Ο Κάποιος κι ο Άλλος

Posted on 3 Μαΐου, 2012 8:44 μμ από

22


Μεταφερει από το site all4fun ο DrAluca.

Ξημερώνει στην Αθήνα… η πόλη αρχίζει να φοράει τα φωτεινά της αλλά εδώ και    μέρες κάτι με βασανίζει. Μια σκέψη τριγυρίζει το κεφάλι μου και δεν μπορεί να ξεκολλήσει με τίποτα. Προσπαθώ να την βγάλω από μέσα μου αλλά είναι αδύνατον.

Δεν έχει περάσει πολύς καιρός από την ιστορία των αλλοδαπών εργατών, απεργών πείνας, στο κτήριο της Νομικής Αθηνών και έπειτα στην Υπατεία. Εκεί ακούσαμε για πρώτη φορά να γίνεται εκτενής αναφορά στον όρο “υγειονομική βόμβα”. Ένας χαρακτηρισμός τόσο κενός, αλλά συνάμα αρκετά δυνατός, ώστε να εντυπωθεί με το πρώτο άκουσμα μέσα μας.

Είχε ξεκινήσει από πολύ νωρίς, και με πολύ πιο ύπουλους τρόπους. Ήταν όμως εκείνη ακριβώς τη στιγμή που έγινε κατανοητό πως ένας νέος “εχθρός” γεννιέται (ή αν θέλετε ξανάρχεται σε πρώτο πλάνο). Και το όνομά του; “Ο ξένος”, “ο μετανάστης”, “ο άλλος” (κάποιοι βιάστηκαν να θυμηθούν το “λαθρομετανάστης”, όρος που εμπίπτει πολλαπλά όπως μας ενημερώνει και ο Β. Σωτηρόπουλος http://elawyer.blogspot.com/2012/04/blog-post.html ). Δεν είναι όμως αυτό το θέμα που με βασανίζει. Ο προβληματισμός μου έχει να κάνει με το θέμα του… Άλλου.

Στην αρχή ήταν οι αλλοδαποί (προσοχή, όχι μόνο οι μετανάστες, αλλά όλοι οι αλλοδαποί. Είδαμε άλλωστε δεκάδες πογκρόμ, κυνήγια, απειλές…). Τους κυνηγήσαμε λοιπόν και τους αναγάγαμε στην πιο σημαντική αιτία για το σύνολο των προβλημάτων μας. Έφταιγαν στο σύνολο τους οι αλλοδαποί, και μάλιστα έφταιγαν ακόμα και αν δεν κέρδιζε τον αγώνα η ομάδα…

Μετά όμως σε Κάποιον δεν αρκούσε αυτό. Έτσι λοιπόν θυμηθήκαμε και μια άλλη “βόμβα”. Τους άστεγους του κέντρου της Αθήνας. Έπρεπε να εξαφανιστούν από την πλατεία Κλαυθμώνος διότι “δεν είναι αυτή εικόνα ευρωπαϊκής πρωτεύουσας’’. Ξηλώθηκαν λοιπόν τα παγκάκια-καταλύματα των αστέγων και εκδιώχθηκαν σε πιο σκοτεινά μέρη, να ζήσουν, ανάμεσά μας και πάλι, ως σκιές. Μας φταίγανε λοιπόν οι άστεγοι που μας χαλούσαν την “εικόνα μας”. Την αγορά μας…

Στην συνέχεια, και επειδή ούτε οι άστεγοι αρκούσαν για αυτόν τον Κάποιον, ήρθε ακόμα ένας Άλλος να μας τρομοκρατήσει.
Οροθετικές ιερόδουλες -μετά την διαπόμπευση της πρώτης συλληφθήσας έγιναν έλεγχοι μόνο σε εκδιδόμενες γυναίκες. Μόνο γυναίκες, γιατί ως γνωστόν άνδρες δεν εκδίδονται και φυσικά δεν φέρουν τον HIV- που άρχισαν να ξεπηδούν σαν τα μανιτάρια. Ήταν ο επόμενος Άλλος. Μέχρι χθες δεν υπήρχαν για αυτόν τον Κάποιον. Σήμερα είναι το κατ’ εξοχήν πρόβλημά του (και πρόβλημά μας). Διαπομπεύονται από τον Κάποιον και απειλούν πως θα μολύνουν την καθαρότητα μας. «Σπέρνει το θάνατο» έλεγε το πρωτοσέλιδο, δίπλα στο ταλαιπωρημένο πρόσωπο ενός όμορφου, νεαρού κοριτσιού.

Ο Άλλος λοιπόν, αυτός ο αόρατος εχθρός. Αυτός που δεν μπορεί να περιγραφεί με σαφήνεια, τον αναγνωρίζουμε όμως παντού. Αυτός που ο Κάποιος δείχνει να τον θυμάται μόνο όταν είναι να τον κατηγορήσει, να τον κυνηγήσει, και να βγάλει κέρδος από αυτόν.

Ο Κάποιος, είναι πολύ εύκολο αν απλά σκεφτούμε, να καταλήξουμε στο ποιος είναι. Η σκέψη όμως που με βασανίζει, είναι η δική μας στάση απέναντι σε αυτά τα μηνύματα. Εμείς που σε κάθε εκδήλωση της ζωής μας δεν χάνουμε την ευκαιρία να δηλώσουμε δημοκράτες, υπερασπιστές των ελευθερίων και των δικαιωμάτων, και πάνω απ’ όλα άνθρωποι… Και ξαφνικά ξεχνάμε. Ξεχνάμε πως όλοι οι άνθρωποι έχουν δικαίωμα στην ελευθερία, την ζωή, την ατομικότητα, δικαίωμα στην εργασία και την αμοιβή. Δικαίωμα στην επιλογή. Δικαίωμα στο να μην γίνονται βορά των τηλεδικαστών για να θρεψουν την δικιά μας αναγκη για αίμα. Την δική τους ανάγκη για κέρδος.

Μας πουλήσανε αποδιοπομπαιους τράγους και μεις αγοράσαμε. Ξεχνώντας κατι πολυ σημαντικό. Πως οι “ασθένειες” (βιολογικές και μη) είναι κατα βάση κοινωνικές. Η φτώχεια, η ανέχεια, η εξαθλίωση, η έλλειψη της ελπίδας, η κατάθλιψη, η αποξένωση είναι όλες τέτοια παραδείγματα.

Είναι η κοινωνία μας που έκανε τον Άλλον να ξενιτευτεί, και να πουλήσει τον εαυτό του. Να χάσει τους δικούς του ανθρώπους και να καταλήξει να κοιμάται σε μια γωνιά στον δρόμο. Η ανοχή μας στον βομβαρδισμό του σπιτιού του Άλλου. Η ανοχή μας στην εμπορευματοποίησή του. Και η ανοχή μας στον πόνο του… Οπότε η ανοχή μας στον διασυρμό, τον εξευτελισμό, και την βάναυση μεταχείρισή του, ήταν ένα φυσικό επακόλουθο. Ξεχάσαμε όμως κάτι: Πως αύριο, στην θέση του Άλλου μπορεί να βρεθούμε εμείς, το παιδί μας, ο γονιός μας, η αγαπημένη μας… Ήδη βρέθηκαν οι παππούδες μας, αλλά κι αυτό το ξεχάσαμε γρήγορα:
“Έλληνες μετανάστες σε στρατόπεδα συγκέντρωσης της Αυστραλίας “
http://tvxs.gr/news/taksidia-sto-xrono/ellines-metanastes-se-stratopeda-sygkentrosis-tis-aystralias

Πριν από λίγα χρόνια μόλις, ο Άλλος ήταν ο παππόυς και η γιαγιά μας. Και ο τότε Κάποιος, επίσης, τους στοχοποιούσε και τους διαπόμπευε.

Άραγε πόσος καιρός πιστεύουμε πως χρειάζεται μέχρι να στοχοποιηθούν οι χρήστες ναρκωτικών, οι ψυχικά ασθενείς, η ακόμα και λιγότερο περιθωριοποιημένες ομάδες όπως οι νέοι, οι ηλικιωμένοι, οι γυναίκες, οι καλλιτέχνες… Δεν είχαμε ποτέ την ευχέρεια να στρέφουμε το βλέμμα αλλού. Ακόμα και αν το κάναμε με την πρώτη ευκαιρία. Πλέον όμως δεν γίνεται να αγνοούμε, να μην μιλάμε, να μην συμμετέχουμε. Κάθε φορά που δεν επεμβαίνουμε όταν ο Άλλος ζητάει την βοήθειά μας, τότε αναλαμβάνουμε πλήρως την ευθύνη για την μετατροπή ημών στον Άλλον του μέλλοντος…

Υ.Γ. Αντί ευφυιούς κατακλείδας, μια απορία:
http://www.youtube.com/watch?v=4-N2gZg7xAg

Η λήθη δεν είναι επιλογή.

Αναστάσιος Πετρόπουλος

——————
Τέλος αναδημοσίευσης, και μαζί ένα σχόλιο από εμένα.
Όσο αφήνουμε, επιτρέπουμε δηλαδή, να μας πλάθουν την άποψη μας τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης, τόσο θα δημιουργούμε εχθρούς-φαντασματα. Και είναι δική μας η ευθύνη γι’ αυτό. Είμαστε εμείς που ετιτρέπουμε να προβάλλονται εικόνες σαν και την ακόλουθη… Εμείς τους επιτρέπουμε να μας πουλάνε αίμα και φόβο.
Μήπως έφτασε η ώρα να τους σταματήσουμε?




Χαμογελάτε…

Shortlink: http://wp.me/p1pa1c-gTo