Elephant Gun

Posted on 22 Απριλίου, 2012 5:25 πμ από

8


του Μάνου Αυγερίδη

Βαρκελώνη, 19 Απριλίου 2012.

«-Παιδιά πάμε να φύγουμε, ο βασιλιάς βγήκε για κυνήγι!
-Ο βασιλιάς της ζούγκλας, το λιοντάρι;
- Όχι φίλε, της ζούγκλας, της Ισπανίας!»
Σκίτσο του Robins Meunier (18.4.2012)

«Έμαθες τι έγινε με το βασιλιά;» Η ερώτηση επιβεβαίωνε τους αρχικούς μου φόβους για την περίπτωση που θα χρειαζόταν να ανοίξω συζήτηση με τον καταλανό ταξιτζή. Φόβους, καταρχάς διότι το επίπεδο των ισπανικών μου είναι επιεικώς μέτριο. Εκτός αυτού, η λέξη «βασιλιάς» που περιλαμβανόταν στην φράση δεν ξεκινούσε την κουβέντα με τους καλύτερους οιωνούς. Στην αρχική δειλή και κάπως απολογητική μου απάντηση –ότι είμαι από την Ελλάδα και δυστυχώς δεν μιλάω πολύ καλά τη γλώσσα– ο ταξιτζής ανταποκρίθηκε με αναπάντεχο ενθουσιασμό: «Εσένα είναι που πρέπει να στα πω, θα με καταλάβεις μια χαρά!». Και τελικά τον κατάλαβα. Ο βασιλιάς της Ισπανίας (και γαμπρός του τέως δικού μας), Χουάν Κάρλος, εν μέσω κρίσης –μιας κρίσης που σφίγγει μέρα με τη μέρα όλο και περισσότερο τη θηλιά στο λαιμό της χώρας του– ταξίδεψε με την πολυμελή του συνοδεία στη μακρινή Μποτσουάνα για να επιδοθεί στο αγαπημένο του σπορ: το κυνήγι ελεφάντων. Το χόμπι της δολοφονίας ζώων υπό εξαφάνιση ακούγεται πως κόστισε στο ισπανικό δημόσιο περίπου 30.000 ευρώ ανά άτομο. Το ταξίδι θα παρέμενε μυστικό αν ο Χουάν Κάρλος, για κακή του τύχη (δικής του και της κυβέρνησης Ραχόι), δεν είχε τραυματιστεί στο πόδι, γεγονός που επέβαλε την επείγουσα επιστροφή του για νοσηλεία.

Ο βασιλιάς Κάρλος στο κυνήγι των ελεφάντων (φωτογραφία αρχείου, από παλιότερο σαφάρι)

Φτάνοντας, αργοπορημένος όπως πάντα, στο ραντεβού μου, παρατήρησα πως το θέμα της συζήτησης ήταν κι εκεί το ίδιο. Οι ισπανοί φίλοι μου μιλούσαν ήδη για τη μικρή αυτή περιπέτεια, στολίζοντας, που και που, τον μονάρχη τους με διάφορους, σχεδόν διεθνείς, χαρακτηρισμούς, εύκολα κατανοήσιμους και στο λιγότερο εξοικειωμένο με τη γλώσσα αυτί. Η βασιλική οικογένεια, έλεγαν, υπόλειμμα μια άλλης εποχής, συνεχίζει να παρασιτεί πλουσιοπάροχα εις βάρος της ισπανικής κοινωνίας, την ώρα που η υγεία, η παιδεία, τα δημόσια αγαθά βάλλονται στο όνομα μιας κρίσης που απαιτεί απ’ τους πολλούς όλο και περισσότερες θυσίες και στέλνει τους νέους της χώρας για αναζήτηση δουλειάς στον Παναμά και τη Βραζιλία. Είχαν όλοι τη φωτογραφία στο κινητό τους­· μου την έδειξαν: ο Χουάν Κάρλος με ανάλογη για την περίσταση ενδυμασία, ποζάρει χαμογελαστός με το όπλο στο χέρι, μπροστά στο άτυχο ζώο, το άψυχο κεφάλι του οποίου ήταν στερεωμένο σε ένα δέντρο για να κρατιέται όρθιο. Μια καρικατούρα που συμπύκνωνε εκείνη τη στιγμή την απληστία, τον κυνισμό και την έπαρση της εξουσίας και μετέτρεπε τον κυρίαρχο λόγο περί «ευθύνης», «μεταρρύθμισης» και «θυσιών» σε θράσος ή αφόρητη γραφικότητα.

Επιστρέφοντας σπίτι, αναζήτησα τα σχετικά δημοσιεύματα στο διαδίκτυο. Βρήκα ένα πλήθος φωτογραφιών από συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας· κάποια πανό έγραφαν: «Οι ελέφαντες ήταν δημοκράτες». Μερικοί διαδηλωτές φορούσαν ελεφαντίσιες μάσκες και άλλοι κρατούσαν αφίσες με ελέφαντες βαμμένους στα χρώματα της ισπανικής σημαίας. Η θεατρική δημόσια συγνώμη του μονάρχη δεν φαίνεται να άγγιξε και πολλούς. Ξάπλωσα κι έβαλα να ακούσω Beirut. Αποκοιμήθηκα με τ’ ακουστικά στ’ αυτιά κάπου στη μέση του Elephant Gun: «Let the seasons begin. Take the big king down».

Αναδημοσίευση από τα ΕΝΘΕΜΑΤΑ

http://wp.me/p1pa1c-gQQ