Μεταρρυθμίσεις! Μεταρρυθμίσεις; Ποιες μεταρρυθμίσεις;

Posted on 19 Ιανουαρίου, 2013 7:50 μμ από

4


bank_of_berlin_greece

Μετάφραση από το le Bohémien
του  Eric Bonse

Μεταρρυθμιστικός πυρετός επικρατεί στις Βρυξέλλες, δίπλα στα σχέδια για μια «αληθινή» νομισματική ένωση, συζητώνται πια και προτάσεις για μια «αποτελεσματική» και «δυναμική» εξωτερική πολιτική. Πριν λίγο καιρό τοποθετήθηκαν ο πρόεδρος της κομισιόν Μπαρόζο, ο υπεξ της Γερμανίας Βέστερβελλε κι ο τέως πρωθυπουργός της Αγγλίας Μπλερ, κοινός παρονομαστής των τοποθετήσεων τους: «δεν μπορεί να συνεχιστεί αυτή η κατάσταση με την ΕΕ».

Η ΕΕ στέκεται, κι αυτό μόνο τρία χρόνια μετά την «τελική» συμφωνία της Λισαβόνας, πάνω σε αποκαΐδια. Γεγονός που επιβεβαιώνεται κι από το πλήθος των μεταρρυθμιστικών σχεδίων, που πέφτουν πια πάνω στο τραπέζι στις Βρυξέλλες σε καθημερινή βάση. Αν αυτά πραγματοποιηθούν στην πράξη, τότε δεν θα μείνει πέτρα πάνω σε πέτρα. Ακόμη κι αυτά που παρουσιάζονται σήμερα μοιάζουν με κομμάτια πάζλ που δεν ταιριάζουν.

Η εικόνα της Βαβέλ μοιάζει ολοκληρωμένη, ο Μπαρόζο να ζητά ευρωομόλογα, ο Βέστερβελλε να ανταπαντά πως όσο είναι αυτός Γερμανός υπεξ να το ξεχάσει. Από την άλλη ο Βαν Ρομπάι να φωνάζει για μια αληθινή νομισματική και τραπεζική ένωση, η Μέρκελ τον χαβά της, λέγοντας κάθε πράγμα στον καιρό του, κι ο Μπλερ να συμπληρώνει πως η Ευρώπη χρειάζεται μια καινούργια αφήγηση, λέγοντας «after peace comes power». Η κυβέρνηση Κάμερον να συμπληρώνει πως δεν επιθυμεί μια ΕΕ υπερδύναμη, ο Βεστερβέλλε να ξαναλέει πως χρειάζεται μια κοινή εξωτερική πολιτική, με την Μέρκελ να πατάει φρένο και να θέτει βέτο «ναι, αλλά χωρίς να αναγνωριστεί παλαιστινιακό κράτος».

«Μέχρι το 2017 η ΕΕ θα είναι ένα τεράστιο εργοτάξιο μεταρρυθμίσεων»

Γρίφος παραμένει με ποιον τρόπο αυτός ο αχταρμάς θα πάρει τη μορφή μιας ενιαίας οντότητας. Μόνο το χρονοδιάγραμμα μοιάζει σιγά- σιγά να ξεδιαλύνει. Σύμφωνα με τον Μπαρόζο, μέχρι τις ευρωεκλογές του 2014 θα πηγαίνει η ΕΕ, όπως πάει μέχρι τώρα, με μηχανορραφίες και τις γνωστές μεθόδους, και χωρίς νέο Σύμφωνο- ΕΕ. Ο χρόνος ωρίμανσης εκτιμάται γύρω στα πέντε χρόνια, διότι τότε θα μπορεί να ενσωματωθεί το δημοσιονομικό Σύμφωνο στο ευρωπαϊκό δίκαιο, όπως προκύπτει από προσχέδιο των Βρυξελλών. Το 2017 λοιπόν, κι επειδή όλα μοιάζουν  ανθηρά θα προκύψει ως απότοκο της Συμφωνίας της Λισαβόνας μια νέα Συμφωνία, μέχρι τότε η ΕΕ θα είναι ένα εργοτάξιο μεταρρυθμίσεων, όπως οι Βρυξέλλες.

Θα πρέπει να θεωρείται ως δεδομένο πως ακρογωνιαίος λίθος του νέου οικοδομήματος θα είναι το νεοφιλελεύθερο δόγμα, το οποίο ούτε κατά διάνοια δεν πρέπει να αγγιχτεί, το αντίθετο μάλιστα, σύμφωνα με Βαν Ρομπάι και Μπαρόζο οι νέες μεταρρυθμιστικές συμφωνίες θα έρθουν να σκυροδετήσουν το οικοδόμημα. Οι δομικές μεταρρυθμίσεις πια επιβάλλονται από τις Βρυξέλλες, όχι μόνο στις χώρες που είναι σε κρίση, αλλά στο εξής και σε χώρες της ευρωζώνης, ίσως ακόμη και στην ίδια τη Γερμανία. Μεταρρυθμίσεις που δεν μπορούν να αναιρεθούν στο μέλλον, μιας και πρόκειται, όπως και στο δημοσιονομικό Σύμφωνο, για συμφωνίες δεσμευτικές.

«Οι μεταρρυθμίσεις πρέπει να έρθουν από τους κάτω»

Μ΄αυτόν τον τρόπο η ιδέα των μεταρρυθμίσεων καταλήγει στο αντίθετό της. Από την εποχή του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ οι μεταρρυθμίσεις έρχονται από τους κάτω, όπως ακριβώς και η αφήγηση που θα εμπεριέχει το νόημα και τον σκοπό της ευρωπαϊκής ενοποίησης. Δεν γίνεται να επιβάλλονται από τους πάνω, και σε καμία περίπτωση με Σύμφωνα, που απεργάζονται κατ΄ευθείαν από τις ελίτ, αυτό τουλάχιστον θα έπρεπε να έχει γίνει μάθημα μετά τα τελευταία Βατερλώ…

http://wp.me/p1pa1c-ikk