Δέκα τραγούδια απ’ τους Public Enemy

Posted on 30 Ιουλίου, 2012 4:28 πμ από

36


του Καπυμπάρα

Η πρώτη φορά που άκουσα τους Public Enemy, το χιπ-χοπ συγκρότημα από το Λονγκ Άιλαντ, ήταν στο γυμνάσιο, από μια ενενηντάρα κασέτα με επιλογές, που μου έγραψε ένας γείτονας και συμμαθητής μου. Ήταν κάτι πολύ καινούργιο για τα αυτιά μου, μια μουσική θορυβώδης και ρυθμική με στίχους γεμάτους ένταση και ρεαλισμό (στοιχεία που ίσως υπήρχαν σε τόσο μεγάλες δόσεις που δεν χρειάστηκε να μπλέξω ποτέ με το μέταλ, όπως παθαίνανε άλλα αγοράκια σ’ αυτήν την ηλικία). Μ’ αρέσανε πολύ και σύντομα πήρα τους τέσσερις πρώτους δίσκους τους, το “Fear Of A Black Planet” (1990), τo “It Takes A Nation Of Millions To Hold Us Back” (1988), που χαρακτηρίστηκε και Sgt. Pepper’s του χιπ-χοπ, το “Yo! Bum Rush The Show” (1987) και το “Apocalypse ’91…The Enemy Strikes Black” (1991).

Τελευταία τους ξαναάκουσα και μ’ άρεσαν ακόμα περισσότερο. Εκτός από πρωτοποριακοί μουσικά -ακούγονται σαν μουσικό κολάζ- ήταν το πρώτο χιπ-χοπ συγκρότημα (μετά το πρωτόλειο ραπ των Last Poets) που μίλησε για τη θέση των μαύρων στην αμερικάνικη κοινωνία, τη βία στους δρόμους, τα ναρκωτικά, τα ΜΜΕ, το θεσμικό και καθημερινό ρατσισμό. Και μάλλον όχι τυχαία, σχηματίστηκαν την εποχή της διακυβέρνησης του Ρόναλντ Ρήγκαν, όπου ξεκίνησε να εφαρμόζεται το δόγμα ότι αν οι πλούσιοι γίνουν πλουσιότεροι, τα οφέλη θα εξαπλωθούν σε όλη την κοινωνία. Πράγμα που είχε σαν αποτέλεσμα να χειροτερεύσει η ζωή των πιο αδύναμων και ειδικά των μαύρων και των άλλων μειονοτήτων. Η φτώχια βάθυνε και το κρακ έκανε την εμφάνισή του στους δρόμους της Νέας Υόρκης και των άλλων μητροπόλεων.

Ο Chuck D, βασικός τραγουδιστής και στιχουργός του συγκροτήματος τραγούδησε για όλα αυτά με λαϊκό και άμεσο τρόπο (ο δεύτερος τραγουδιστής, ο Flavor Flave, λειτουργούσε περισσότερο σαν “comic relief”), Ταυτόχρονα κατάφερε, χωρίς να το επιδιώξει, να ξεφύγει από τα τοπικά όρια του Λονγκ Άιλαντ και να διευρύνει το κοινό τους τόσο στη λευκή νεολαία της Αμερικής όσο και στο εξωτερικό, κυρίως στην Ευρώπη (απ’ τη Βρετανία ως τη Γιουγκοσλαβία) και την Αφρική. Ο ίδιος διηγείται πως, όταν ήταν ακόμα στα πρώτα τους βήματα, με έκπληξη έλαβε γράμματα θαυμαστών από την Αγγλία, που του έλεγαν πως ένιωθαν ότι μιλάει για τις ζωές τους, ενώ μέχρι τότε αγνοούσε ακόμα και την ύπαρξη της περιθωριοποιημένης μαύρης νεολαίας στα γκέτο της βρετανικής πρωτεύουσας.

Ακολουθούν δέκα από τα αγαπημένα μου κομμάτια:

01/ 911 (Is A Joke)

02/ Don’t Believe The Hype

03/ Rebel Without A Pause

04/ Party For Your Right To Fight

05/ Fight The Power

06/ Black Steel In The Hour Of Chaos

07/ By The Time I Get To Arizona

08/ Bring The Noise

09/ You’re Gonna Get Yours

10/ Can’t Do Nuttin’ For Ya Man

______________________________________________________________________________________________

Σόρτλινκ: http://wp.me/p1pa1c-hve

Ετικέτα: , , ,