Περιμένοντας

Posted on 20 Μαΐου, 2012 6:42 μμ από

9


Αργά τη νύχτα (σημειολογικά μόνο τότε μπορείς να ανακαλύψεις την λαμπερή ομορφιά), ακολουθώντας ένα λινκ, βρήκα ένα πολύ όμορφο ρώσικο blog. Χαζεύοντας τις φωτογραφίες χωρίς να καταλαβαίνω τις περιγραφές, έπεσε το μάτι μου σε έναν πίνακα ενός καλλιτέχνη που δεν είχα ξανακούσει ποτέ στη ζωή μου. Με αιχμαλώτισε η απλότητα, η παλέτα των χρωμάτων, μα πάνω από όλα η δυναμική του. Ένα στατικό, καθημερινό αντικείμενο εκπέμπει μια πιεστικότητα. Ζητά μια απάντηση.

Yury Pimenov, Waiting, 1959. Oil on canvas. Tretyakov Gallery, Moscow.

Έψαξα αρκετά, αλλά βρήκα μόνο ελάχιστες τυπικές γραμμές ως βιογραφικό του καλλιτέχνη. Yuri Pimenov: Γεννήθηκε στη Μόσχα το 1903, υπήρξε μαθητής των S.V. Malyutin και V.A. Favorsliy στο Higher State Artistic & Technical Workshops. Το 1925 υπήρξε ένας από τους ιδρυτές της Society of Easel Painters (τα μέλη της οποίας ήταν αφοσιωμένα στον Επαναστατικό Σοσιαλισμό που απέρριπτε κατηγορηματικά κάθε είδους μη-παραστατική ζωγραφική, αλλά στην πράξη ανέχονταν την αφηρημένη τέχνη. Το έργο τους ήταν σαφώς επηρεασμένο από το γερμανικό εξπρεσιονισμό, τον πρώιμο σουρρεαλισμό και τον ντανταϊσμό). Οι πίνακές του ήταν συχνά απεικονίσεις της καθημερινής ζωής με αναγνωρίσιμο αστικό τοπίο και μέσα από αυτούς βλέπουμε τις αλλαγές στην πρωτεύουσα από το 1930 έως το 1960. Εργάστηκε σαν σκηνογράφος στο θέατρο, δίδαξε σε σχολή κινηματογραφίας και πέθανε στη Μόσχα το 1977.

Πέρα από την έκπληξη των ελάχιστων στοιχείων για τον Pimenov, αυτό που μου έκανε εντύπωση με τα αποτελέσματα από το google, ήταν πόσο πολλοί άνθρωποι είχαν επιλέξει τον πίνακα αυτό για να εικονογραφήσουν ένα συναίσθημα, μια προσωπική εξομολόγηση. Βρήκα ακόμη και μια πολιτικο-κοινωνική ανάλυση της χρήσης του τηλεφώνου στην μετά-Επαναστατική Ρωσία (δεν την διάβασα) και την περιγραφή μιας από τις τελευταίες σκηνές τουStalker του Tαρκόφσκι. Μεταφέρω τις προσωπικές σκέψεις από ότι φαίνεται κάποιου ειδικού: “Ο πίνακας ξυπνά πολλές σκέψεις και συσχετισμούς. Το αστικό τοπίο έξω από το παράθυρο είναι μελαγχολικό και αποδίδει το προαίσθημα ότι κάτι σκοτεινό συμβαίνει. Θα μπορούσε να είναι ένα τηλεφώνημα από την KGB; Αλλά οι ανοδικές πινελιές του κίτρινου προσδίδουν μια λεπτότητα. Θα μπορούσε να είναι κάτι ερωτικό;”

Ο καθένας θα δώσει τη δική του απάντηση. Αυτό είναι η τέχνη εξάλλου.

http://wp.me/p1pa1c-h3I