Οι δύο διακριτές περίοδοι της κρίσης

Posted on 27 Ιανουαρίου, 2012 9:52 μμ από

0


Υπάρχει όμως κι άλλος τρόπος να δεις τα πράγματα, και οι μελλοντικοί ιστορικοί, οποιεσδήποτε κι αν είναι οι προκαταλήψεις τους, χωρίς αμφιβολία θα συμφωνήσουν ότι υπήρξαν δύο διακριτές περίοδοι. Η πρώτη ξεκίνησε με την καθιέρωση του σχεδίου «Νησί», και κράτησε όσο καιρό η «Παλιά Αγγλία» -υιοθετούμε τον όρο για ευκολία- προσπαθούσε να συναγωνιστεί την «Αγγλία, Αγγλία». Ήταν μια εποχή ιλιγγιώδους παρακμής για την ηπειρωτική χώρα. Η οικονομία που βασιζόταν στον τουρισμό κατέρρευσε· οι κερδοσκόποι κατέστρεψαν το νόμισμα· η αναχώρηση της Βασιλικής Οικογένειας έκανε τον εκπατρισμό μόδα των ευγενών· εν τω μεταξύ τα καλύτερα σπίτια προς πώληση αγοράστηκαν ως δεύτερες κατοικίες από Ευρωπαίους. Η επανακάμπτουσα Σκωτία αγόρασε μεγάλες εκτάσεις γης που εκτείνονταν μέχρι τις βόρειες βιομηχανικές πόλεις· ακόμα και η Ουαλία πλήρωσε για να επεκταθεί στο Shropshire και Herefordshire.

Μετά από διάφορες προσπάθειες για διάσωση, η Ευρώπη αρνήθηκε να ρίξει κι άλλο ζεστό χρήμα στην αγορά. Υπήρχαν μερικοί που διέκριναν συνωμοσία στην συμπεριφορά της Ευρώπης προς ένα έθνος που κάποτε διεκδίκησε τα πρωτεία στην ήπειρο· κάποιοι μίλησαν για ιστορική εκδίκηση. Υπήρξε η φήμη ότι κατά τη διάρκεια ενός μυστικού δείπνου στα Ηλύσια Πεδία οι πρόεδροι της Γαλλίας, της Γερμανίας και της Ιταλίας είχαν κάνει πρόποση λέγοντας ‘Δεν είναι απαραίτητο μόνο να πετύχουμε, είναι απαραίτητο να αποτύχουν οι άλλοι’. Και αν αυτό δεν ήταν αλήθεια, υπήρχαν αρκετά έγγραφα που διέρρευσαν από  τις Βρυξέλλες και το Στρασβούργο που επιβεβαίωναν ότι πολλοί υψηλοί αξιωματούχοι θεωρούσαν την Παλιά Αγγλία λιγότερο μια περίπτωση κατάλληλη για χρηματοδότηση έκτακτης ανάγκης και περισσότερο ως ένα οικονομικό και ηθικό μάθημα: θα έπρεπε να χαρακτηριστεί ως σπάταλο έθνος και να επιτραπεί να συνεχιστεί η ελεύθερη πτώση του σαν πειθαρχικό παράδειγμα για τους άπληστους στις άλλες χώρες. Επίσης πραγματοποιήθηκαν και συμβολικές τιμωρίες: ο μεσημβρινός του Greenwich αντικαταστάθηκε από τη «Μέση Ώρα Παρισιού» και η θάλασσα της Μάγχης (English channel) μετονομάστηκε σε «Γαλλικό Στενό».

Υπήρξε μαζική μείωση πληθυσμού. Όσοι κατάγονταν από την Καραϊβική και την Αφρική, άρχισαν να επιστρέφουν στις πιο ευημερούσες πατρίδες από τις οποίες είχαν προέρθει οι προ-προ-πάπποι τους. Άλλοι στράφηκαν προς την Αμερική, τον Καναδά, την Αυστραλία και την ηπειρωτική Ευρώπη· αλλά οι Παλαιοί Άγγλοι ήταν χαμηλά στη λίστα των επιθυμητών μεταναστών και είχαν τη φήμη ότι κουβαλούσαν μαζί τους τη στόφα της αποτυχίας. Η Ευρώπη, χρησιμοποιώντας έναν υπο-όρο της Συμφωνίας της Βερόνα, έκανε ανάκληση του δικαιώματος των Παλαιών Άγγλων να κινούνται ελεύθερα μέσα στην Ένωση. Ελληνικά βομβαρδιστικά περιπολούσαν το Γαλλικό Στενό για να εμποδίσουν παράνομη μετανάστευση. Μετά από αυτά, η μείωση του πληθυσμού είχε ύφεση.

Η φυσική πολιτική αντίδραση σε αυτή την κρίση ήταν η εκλογή μιας Κυβέρνησης Ανανέωσης, η οποία υποσχέθηκε οικονομική ανάκαμψη, κοινοβουλευτική κυριαρχία και εδαφική ανάκτηση. Το πρώτο βήμα ήταν η επαναφορά της παλιάς λίρας σαν κεντρικό νόμισμα, πράξη που λίγοι αμφισβήτησαν καθώς το ευρώ δεν ήταν πλέον μεταβιβάσιμο. Το δεύτερο βήμα ήταν να στείλουν στρατό στα βόρεια για να ανακτήσουν περιοχές που χαρακτήρισαν κατειλημμένες, αλλά στην πραγματικότητα τις είχαν πουλήσει. Αυτή η πράξη είχε ως αποτέλεσμα την απελευθέρωση μεγάλου μέρους του δυτικού Γιορκσάιρ, εν μέσω γενικής απογοήτευσης των κατοίκων του· αλλά όταν οι ΗΠΑ αποφάσισαν να στηρίξουν την απόφαση της Ευρώπης να αναβαθμίσει τον οπλισμό του στρατού της Σκωτίας και να προσφέρει ανοικτή πίστωση, η μάχη στο Βάλτο Rombalds οδήγησε στην ταπεινωτική Συνθήκη του Weeton. Καθώς η προσοχή είχε εκτραπεί, η Γαλλική Λεγεώνα των Ξένων εισέβαλε στα νησιά της Μάγχης και το αίτημα του Γαλλικού Υπουργείου Εξωτερικών αναβίωσε και έγινε δεκτό από το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης.

Μετά τη Συνθήκη του Weeton μια αποσταθεροποιημένη χώρα, επιβαρυμένη με αποζημιώσεις, απέρριψε την πολιτική της Ανανέωσης – ή τουλάχιστον αυτό που θεωρούταν παραδοσιακά ως Ανανέωση. Έτσι σηματοδοτήθηκε η έναρξη της δεύτερης περιόδου, για την οποία οι μελλοντικοί ιστορικοί θα διαφωνούν εις μάκρον. Μερικοί υποστηρίζουν ότι σε αυτό το σημείο η χώρα απλά παραιτήθηκε· άλλοι ότι βρήκε νέα δύναμη μέσα από τις αντιξοότητες. Αυτό που παρέμεινε αναμφισβήτητο ήταν ότι οι συμφωνημένοι από παλιά στόχοι του έθνους –οικονομική ανάπτυξη, πολιτική επιρροή, στρατιωτική ικανότητα και ηθική ανωτερότητα- εγκαταλείφθηκαν. Οι νέοι πολιτικοί ηγέτες διακήρυξαν την νέα αυτάρκεια. Έβγαλαν τη χώρα από την Ευρωπαϊκή Ένωση – κάνοντας διαπραγματεύσεις με τέτοιο πεισματικό παραλογισμό που στο τέλος τους πλήρωσαν για να αποχωρήσουν- κήρυξαν αποκλεισμούς στο εμπόριο ενάντια σε όλο τον υπόλοιπο κόσμο, απαγόρευσαν την ξένη ιδιοκτησία είτε γης είτε κινητής περιουσίας μέσα στην επικράτεια και διέλυσαν το στρατό. Ο εκπατρισμός επιτρεπόταν· η μετανάστευση μόνο σε σπάνιες περιπτώσεις.  Οι σκληροπυρηνικοί σωβινιστές ισχυρίζονταν ότι αυτά τα μέτρα ήταν σχεδιασμένα για να μετατρέψουν ένα ισχυρό έθνος με παράδοση στο εμπόριο σε ένα έθνος απομονωμένων που τρώνε βελανίδια. Αλλά οι μοντέρνοι πατριώτες αντιπρότειναν ότι αυτή ήταν η τελευταία ρεαλιστική λύση για ένα έθνος κουρασμένο από την ίδια του την ιστορία.

 

(απόσπασμα) «England,England», Julian Barnes  – μια εξαιρετική σάτιρα του πολυβραβευμένου συγγραφέα.

προσπάθεια για μετάφραση/απόδοση από το πρωτότυπο Narrator – κάθε ομοιότητα με την πραγματικότητα υποθέτω συμπτωματική.

http://wp.me/p1pa1c-fIW

Advertisements