«Γιατί δε νίκησε το Ισραήλ» – London Review of Books

Posted on 5 Δεκεμβρίου, 2012 1:17 πμ από

21


[Μετάφραση]

O maskarat και η koula μετέφρασαν το ‘Why Israel Didn’t Win‘ (Γιατί δε νίκησε το Ισραήλ) που δημοσιεύθηκε στις 24/11/2012 στη διαδικτυακή έκδοση του London Review of Books (LRB)
Στο πρωτότυπο κείμενο προστέθηκαν εικόνες και χρήσιμες παραπομπές (στα ενεργά λινκ απλά αφήστε τον κέρσορα πάνω από τη λέξη χωρίς να κλικάρετε και θα εμφανιστεί ένα παραθυράκι με κείμενο).

——

Γιατί δε νίκησε το Ισραήλ (London Review of Books, 24/11/2012)

Του  Adam Shatz*

Λευκό χρώμα: ΙσραήλΚίτρινο χρώμα: Δυτική Όχθη, Λωρίδα της Γάζας και Υψίπεδα Γκολάν. Πηγή:http://en.wikipedia.org/wiki/Israeli%E2%80%93Palestinian_conflict

Λευκό χρώμα: Ισραήλ
Κίτρινο χρώμα: Δυτική Όχθη, Λωρίδα της Γάζας και Υψίπεδα Γκολάν. Πηγή:
http://en.wikipedia.org/wiki/Israeli%E2%80%93Palestinian_conflict

Η κατάπαυση πυρός που συμφωνήθηκε στο Κάιρο μεταξύ του Ισραήλ και της Hamas μετά από οχτώ ημέρες μαχών, είναι απλώς μια παύση στη διαμάχη μεταξύ Ισραήλ και Παλαιστίνης. Υπόσχεται να διευκολύνει τη μετακίνηση σε όλα τα συνοριακά περάσματα με τη Λωρίδα της Γάζας, αλλά δε θα άρει τον αποκλεισμό. Απαιτεί από το Ισραήλ να λήξει τις επιθέσεις του στη Λωρίδα και από τους Παλαιστίνιους μαχητές το σταμάτημα των εκτοξεύσεων ρουκετών προς το νότιο Ισραήλ, αλλά αφήνει τη Γάζα πιο δύστυχη από ποτέ: σύμφωνα με μια πρόσφατη αναφορά του ΟΗΕ, η Λωρίδα θα είναι «μη κατοικήσιμη» μέχρι το 2020. Και αυτό όσον αφορά μόνο στη Γάζα. Πόσο εύκολα αναγκάζεται κανείς να ξεχνά ότι η Γάζα αποτελεί μόνο ένα μέρος – ένα πολύ κακοποιημένο μέρος – από το «μελλοντικό Παλαιστινιακό κράτος«, το οποίο κάποτε φάνταζε αναπόφευκτο (στμ: να δημιουργηθεί) και που πλέον μοιάζει να υπάρχει κυρίως στα «νανουρίσματα» (στμ: lullaby = τραγούδι για κοιμηθεί/να ησυχάσει ένα παιδί) των Δυτικών ειρηνευτικών διαμεσολαβητών. Κανένα από τα βασικά θέματα της διαμάχης μεταξύ Ισραήλ και Παλαιστίνης – η Κατοχή, τα σύνορα, τα δικαιώματα στα ύδατα, ο επαναπατρισμός και η αποζημίωση των προσφύγων – δεν αντιμετωπίζονται από αυτή τη συμφωνία.

328px-UN_Partition_Plan_For_Palestine_1947.svg

UN Partition Plan                         For Palestine 1947
πηγή:
http://en.wikipedia.org/wiki/Israeli-occupied_territories

Οι μάχες θα ξεσπάσουν πάλι, επειδή η Χαμάς θα βρεθεί υπό συνεχή πίεση από τα μέλη της και από άλλες ένοπλες ομάδες και επειδή το Ισραήλ  ποτέ δε χρειάστηκε πολλά προσχήματα για να πάει σε πόλεμο.

Το 1982, έσπασε την εκεχειρία του με την PLO (Οργάνωση για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης) του Arafat και εισέβαλε στον Λίβανο, επικαλούμενο την απόπειρα δολοφονίας του πρεσβευτή του στο Λονδίνο, μολονότι η επίθεση ήταν έργο του ορκισμένου εχθρού του Αραφάτ, του Ιρακινού πράκτορα Abu Nidal.

Το 1996, σε μια εποχή σχετικής ηρεμίας, δολοφόνησε τον κατασκευαστή βομβών της Χαμάς Yahya Ayyash «ο Μηχανικός», οδηγώντας τη Χαμάς σε αντίποινα μέσω κύματος επιθέσεων αυτοκτονίας σε Ισραηλινές πόλεις.

Όταν, ένα χρόνο αργότερα, η Χαμάς πρότεινε μια τριαντάχρονη hudna, ή ανακωχή, ο Binyamin Netanyahu έστειλε μια ομάδα πρακτόρων της Mossad για να δηλητηριάσουν τον ηγέτη της Χαμάς Khaled Meshaal στο Amman· υπό την πίεση της Ιορδανίας και των ΗΠΑ, το Ισραήλ αναγκάστηκε να παράσχει το αντίδοτο και πλέον ο Meshaal είναι επικεφαλής του πολιτικού γραφείου της Χαμάς – και ένας σύμμαχος του νέου προέδρου της Αιγύπτου Mohamed Morsi.

Η Επιχείρηση Pillar of Defense (στμ: Πυλώνας Άμυνας), ο τελευταίος πόλεμος του Ισραήλ, ξεκίνησε τη στιγμή ακριβώς που η Χαμάς συνέθετε μια συμφωνία για μακροχρόνια κατάπαυση του πυρός. Ο στρατιωτικός διοικητής της, Ahmed al-Jabari, δολοφονήθηκε ώρες μόλις αφού είχε επανεξετάσει το προσχέδιο της πρότασης. Ο Netanyahu και ο Υπουργός Αμύνης του, ο Ehud Barak, θα μπορούσαν να έχουν μια κατάπαυση του πυρός – και πιθανότατα με ευνοϊκότερους όρους – χωρίς τους θανάτους περισσότερων από 160 Παλαιστινίων και πέντε Ισραηλινών, αλλά τότε θα είχαν χάσει μια ευκαιρία να δοκιμάσουν την νέα τους αντιπυραυλική ασπίδα, Iron Dome (στμ: Σιδερένιος Θόλος), η απόδοση της οποίας αποτέλεσε την κύρια επιτυχία του Ισραήλ στον πόλεμο.

Χάρτης (πράσινο χρώμα) της Δυτικής Όχθης και της Λωρίδας της Γάζας (2007)πηγή: http://en.wikipedia.org/wiki/File:West_Bank_%26_Gaza_Map_2007_%28Settlements%29.png

Χάρτης (πράσινο χρώμα) της Δυτικής Όχθης               και της Λωρίδας της Γάζας (2007)
πηγή: http://en.wikipedia.org/wiki/File:West_Bank_%26_Gaza_Map_2007_%28Settlements%29.png

Θα είχαν χάσει, επίσης, την ευκαιρία να υπενθυμίσουν στο λαό της Γάζας την αδυναμία τους απέναντι στην στρατιωτική δύναμη του Ισραήλ. Η καταστροφή στη Γάζα ήταν μικρότερης έκτασης από αυτήν κατά την Επιχείρηση Cast Lead (στμ: Χυτός Μόλυβδος) (2008-2009), αλλά και σε αυτήν την περίπτωση, όπως το έθεσε ο Gilad Sharon, γιος του Ariel, στην Jerusalem Post, ο στόχος ήταν να ακουστεί «μια κραυγή σαν αυτή του Ταρζάν ώστε όλη η ζούγκλα να μάθει με ξεκάθαρους όρους ποιος νίκησε και ποιος ηττήθηκε».

Η νίκη σε έναν πόλεμο, όμως, δε μετράται μονάχα με τον αριθμό των νεκρών. Και η «ζούγκλα» – η λέξη που χρησιμοποιούν οι Ισραηλινοί όχι μόνο για τους Παλαιστίνιους, αλλά και για το σύνολο των Αράβων – μπορεί να είναι αυτή που θα γελάσει τελευταία. Όχι μόνο η Χαμάς πάλεψε καλύτερα από ότι στον προηγούμενο πόλεμο, αλλά απέτρεψε μια Ισραηλινή χερσαία επίθεση, κέρδισε σιωπηρή αναγνώριση από τις ΗΠΑ ως νόμιμος παράγοντας (το οποίο βοήθησε στην κατάληξη των συνομιλιών στο Κάιρο) και πέτυχε συγκεκριμένα κέρδη, προπαντός ένα τέλος στις στοχευμένες δολοφονίες και τη χαλάρωση των περιορισμών στη διακίνηση προσώπων και στη μεταφορά αγαθών στα σύνορα/περάσματα.

Στο Κάιρο δε συζητήθηκαν καν ούτε οι Quartet Principles, που απαιτούσαν από τη Χαμάς να αποκηρύξει τη βία, να αναγνωρίσει το Ισραήλ και να τηρήσει προηγούμενες συμφωνίες μεταξύ του Ισραήλ και της Παλαιστινιακής Αρχής: μια συμβολική νίκη για τη Χαμάς, αλλά όχι και μικρή νίκη. Και οι Παλαιστίνιοι δεν είναι οι μόνοι Άραβες που θα μπορούσαν να ισχυριστούν ότι βγήκαν κερδισμένοι στο Κάιρο. Σε διπλωματικούς όρους, η λήξη των εχθροπραξιών υπό Αιγυπτιακή διαμεσολάβηση σηματοδότησε την αυγή μια νέας Αιγύπτου, πρόθυμης να διεκδικήσει το ρόλο που έχασε όταν ο Sadat υπέγραψε μια χωριστή συνθήκη ειρήνης με το Ισραήλ.

Την πρώτη ημέρα του πολέμου ο Morsi προειδοποίησε το Ισραήλ ότι «Η Αίγυπτος είναι διαφορετική από ότι ήταν χθες. Τους διαβεβαιώνουμε ότι το τίμημα για (τη) συνεχιζόμενη επιθετικότητα θα είναι υψηλό». Και το τόνισε αυτό στέλνοντας την επόμενη μέρα στη Γάζα τον πρωθυπουργό του, Hesham Kandil. Αν και απείχε από την εμπρηστική ρητορική, ο Morsi κατέστησε σαφές ότι το Ισραήλ δε θα μπορούσε να βασίζεται σε Αιγυπτιακή υποστήριξη για την επίθεσή του στη Γάζα, όπως συνέβη όταν στην εξουσία ήταν ο Mubarak και ότι μόνος υπεύθυνος σε περίπτωση διατάραξης της συνθήκης ειρήνης θα ήταν το ίδιο το Ισραήλ. Άλλωστε, έχει να λογοδοτήσει στη Μουσουλμανική Αδελφότητα, τη μητρική οργάνωση της Χαμάς και στον Αιγυπτιακό λαό, που είναι υπερβολικά εχθρικός προς το Ισραήλ.

Η διακυβέρνηση Ομπάμα, πρόθυμη να διατηρήσει τις σχέσεις της με την Αίγυπτο, έλαβε το μήνυμα και το ίδιο απ’ ότι φαίνεται συνέβη και με το Ισραήλ. Ο Morsi απέδειξε ότι θα μπορούσε να διαπραγματευθεί με το Ισραήλ χωρίς να ‘ξεπουλήσει την αντίσταση’ σύμφωνα με τα λόγια του Meshaal. Διεθνώς, ήταν η καλύτερή του ώρα, αν και οι Αιγύπτιοι ίσως να τη θυμούνται σαν το προοίμιο της κίνησής του μια μέρα μετά την κατάπαυση του πυρός, να προσδώσει στον εαυτό του εκτεταμένες εκτελεστικές αρμοδιότητες που τον τοποθετούν υπεράνω κάθε νόμου.

Το ότι ο Νετανιάχου σταμάτησε ελάχιστα πριν από χερσαίες πολεμικές επιχειρήσεις και υποχώρησε σε βασικές απαιτήσεις στις συνομιλίες του Καΐρου, είναι μια ένδειξη όχι μόνο του αυξανόμενου κύρους της Αιγύπτου, αλλά και της αποδυναμωμένης θέσης του Ισραήλ. Οι σχέσεις του με την Τουρκία, που ήταν κάποτε ο κοντινότερος σύμμαχός του στην περιοχή και ο πυλώνας του «δόγματος της περιφέρειας» που είχε το Ισραήλ (μια στρατηγική βασισμένη σε συμμαχίες με μη-αραβικά κράτη), επιδεινώθηκαν με την άνοδο του Ερντογάν και του κόμματός του (AKP – Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης). Η μοναρχία της Ιορδανίας, η δεύτερη αραβική κυβέρνηση που υπέγραψε συνθήκη ειρήνης με το Ισραήλ, αντιμετωπίζει αυξανόμενες ριζοσπαστικές διαμαρτυρίες. Καίτοι το Ισραήλ μπορεί να καλοδεχτεί την πτώση του Assad, ένος συμμάχου της Hizbullah και του Ιράν, ανησυχεί ότι μια κυβέρνηση στη μετά-Assad εποχή, κυριαρχούμενη από τον συριακό κλάδο της Μουσουλμανικής Αδελφότητας (Muslim Brothers), μπορεί να είναι το ίδιο εχθρική στην κατοχική δύναμη στην περιοχή Golan (Υψίπεδα του Γκολάν): οι περιστασιακές εκτοξεύσεις ρουκετών από το εσωτερικό της Συρίας τις τελευταίες ημέρες ήταν μια υπενθύμιση για το Ισραήλ, του πόσο ήρεμα ήταν αυτά τα σύνορα, υπό την εξουσία της οικογένειας Assad.

Golan_Heights_MapΟι Ισραηλινοί ηγέτες μοιρολογούσαν για χρόνια ότι η δική τους ήταν η μόνη δημοκρατία στην περιοχή. Αυτό που αποκάλυψε η αυτή η εποχή εξεγέρσεων είναι ότι το Ισραήλ είχε κάνει μια πολύ μεγάλη επένδυση στον Αραβικό απολυταρχισμό. Το ξήλωμα του παλαιού Αραβικού συστήματος, όταν το Ισραήλ μπορούσε να ποντάρει στην αθόρυβη συνενοχή των σημαντικών προσώπων (Αράβων) που ικανοποιούσαν τους υπηκόους τους με επιδεικτικές καταγγελίες των Ισραηλινών παραπτωμάτων αλλά έκαναν ελάχιστα για να τα σταματήσουν, είναι οδυνηρό για το Ισραήλ, αφήνοντάς το έτσι να νιώθει πιο μοναχικά από ποτέ. Είναι αυτή η οξεία αίσθηση αδυναμίας, ακόμη παραπάνω και από την επιθυμία του Νετανιάχου να ενισχύσει τα πολεμικά του διαπιστευτήρια πριν από τις εκλογές του Ιανουαρίου, που οδήγησε το Ισραήλ σε πόλεμο.

Εντωμεταξύ, η Χαμάς, ξεχώρισε από τις ίδιες περιφερειακές αλλαγές, ειδικά τον θρίαμβο των Ισλαμικών κινημάτων στην Τυνησία και την Αίγυπτο: η Χαμάς, όχι το Ισραήλ, ομαλοποιήθηκε από τις Αραβικές εξεγέρσεις. Μετά την υπόθεση με τον στολίσκο (flotilla), ανέπτυξε μια στενή σχέση με την Τουρκία, η οποία είναι πρόθυμη να χρησιμοποιήσει το Παλαιστινιακό ζήτημα για να προβάλει την επιρροή της στον Αραβικό κόσμο. Επίσης, πήρε το ρίσκο να απομακρυνθεί από τους προστάτες της στη Συρία: νωρίτερα φέτος, ο Khaled Meshaal έφυγε από τη Δαμασκό για να πάει στη Ντόχα, ενώ ο «δεύτερος τη τάξει», ο Mousa Abu Marzook, εγκαταστάθηκε στο Κάιρο. Από τότε, η Χαμάς έχει ποντάρει στην παρτίδα με τη Συριακή εξέγερση, αποστασιοποιήθηκε από το Ιράν και βρήκε νέες πηγές οικονομικής και πολιτικής στήριξης στο Κατάρ, την Αίγυπτο και την Τυνησία. Έχει παρακάμψει τις δυσκολίες του αποκλεισμού,  μετατρέποντας τις σήραγγες σε μια προσοδοφόρα πηγή εσόδων και εργάστηκε, με ακανόνιστη επιτυχία, για να επιβάλλει πειθαρχία στην Ισλαμική Jihad (Τζιχάντ) και άλλες ένοπλες ομάδες στη Λωρίδα. Το αποτέλεσμα καλλιεργεί το περιφερειακό κύρος και μια διαδοχή επισκέψεων από άτομα υψηλού προφίλ, συμπεριλαμβανομένου του εμίρη του Κατάρ, Σεΐχη Hamad bin Khalifa al-Thani, ο οποίος έφτασε στη Γάζα 3 εβδομάδες πριν τον πόλεμο και υποσχέθηκε 400 εκατ. δολλάρια για την κατασκευή κατοικιών και την επισκευή δρόμων. Ο εμίρης δεν έκανε παρόμοιο ταξίδι στη Ραμάλα.

Η αυξανόμενη επιρροή της Χαμάς δεν έχει περάσει απαρατήρητη από το Τελ-Αβίβ: η μείωση του μεγέθους της Χαμάς ήταν σίγουρα ένας από τους πολεμικούς στόχους του. Αν το Ισραήλ αληθινά ενδιαφερόταν να επιτύχει έναν ειρηνικό διακανονισμό επί τη βάσει των συνόρων του 1967 – παραμέτρους που η Χαμάς έχει αποδεχθεί – θα μπορούσε να είχε προσπαθήσει να ενισχύσει τον Αμπάς, δίνοντας τέλος στην εποικιστική δραστηριότητα και υποστηρίζοντας ή, έστω, μη αντιτιθέμενο στην προσφορά του για θέση της Παλαιστίνης στον ΟΗΕ, ως μη-μέλος παρατηρητής. Αντίθετα, (το Ισραήλ) κατέβαλε κάθε δυνατή προσπάθεια ώστε να σαμποτάρει τη (μέσω ΟΗΕ) πρωτοβουλία του (με την ισχυρή σύμπραξη της διακυβέρνησης Ομπάμα, απειλώντας να χτίσει περισσότερους οικισμούς, αν εκείνος επιμείνει: τέτοιες είναι, προς ευχαρίστηση της Χαμάς να επισημαίνει, οι ανταμοιβές για μη-βίαιη Παλαιστινιακή αντίσταση. Η Επιχείρηση Pillar of Defence (Πυλώνας Άμυνας) θα υπονομεύσει περαιτέρω την ήδη εύθραυστη θέση του Αμπάς στη Δυτική Όχθη, όπου η υποστήριξη στη Χαμάς δεν ήταν ποτέ μεγαλύτερη.

Μόλις που είχε τεθεί σε ισχύ η κατάπαυση του πυρός, το Ισραήλ έκανε επιδρομή στη Δυτική Όχθη για να παγιδεύσει πάνω από 50 υποστηρικτές της Χαμάς, ενώ ο Νετανιάχου προειδοποιούσε ότι το Ισραήλ «ίσως αναγκαστεί να δρομολογήσει»  μια «πολύ σκληρότερη στρατιωτική επιχείρηση». (Ο Avigdor Lieberman, ο υπουργός εξωτερικών του Νετανιάχου, φέρεται να πίεσε για χερσαίες πολεμικές επιχειρήσεις). Εξάλλου, το Ισραήλ έχει δικαίωμα να υπερασπιστεί τον εαυτό του. Αυτό λένε οι Ισραηλινοί και το Ισραηλινό λόμπυ, μαζί με αρεκτούς άλλους στο Δυτικό Τύπο, συμπεριλαμβανομένων και των New York Times. Σε ένα κύριο άρθρο τους, με τίτλο «η μη νομιμότητα της Χαμάς» – μια περίεργη φράση, εφ’ όσον η Χαμάς κατέλαβε την εξουσία στη Γάζα μόνο αφού κέρδισε την πλειοψηφία στις κοινοβουλευτικές εκλογές του 2006 – οι Times κατηγόρησαν τη Χαμάς ότι επιτέθηκε στο Ισραήλ επειδή «είναι εμποτισμένη με μίσος για το Ισραήλ».

Σκίτσο του Carlos Latuff. Η δήλωση του Υπουργού Εσωτερικών του Ισραήλ στη Haaretz στις 18 Νεμβρίου ήταν: "Στείλτε τη Γάζα πίσω στον Μεσαίωνα"

Σκίτσο του Carlos Latuff. Η δήλωση του Υπουργού Εσωτερικών του Ισραήλ στη Haaretz στις 18 Νεμβρίου ήταν: “Στείλτε τη Γάζα πίσω στον Μεσαίωνα”

Οι Times δεν ανέφεραν ότι το μίσος της Χαμάς ίσως να ανατροφοδοτείται από έναν τιμωρητικό οικονομικό αποκλεισμό. Δεν ανέφεραν ότι στο χρονικό διάστημα από την αρχή του έτους έως το ξέσπασμα αυτού του πολέμου, 78 Παλαιστίνιοι στη Γάζα είχαν σκοτωθεί από Ισραηλινά πυρά, έναντι ενός μόνο Ισραηλινού από όλες μαζί τις περιβόητες εκτοξεύσεις ρουκετών της Χαμάς.  Ή ότι – έως ότου ξεκίνησε ο πόλεμος – αυτή ήταν μια σχετικά ειρηνική χρονιά για την ταλαίπωρη Λωρίδα, όπου σχεδόν 3.000 Παλαιστίνιοι σκοτώθηκαν από το Ισραήλ από το 2006 έως τώρα, έναντι 47 Ισραηλινών που σκοτώθηκαν από Παλαιστινιακά πυρά.

Αυτοί που επικαλούνται το δικαίωμα του Ισραήλ να υπερασπίσει τον εαυτό του δεν προβληματίζονται από αυτή την ανισότητα σε θύματα, επειδή το ανομολόγητο πόρισμα είναι ότι οι Παλαιστίνιοι δεν έχουν το ίδιο δικαίωμα. Αν τολμήσουν να εξασκήσουν αυτό το μη-δικαίωμα, πρέπει να τους δοθεί ένα μάθημα. «Πρέπει να ισοπεδώσουμε ολόκληρες συνοικίες στη Γάζα», έγραψε ο Gilad Sharon στην εφημερίδα Jerusalem Post. «Να ισοπεδώσουμε όλη τη Γάζα. Οι Αμερικανοί δε σταμάτησαν με τη Χιροσίμα – οι Ιάπωνες δεν παραδίδονταν αρκετά γρήγορα, οπότε χτύπησαν και το Ναγκασάκι». Το Ισραήλ δε θα πρέπει να ανησυχεί για αθώους άμαχους στη Γάζα, είπε, επειδή δεν υπάρχουν αθώοι άμαχοι στη Γάζα: «αυτοί εξέλεξαν τη Χαμάς… το επέλεξαν αυτό ελεύθερα και πρέπει να ζήσουν με τις συνέπειες».

Τέτοια ρητορική θα ήταν σοκαριστική, αν δεν ήταν τόσο οικεία: στο Ισραήλ η ρητορική της ενάρετης θυματοποίησης έχει συγχωνευθεί με την φιλοπόλεμη ρητορική – και τον ρατσισμό – του κατακτητή. Ο υπαινιγμός του Σαρόν περί Ταρζάν είναι απλώς μια παραλλαγή της περιγραφής του Μπάρακ ότι το Ισραήλ σαν έπαυλη στη ζούγκλα· η επίκλησή του για πυρηνικό πόλεμο μας υπενθυμίζει ότι το 2008, ο αναπληρωτής υπουργός άμυνας, ο Matan Vilnai, πρότεινε «ένα μεγαλύτερο ολοκαύτωμα»  αν η Γάζα συνέχιζε να αντιστέκεται.

Αλλά το τίμημα του πολέμου ήταν υψηλότερο για το Ισραήλ από ότι ήταν κατά τη διάρκεια της επιχείρησης  Cast Lead (Χυτός Μόλυβδος) και ο χώρος του για ελιγμούς πιο περιορισμένος, επειδή ο μόνος πραγματικός σύμμαχος του Εβραϊκού κράτους, η Αμερικανική κυβέρνηση, πρέπει να διατηρήσει καλές σχέσεις με την Αίγυπτο και άλλες δημοκρατικά εκλεγμένες Ισλαμικές κυβερνήσεις. Κατά τις 8 ημέρες της Επιχείρησης Pillar of Defence (Πυλώνας Άμυνας), το Ισραήλ έδωσε μια εντυπωσιακή και θανατηφόρα παράσταση πυροτεχνημάτων, όπως κάνει πάντοτε, φωτίζοντας τον ουρανό της Γάζας και αποστέλλοντας απειλητικά μηνύματα (μέσω tweets) «βγαλμένα από την (τηλεοπτική) σειρά» The Sopranos. Όμως, ο ξεκληρισμός οικογενειών και η καταστροφή κυβερνητικών κτιρίων και αστυνομικών τμημάτων, κάθε άλλο παρά ενθάρρυνση προς τους Παλαιστίνιους να υποταχθούν, απλώς θα οχυρώσει την αντίστασή τους, κάτι που το Ισραήλ θα μπορούσε να έχει μάθει συμβουλευόμενο τις σελίδες της πρόσφατης Εβραϊκής ιστορίας. Οι Παλαιστίνιοι κατανοούν ότι πλέον δεν αντιμετωπίζουν το Ισραήλ μόνοι τους: το Ισραήλ, όχι η Χαμάς, είναι ο παρίας της περιοχής. Ο Αραβικός κόσμος αλλάζει, αλλά το Ισραήλ, όχι. Αντίθετα, έχει υποχωρήσει περαιτέρω πίσω από τον «σιδερένιο τοίχο» του Jabotinsky, εμβαθύνοντας τη λαβή του στις Κατεχόμενες Περιοχές, επιδεικνύοντας ασεβή συμπεριφορά σε μια περιοχή που επιτέλους αποκτά μια γεύση από τη δική της εξουσία, εκρηγνυόμενο μέσα σε βίαιους σπασμούς υψηλής τεχνολογίας, που αποτυγχάνουν να συγκαλύψουν την έλλειψη που έχει σε πολιτική στρατηγική για να δοθεί τέλος στη σύγκρουση. Το Iron Dome ίσως μπορεί να προστατεύσει το Ισραήλ από τις ρουκέτες Qassam (αυτοσχέδιες ρουκέτες), αλλά δε θα το προστατεύσει από το μέλλον.

23 Νοεμβρίου

* O Adam Shatz είναι ανώτερος συντάκτης στο London Review of Books και πρώην εκδότης του περιοδικού The Nation. Έχει εργαστεί στα New York Times Book Review, Lingua Franca και στο The New Yorker. Ο Shatz έχει συνεισφέρει πολλά άρθρα σχετικά με την πολιτική, τη μουσική και τον πολιτισμό στα The Nation, The New York Review of Books, the Village Voice, American Prospect και στους New York Times. [http://www.thenation.com/authors/adam-shatz]

Short  Link: http://wp.me/p1pa1c-i8K

Σχετικές αναρτήσεις: