραδοσιακός μηχανισμός κατεύθυνσης εθνικής ψήφου» ο οποίος οργανώνει την εβραϊκή ψήφο για την υποστήριξη ορισμένων υποψηφίων, το ισραηλινό λόμπυ λειτουργεί περισσότερο ως «εθνικός δωρητής», ο οποίος έχει μιμηθεί τους τρόπους με τους οποίους λειτουργούν οι θεματικές ομάδες συμφερόντων όπως η Εθνική Κυνηγετική Λέσχη (National Riffle Association) ή τις ομάδες υπέρ ή κατά των αμβλώσεων. Η δύναμη της αντικατοπτρίζεται στις οικονομικές συνεισφορές για προεκλογικές εκστρατείες και για κυβερνητικές τοποθετήσεις.

[…]

Youssef Abdelke2Το γεγονός ότι δεν υπάρχει ουδεμία ένδειξη δημόσιας αντιπαράθεσης στην Αμερική αναφορικά με το Ισραήλ δεν μπορεί να εξηγηθεί ούτε υπό το πρίσμα της γεωπολιτικής βαρύτητας, ούτε από άλλα ειδικά συμφέροντα για το κράτος ή την κοινωνία των πολιτών. Σε διεθνές επίπεδο υπάρχει μία χώρα η οποία περιφρονεί σχεδόν όλα τα ψηφίσματα του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών που την αφορούν: το κράτος αυτό είναι το Ισραήλ. Στη διεθνή κοινότητα, το Ισραήλ υποστηρίζει την άσκηση της εξουσίας με ατιμωρησία. Το Ισραήλ αψηφά τη διεθνή κοινότητα επισταμένα – όχι επειδή είναι η μοναδική υπερδύναμη στον κόσμο αλλά επειδή υποστηρίζεται από τη μοναδική υπερδύναμη στον κόσμο. Ταυτόχρονα, μέσα στην Αμερική, είναι ευκολότερο να ασκήσει κάποιος κριτική στην κυβέρνηση παρά να ασκήσει κριτική στο Ισραήλ. Ο ίδιος Αμερικανός φιλελεύθερος ο οποίος υπεραμύνεται του δημοκρατικού δικαιώματος για άσκηση κριτικής σε οποιαδήποτε κυβέρνηση στον κόσμο, συμπεριλαμβανομένης και αυτής των Ηνωμένων Πολιτειών, θα θεωρήσει την κριτική εναντίον του Ισραήλ ως το αποτέλεσμα μιας δυνητικά αντισημιτικής διάθεσης, σύμφωνα με τα λεγόμενα του σημερινού προέδρου του Πανεπιστημίου του Χάρβαρντ. Γιατί οι Αμερικανοί φιλελεύθεροι δεν χρησιμοποιούν τα ίδια μέτρα και τα ίδια σταθμά και δεν διστάζουν να τα χρησιμοποιούν για οποιοδήποτε άλλο κράτος ακόμα και για τις ίδιες τις Ηνωμένες Πολιτείες; Τι είναι αυτό που εξηγεί τη φύση αυτής της ειδικής σχέσης ανάμεσα στις Ηνωμένες Πολιτείες και στο Ισραήλ; Για να αντιληφθεί κανείς αυτή τη συνεχιζόμενη ευνοϊκή στάση, θεωρώ απαραίτητο να μην εστιάσουμε στα ειδικά συμφέροντα αλλά στην αμερικανική κοινή λογική, προκειμένου να καταλάβουμε τον τρόπο με τον οποίο το πολιτικό προϊόν που ονομάζεται Ισραήλ απηχεί τις αμερικανικές ιστορικές ευαισθησίες.

Ασφαλώς, οι αμερικανο-ισραηλινές σχέσεις έχουν περάσει από διαφορετικές φάσεις από την ίδρυση του κράτους του Ισραήλ το 1948. Οι σχέσεις ήταν εξαιρετικά τεταμένες κατά την περίοδο της Κρίσης του Σουέζ το 1956 όταν το Ισραήλ, μαζί με την Αγγλία και τη Γαλλία, αναγκάστηκαν να αναγνωρίσουν την άνοδο της Αμερικής ως της ηγεμονικής δυτικής δύναμης. Μόνο μετά το 1967. και ακόμα περισσότερο μετά το 1973, μπορούμε να ομιλούμε για την οικοδόμηση μιας στρατηγικής συμμαχίας ανάμεσα στις Ηνωμένες Πολιτείες και στο Ισραήλ. Οι δημιουργοί της στρατηγικής συμμαχίας ήταν σε θέση να εκμεταλλευτούν την αμερικανική ευαισθησία, να τη μετουσιώσουν σε μια δεξαμενή υποστήριξης, με σκοπό να εξυμνήσουν αυτή την «άγια» συμμαχία.

Για να γίνει αντιληπτή η συγκεκριμένη αμερικανική ευαισθησία, πρέπει να κοιτάξει κάποιος τις σχέσεις ανάμεσα στις Ηνωμένες Πολιτείες και στο Ισραήλ μέσα από το πρίσμα της ιστορικής εμπειρίας της Αφρικής μετά την περίοδο του απαρτχάιντ. Αν κοιτάξουμε την Αμερική από το νότιο άκρο της αφρικανικής ηπείρου, ατενίζοντας από το Κειπτάουν στον Ατλαντικό, η «Αφρική» και η «Αμερική» δεν εμφανίζονται απλώς ως ονόματα δύο διαφορετικών ηπείρων αλλά επίσης ως ονόματα που ισοδυναμούν με δύο εκ διαμέτρου διαφορετικές ιστορικές διαδρομές. Με τον τερματισμό του απαρτχάιντ, η αφρικανική εμπειρία αντιπροσωπεύει το τέλος της αποικιοκρατίας – σε αντίθεση με την αμερικανική εμπειρία η οποία σηματοδοτεί το θρίαμβο της αποικιοκρατίας.

Ο θρίαμβος αυτός έχει αποτυπωθεί ιστορικά στη διαδικασία ορισμού της αμερικανικής πολιτικής ταυτότητας. Η συγκεκριμένη ιστορία αποκαλύπτεται όταν θέσει κανείς το ερώτημα: ποιος είναι Αμερικανός; Η απάντηση σε αυτό το ερώτημα έχει πάρει σάρκα και οστά μέσα από δύο εξαιρετικά σημαντικούς αγώνες: τον Εμφύλιο Πόλεμο και τον αγώνα για τα πολιτικά δικαιώματα. Ο Εμφύλιος Πόλεμος ξεκίνησε λίγα χρόνια μετά την απόφαση Ντρεντ Σκοτ του 1857· Ο Πρόεδρος του Ανωτάτου Δικαστηρίου, Ρότζερ Τάνεϋ, τοποθετώντας το θέμα της προέλευσης του ορισμού της αμερικανικής πολιτικής ταυτότητας στα επιμέρους κράτη παρά στην ένωση, έθεσε το εξής ερώτημα:

Το ερώτημα είναι απλό: Μπορεί ένας νέγρος, του οποίου οι πρόγονοι εισήχθησαν σε τούτη τη χώρα και πουλήθηκαν ως σκλάβοι, να αποτελέσει μέλος της πολιτικής κοινότητας που σχηματίστηκε και ήρθε στη ζωή από το σύνταγμα των Ηνωμένων Πολιτειών, και ως τέτοια παρέχει όλα τα δικαιώματα, τα προνόμια, τις ασυλίες, που εγγυάται αυτό το όργανο στον πολίτη;

Όπως συνοψίζει ο Πολ Φίνκελμαν, η απάντηση του Δικαστή Τάνεϋ δεν άφηνε καμία αμφιβολία: «Οι ελεύθεροι μαύροι δεν θα μπορούσαν ποτέ να γίνουν πολίτες των Ηνωμένων Πολιτειών και να έχουν το δικαίωμα να εμφανίζονται στα ομοσπονδιακά δικαστήρια». Ο Εμφύλιος Πόλεμος μετατόπισε την προέλευση της αμερικανικής πολιτικής ταυτότητας από τα μεμονωμένα κράτη στην ένωση, αντιστρέφοντας έτσι την κληρονομιά της απόφασης Ντρεντ Σκοτ, και άλλαξε τη βάση για τη χορήγηση κρατικής υπηκοότητας, χρησιμοποιώντας το κριτήριο της διαμονής αντί αυτό της καταγωγής. Δεν δημιούργησε, ωστόσο, ισότιμη πολιτική ταυτότητα για μαύρους και λευκούς Αμερικανούς. Το αμερικανικό έθνος μετά τον Εμφύλιο Πόλεμο παρέμενε ένα έθνος λευκών αποίκων. Ο επαναπροσδιορισμός της έννοιας του έθνους, από ένα λευκό σε ένα έθνος αποίκων, ασχέτως χρώματος, ήταν το αποτέλεσμα του κινήματος των πολιτικών δικαιωμάτων που ακολούθησε τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Η μεταπολεμική περίοδος αποτυπώνει μια διπλή μετατόπιση, η οποία αφορούσε και τη φυλετική προέλευση και τη θρησκεία. Πριν από τον πόλεμο, θεωρούνταν δεδομένο ότι οι λευκοί ήταν χριστιανοί. Τις περισσότερες φορές, η κληρονομιά του χριστιανισμού οριοθετούνταν σε αντιδιαστολή με αυτή του ιουδαϊσμού. Η ιδέα μίας και μοναδικής ιουδαιοχριστιανικής παράδοσης είναι κυρίως μία ιδέα που καλλιεργήθηκε μετά το Ολοκαύτωμα και στερείται ιστορικού βάθους. Αποτελεί το μεταολοκαυτωματικό αμερικανικό αντίδοτο στον αντισημιτισμό. Η σύγχρονη Αμερική είναι μια πολυπολιτισμική και πολυθρησκευτική πολιτική κοινότητα η οποία πρέπει αναγκαστικά να αναζητήσει τρόπους για να διευθετήσει τις διαφορές στην καταγωγή των αποίκων της.

Youssef Abdelke - Knife - 2006Ήρθα αντιμέτωπος με την επικρατούσα λογική που απορρέει από τη συγκεκριμένη ιστορία κατά τη διάρκεια των αντιπολεμικών δημόσιων πολιτικών συζητήσεων μετά την 11η Σεπτεμβρίου, και πιο συγκεκριμένα το 2002, όταν το Πανεπιστήμιο Κολούμπια οργάνωσε ένα συνέδριο με τίτλο «Ένας νοτιοαφρικανικός διάλογος για το Ισραήλ και την Παλαιστίνη». Ακόμα και ανάμεσα σε πολλούς νέους του αντιπολεμικού κινήματος, η πρόταση που διατυπώθηκε, ότι το Ισραήλ είναι αποικία, δημιούργησε έντονες αντιδράσεις: οι Ισραηλινοί δεν ήταν άποικοι αλλά αυτόχθονες που επέστρεφαν. Το πάθος και η ένταση των πεποιθήσεων μου θύμισαν την εποχή που ήμουν λέκτορας στο πανεπιστήμιο του Νταρ-ες-Σαλαάμ στη δεκαετία του 1970 και ακούγαμε τους εκπροσώπους μιας ομάδας που υποστήριζε τα δικαιώματα των αυτοχθόνων Λιβεριανών. Όταν ισχυρίζονταν ότι η Λιβερία ήταν μία αποικιακή χώρα, καθόλου διαφορετική από το απαρτχάιντ της Νοτίου Αφρικής, το κοινό της Τανζανίας και της Ανατολικής Αφρικής δεν ένιωσε καθόλου άνετα. Όλοι γνωρίζαμε ότι η Λιβερία, όπως και η Σιέρα Λεόνε, είχαν ιδρυθεί ως αποικίες για ελεύθερους σκλάβους τον δέκατο ένατο αιώνα: η Λιβερία επρόκειτο να αποτελέσει οικισμό απελευθερωμένων Αμερικανών σκλάβων, και η Σιέρα Λεόνε Βρετανών απελεύθερων σκλάβων – λέγοντας Βρετανοί, εννοούνται οι Αμερικανοί σκλάβοι οι οποίοι είχαν συνδέσει την τύχη τους με τη Βρετανία στον αμερικανικό Πόλεμο της Ανεξαρτησίας και στη συνέχεια πήγαν στα Βρετανικά Νησιά. Η διστακτικότητα μας να αποδεχτούμε την αναλογία με το απαρτχάιντ της Νοτίου Αφρικής βασιζόταν σε ένα συγκεκριμένο ιστορικό γεγονός: αντιμετωπίζαμε τους Αμερικανολιβεριανούς ως επιστρέφοντες σκλάβους, ακόμα και αν επέστρεφαν μετά από αιώνες, και όχι ως αποίκους. Μόλις τότε, μέσα στην έξαψη της αντιπαράθεσης για την 11η  Σεπτεμβρίου στην αμερικανική πανεπιστημιακή κοινότητα, αντιλήφθηκα γιατί ήταν σημαντικό να αναγνωριστεί η αμερικανική ιστορική ευαισθησία -εάν ενδιαφερόταν κάποιος να αλλάξει την αμερικανική οπτική- η οποία αναγνωρίζει την υποκειμενικότητα του Εβραίου ο οποίος «επιστρέφει» στο Ισραήλ. Υπ’ αυτή την έννοια, οι Ισραηλινοί Εβραίοι θεωρούν τους ίδιους όχι αποίκους αλλά επιστρέφοντες αυτόχθονες, ακόμα και αν επιστρέφουν μετά από αιώνες. Μία τέτοια αναλογία θα μπορούσε να προσφέρει εποικοδομητικά συμπεράσματα για τη σχέση Αμερικής και Ισραήλ.

Η αναλογία με τη Λιβερία υποδεικνύει την έλλειψη ευαισθησίας προς τα συμφέροντα των αυτοχθόνων, η οποία γεννήθηκε από την εμπειρία της αποικιοκρατίας. Η σύγκριση και μόνο της Λιβερίας με το Ισραήλ ξεκάθαρα εξίσωσε τα θύματα με τους θύτες της συγκεκριμένης καταστροφής – ακόμα και με το κόστος δημιουργίας νέων θυμάτων από την πλευρά των αυτοχθόνων. Η Λιβερία αποτελούσε ένα πείραμα που υποστηριζόταν και από τους πρώην σκλάβους και από τους πρώην κυρίους τους. Στον αγώνα για το Ισραήλ, υπήρχαν οι πιο φανατικοί σιωνιστές πλάι-πλάι με τις πιο ακραιφνείς αντισημιτικές πτέρυγες της χριστιανικής δεξιάς, με ηγέτες τον Τζέρυ Φάλγουελ και τον Πατ Ρόμπερτσον. Παρατίθεται, για παράδειγμα, το κείμενο μιας ολοσέλιδης καταχώρησης στους New York Times, στις 3 Δεκεμβρίου του 2002:

Αγαπητέ δόκτορα Πατ Ρόμπερτσον: Ως ηγέτες των ακτιβιστών της εβραϊκής κοινότητας στις τάξεις των οποίων έχουν προσχωρήσει άνθρωποι καλής θέλησης από όλο τον κόσμο, ευχαριστούμε εσάς και άλλους χριστιανούς ηγέτες για την αταλάντευτη υποστήριξη προς το Ισραήλ. Σε μια εποχή που το Ισραήλ βρίσκεται υπό τέτοια θανάσιμη απειλή, οι εχθροί της τρομοκρατίας πρέπει να μιλούν ευθαρσώς. Ορθώνοντας το ανάστημα μας εναντίον του κακού, λέμε Todah Rabbah, Ευχαριστώ πολύ. Υπογραφή Συνασπισμός για τα Εβραϊκά Ζητήματα (The Coalition for Jewish Concerns). [Ο Συνασπισμός για τα Εβραϊκά Ζητήματα έχει την έδρα του στο Ρίβερντεϊλ της Νέας Υόρκης].

Η ενότητα έχει σφυρηλατηθεί γύρω από την αφοσίωση σε μία κοινή αποστολή εκπολιτισμού, με κοινό παρονομαστή την αντίληψη περί πολιτισμού, η οποία γίνεται αντιληπτή ως το προϊόν του άποικου που πρέπει να επιβληθεί στους αυτόχθονες. Οι Αμερικανολιβεριανοί το θεώρησαν ως θεόσταλτη υποχρέωση να εκπολιτίσουν τους αυτόχθονες Λιβεριανούς, οι οποίοι ποτέ δεν είχαν φύγει από τον συγκεκριμένο τόπο. Και επιπλέον, η αντίληψη τους περί «πολιτισμού» έχει διαμορφωθεί στη γη της δουλείας. Οι σιωνιστές που επιστρέφουν στο Ισραήλ αντιμετωπίζουν τους Παλαιστίνιους ως παρείσακτους και καταπατητές. Χωρίς κανένα δικαίωμα που να βασίζεται σε βιβλικά εγκεκριμένη «πολιτιστική» ιστορία, πρέπει πάραυτα να καθαρίσουν το χώρο για τους νόμιμους ιδιοκτήτες της συγκεκριμένης γης.

Η αντίδραση της Αμερικής στις μεγάλες καταστροφές -πρώτα στη δουλεία και μετά στο Ολοκαύτωμα- έχει εμπεδώσει μια συγκεκριμένη αντίληψη στους Αμερικανούς: να θεωρούν τις υπερπόντιες αποικίες ως λύση και όχι ως πρόβλημα. Και στις δύο περιπτώσεις, η αμερικανική λύση ήταν η επιστροφή στο σπίτι, αλλά επιστροφή που χαρακτηριζόταν από τόσο ανάλγητη αδιαφορία για τα δικαιώματα όσων έμειναν πίσω στο σπίτι και ποτέ δεν έφυγαν από αυτό. Έτσι που σε κάθε περίπτωση ο σχεδιασμός εξελίχθηκε σε μια αποικιοκρατική απόβαση. Πώς να εξηγήσει κανείς την έλλειψη ευαισθησίας για τα συμφέροντα των αυτοχθόνων που φαίνεται ότι είναι ένα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της αμερικανικής πολιτικής ιστορίας; Μήπως η Αμερική, η επίσημη και η ανεπίσημη, και η προνομιούχος και η μη προνομιούχος, η οποία ποτέ δεν τόλμησε να κοιτάξει το πρωταρχικό έγκλημα, -την απομάκρυνση και την γενοκτονία των αυτοχθόνων Αμερικανών- κατάματα, έχει ιστορικά επιδείξει την τάση να θεωρεί τα αποικιακά σχέδια ως αποτελεσματικούς τρόπους για να αντιμετωπίσει τις μεγάλες εσωτερικές απoρρυθμίσεις, ενώ την ίδια στιγμή τα παρουσιάζει ως εκπολιτιστικές αποστολές σε όλο τον κόσμο γενικά;

Youssef Abdelke3Η εμπειρία της Αφρικής αποδεικνύει ότι η έννοια μιας εκπολιτιστικής αποστολής μπορεί να λάβει πολλές μορφές. Ποιος μπορεί να ξεχάσει ότι το απαρτχάιντ της Νοτίου Αφρικής ισχυριζόταν πως αποτελεί «τη μοναδική δημοκρατία στην Αφρική», όπως και το Ισραήλ ισχυρίζεται ότι είναι «η μοναδική δημοκρατία στη Μέση Ανατολή»; Αυτό μπορεί να μην είναι τελείως αναληθές, αλλά σε καμία από τις δύο περιπτώσεις δεν αντικατοπτρίζει πλήρως την αλήθεια. Η αλήθεια είναι ότι πολλοί αυτόχθονες στο Νταρ-ες-Σαλαάμ ή την Καμπάλα είχαν λιγότερα δικαιώματα από ορισμένους αυτόχθονες στο Γιοχάνεσμπουργκ ή το Ντέρμπαν, και οι Παλαιστίνιοι στο Ισραήλ έχουν περισσότερα δικαιώματα απ’ ό,τι πολλοί αυτόχθονες στον αραβικό κόσμο. Η μεγαλύτερη αλήθεια είναι, ωστόσο, ότι η «εκπολιτιστική αποστολή» ποτέ δεν είχε την πρόθεση να συμπεριλάβει όλους τους αυτόχθονες. Ποτέ δεν επρόκειτο να επεκτείνει το καθεστώς των δικαιωμάτων ή της δημοκρατίας σε όλους τους αυτόχθονες. Ολόκληρη η αλήθεια είναι ότι, όπως η αποικία της Λιβερίας και το απαρτχάιντ της Νοτίου Αφρικής, έτσι και το σιωνιστικό Ισραήλ προβάλλει μία αντιφατική ενότητα, έναν δημοκρατικό δεσποτισμό, σε έναν χώρο που θεωρεί ενιαίο. Γενικότερα, δεν διαφέρει από την εκπολιτιστική αποστολή την οποία οι δυτικές δυνάμεις επέβαλαν στις αποικίες σε παλαιότερες εποχές. Αρχικά, η συγκεκριμένη αποστολή απέκλεισε την πλειοψηφία όσων είχαν εξαποικισθεί από το δικαίωμα στη νεωτερικότητα και τη δημοκρατία. Όταν όμως οι ιθαγενείς αντιστάθηκαν σε αυτόν τον αποκλεισμό, αυτό στράφηκε εναντίον τους με αποτέλεσμα να στιγματιστούν ως πολέμιοι της νεωτερικότητας και συνεπώς ανάξιοι της δημοκρατίας.

Το Ισραήλ είναι ένα κράτος. Δεν είναι μία θρησκεία ή ένας λαός. Το ισραηλινό κράτος θα έπρεπε να υπόκειται στον ίδιο αυστηρό έλεγχο με οποιοδήποτε άλλο κράτος, όχι μόνο για χάρη των Παλαιστινίων ή των Ισραηλινών, αλλά, σήμερα περισσότερο από ποτέ, για το καλό της ανθρωπότητας.

______________________________________________________________________________________________

Mahmood MamdaniΜαχμούντ Μαμντάνι, είναι ινδικής καταγωγής, μεγάλωσε στην Ουγκάντα και διδάσκει πολιτικές επιστήμες στην έδρα «Χέρμπερτ Λίμαν» Ανθρωπολογίας και Διεθνών Σχέσεων του Πανεπιστημίου Κολούμπια στις ΗΠΑ. Είναι επίσης διευθυντής του Ινστιτούτου Κοινωνικών Ερευνών του Πανεπιστημίου Μακερέρε στην Καμπάλα της Ουγκάντας. Το κείμενο είναι απόσπασμα από το βιβλίο «Καλός μουσουλμάνος, κακός μουσουλμάνος: Οι Ηνωμένες Πολιτείες, ο ψυχρός πόλεμος και τα αίτια της τρομοκρατίας», που κυκλοφόρησε στα ελληνικά από τις εκδόσεις «Μελάνι» – 2006 σε μετάφραση Ιωάννη Παπαδήμου και σας προτείνουμε ανεπιφύλακτα.

______________________________________________________________________________________________

Σόρτλινκ: http://wp.me/p1pa1c-itQ