Ο ωμός περιορισμός της Δημοκρατίας

Posted on 12 Ιανουαρίου, 2012 1:37 μμ από

45


του Ιουλιανού

«Αποφασίστηκε ότι τα κράτη μέλη της Ένωσης και ειδικότερα της ευρωζώνης, θα αυξήσουν τα κεφάλαια τα οποία παρέχουν στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, έως 200 δισεκατομμύρια ευρώ, με τη μορφή διμερών πιστώσεων και τα κεφάλαια αυτά θα μπορούν να χρησιμοποιηθούν για την αντιμετώπιση της κρίσης.»

Λ. Παπαδήμος

«Είναι απαραίτητη η σημαντικού μεγέθους κεφαλαιακή θωράκιση του τραπεζικού συστήματος καθώς η ενίσχυση της ρευστότητας. Με αυτό τον τρόπο θα διασφαλιστεί η χρηματοπιστωτική σταθερότητα, και θα βελτιωθεί η χρηματοδότηση της πραγματικής οικονομίας από το τραπεζικό σύστημα.»

Λ. Παπαδήμος

H «…απόφαση της ΕΚΤ να ενισχύσει τη ρευστότητα των τραπεζών, παρέχοντάς τους -από σήμερα- απεριόριστο δανεισμό τριετούς ορίζοντα, με επιτόκιο κοντά στο 1%. Κίνηση που, όπως εκτιμάται, θα οδηγήσει τις τράπεζες σε άντληση κεφαλαίων δεκάδων δισ. ευρώ, μέρος των οποίων θα διατεθεί για αγορές υψηλής απόδοσης κρατικών ομολόγων των διψασμένων για ρευστό χωρών της ευρωζώνης».

«Ελευθεροτυπία»

Κοντά σε αστέγους τους απόρους από την ευρύτερη περιοχή της Αθήνας, βρέθηκε το μεσημέρι της πρωτοχρονιάς ο πρωθυπουργός Λουκάς Παπαδήμος. Ο πρωθυπουργός δήλωσε «ιδιαίτερα ευτυχής» που είχε την ευκαιρία να γιορτάσει την πρωτοχρονιά «με τους συμπολίτες μας που έχουν τη μεγαλύτερη ανάγκη». «Ήταν μια όμορφη, πιστεύω, και ζεστή ατμόσφαιρα»

«Καθημερινή»

Οι τράπεζες , σίγουρα, δεν είναι μεμονωμένα ιδρύματα, για να κάνουν μπίζνες οι μάνατζερ και οι «κερδοσκόποι». Είναι και αυτό, μα κύρια ,οι τράπεζες είναι το ίδιο το σύστημα. Είναι η καρδιά του καπιταλισμού. Το θέμα λοιπόν του Παπαδήμου, και των ομοίων του, είναι η διατήρηση και η σταθερότητα του συστήματος προστατεύοντας τις τράπεζες από τις συνέπειες,των ενεργειών τους.

Τα προηγούμενα χρόνια η χρηματοδότηση του Δημοσίου-με απόφαση των κυβερνήσεων ΝΔ και ΠΑΣΟΚ- προς τις τράπεζες σε μορφή εγγυήσεων και ρευστού ξεπέρασε συνολικά τα 100δις ευρώ. Την δημόσια αυτήν χρηματοδότηση την επέλεξαν με πολιτικές αποφάσεις οι ίδιες κυβερνήσεις που ανάγκαζαν και αναγκάζουν τα πάντα γύρω τους να ιδιωτικοποιηθούν. Λιγότερο κράτος για το «ευρύ κοινό», όπως αποκαλεί ο τραπεζίτης σε ρόλο πρωθυπουργού Παπαδήμος τον λαό, περισσότερο όμως κράτος προκειμένου να σωθεί η καρδιά του καπιταλισμού. Οι τράπεζες. Αυτό που προέχει είναι τα χρέη το κόστος και οι κίνδυνοι των τραπεζών να κοινωνικοποιηθούν , και τα κέρδη να τα καρπωθούν οι μέτοχοι.

Κρατικός σοσιαλισμός για πλούσιους. Για τους υπόλοιπους… γεύματα αγάπης.

Λογικό, μια και οι έχοντες την εξουσία είναι αυτόματα και προϊόν της ιδιωτικής οικονομίας. Της οικονομίας δηλαδή που τον κάθε πόρο, την κάθε παροχή ,από την παροχή νερού και ενέργειας ,ως την ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, και την παιδεία,τα μετέτρεψαν σε ιδιοκτησία με τέλη χρήσης ,και που δικαίωμα πρόσβασης θα έχει όποιος είναι ικανός να πληρώσει.

Οι παραπάνω όμως κρατικές οικονομικές ενισχύσεις, με πακέτα εκατομμυρίων, προς τα αναξιοπαθούντα τραπεζικά ιδρύματα, αποδείχτηκε ότι δεν αντιστάθμιζαν στο παραμικρό την έλλειψη κεφαλαίων των τραπεζών οι οποίες μπάζουν από παντού.
Πέρα λοιπόν από απόφαση της «ΕΚΤ να ενισχύσει τη ρευστότητα των τραπεζών, παρέχοντάς τους -από σήμερα- απεριόριστο δανεισμό τριετούς ορίζοντα, με επιτόκιο κοντά στο 1%.» η αντισυνταγματική κυβέρνηση του τραπεζίτη Παπαδήμου και στον προϋπολογισμό που κατέθεσε προβλέπεται ποσό ύψους 32,1 δισ. Ευρώ για την αγορά μετοχών από τις ελληνικές τράπεζες.

Αναμφίβολα ο ίδιος ο τραπεζίτης Παπαδήμος είναι όργανο και εξάρτημα των υπαρχτών Παγκόσμιων οργανισμών και αρχών , με πολύ εξειδικευμένες λειτουργίες, που ως σκοπό έχουν την επέκταση των αρμοδιοτήτων τους, επιβάλλοντας συγκεκριμένες απόψεις σε χώρες όπου τις κρατούν ομήρους λόγο του υποχρεωτικού δανεισμού τους.

Καθόλου τυχαία λοιπόν η Ελλάδα αποτελεί μια ευκαιρία για μεγάλα κέρδη. Αυτό βλέπουν ξένα hedge funds (επιχειρηματικά κεφάλαια αντιστάθμισης κινδύνου) και distress funds από Νέα Υόρκη και Λονδίνο να ξεδιπλώνει η πρόσφατη «ελληνική κρίση».
Σήμερα στο Χ.Α. με κεφάλαια της τάξης των 10 εκατ. ευρώ μπορείς να αγοράσεις το πλειοψηφικό πακέτο σε περισσότερες από 200 εισηγμένες. Τα distress funds που έχουν κεφάλαια υπό διαχείριση άνω του 1 δισ. ευρώ μπορούν να κάνουν μία ευχάριστη «επενδυτική εκδρομή» στην Ελλάδα χωρίς ιδιαίτερο κόστος και να ψάξουν για αποδόσεις.

Παράδειγμα: Ένας Έλληνας πρώην τραπεζίτης της Goldman Sachs ονόματι Χάρης Σταμούλης, συγκέντρωσε 100 εκατ. δολάρια από πέντε άλλα αμερικανικά distress funds με στόχο να δημιουργήσει το Lead Recovery Capital 1, το οποίο θα επενδύει σε ελληνικές επιχειρήσεις με κεφαλαιακά προβλήματα.

Το γεγονός ότι τα ελληνικά ομόλογα έχουν υποχωρήσει σε τιμές mark to market κατά περίπου 65% σε σχέση με την ονομαστική τους αξία, ενώ το haircut θα γίνει στο 50% επί της ονομαστικής τους αξίας, δίνει σε αρκετά ξένα hedge funds και distress funds τις ευκαιρίες υπεραξιών αγοράζοντας ελληνικά ομόλογα σε ιδιαίτερα χαμηλές τιμές. Ενδεικτικά, όταν είχε δημιουργηθεί η συμφωνία της 21ης Ιουλίου πάρα πολλά βρετανικά funds είχαν «οργώσει» την ελληνική αγορά ομολόγων για να αγοράσουν ελληνικά διετή ομόλογα που είχαν την καλύτερη σχέση απόδοσης/κινδύνου και θα πρόσφεραν σίγουρα κέρδη (εφόσον δεν θα πτώχευε η Ελλάδα) της τάξης του περίπου 25% μέχρι το 2013. Σήμερα, ένα από τα μεγαλύτερα funds που εξειδικεύονται σ’ αυτό το ρόλο, το Gramercy Fund, με ενεργητικό υπό διαχείριση 2,7 δισ. δολάρια ενδιαφέρεται να αγοράσει ελληνικά δεκαετή ομόλογα με τιμή στα 16 λεπτά το 2013, όταν σήμερα διαπραγματεύονται περίπου στα 35 λεπτά. Να σημειωθεί ότι ο διαχειριστής του fund, Robert Koenigsberger, είχε πρωτοστατήσει στην αναδιάρθρωση του χρέους της Αργεντινής το 2002, αλλά και της Ρωσίας το 1998.

Βέβαια τα παραπάνω αποτελούν χαρακτηριστικά γνωρίσματα όχι μιας χώρας μόνο μα του Παγκοσμίου πολιτικού πεδίου.
Η κρατική υπόσταση υπονομεύτηκε παγκόσμια από τις πολιτικές ελίτ προς όφελος διαφόρων υπερεθνικών εταιριών και οργανισμών και ιδιωτικών επενδυτών. Τα κράτη χάνουν πλέον την εξουσία τους μα και την ευθύνη που είχαν ως προς τις προνοιακές λειτουργίες τους και την αρμοδιότητα τους όσο αφορά την αναδιανομή του παραγόμενου πλούτου, προς όφελος μερικών ιδιωτών που προσφέρουν επ αμοιβή τις πρώην κοινωνικές παροχές, κάνοντας όμως και μερικές φιλανθρωπίες,ως άλλοι Σαμαρείτες, στα πλαίσια της κοινωνικής ευθύνης τους. Αδιάφορο αν η μετάλλαξη του καπιταλισμού σε οικονομικό φιλελευθερισμό, προκαλεί μαζική μείωση της εργασίας με αποτέλεσμα στρατιές ανέργων ή παραγωγή μαζικής φτώχιας. Όλοι αυτοί, οι άνεργοι και οι φτωχοί, δεν παρουσιάζουν κανένα οικονομικό ενδιαφέρον στο βαθμό που η κατανάλωση βασικών και επ αμοιβή αγαθών παραμένουν σε ικανοποιητικά επίπεδα. Κανένα Παπαδήμο δεν θα απασχολήσει ένα ποσοστό ανεργίας 20% ή ένα ποσοστό φτωχών γύρω στο 30% αρκεί το εναπομείναντα ποσοστό του πληθυσμού να καταναλώνει ικανοποιητικά τα παραγόμενα προϊόντα.

Ποιοι παίρνουν όμως τις αποφάσεις;

Η ουσία του προβλήματος συνίσταται στο γεγονός ότι η έννοια της λαϊκής κυριαρχίας αποτελεί πλάσμα Η λαϊκή κυριαρχία που επιτάσσει το Σύνταγμα είναι στην πραγματικότητα κυριαρχία μιας οικονομικής ολιγαρχίας επί του λαού. Όπως χαρακτηριστικά εκφραζόταν ο Αλ. Σβώλος, η λαϊκή κυριαρχία αποτελεί «ένα των μύθων του νεωτέρου δημοσίου βίου, απλάς προλήψεις», «πλάσματα χωρίς περιεχόμενον» Πίσω από την τυπική ισότητα και τη δημοκρατία υπάρχουν σχέσεις ανισότητας, σχέσεις εκμετάλλευσης οι οποίες φαλκιδεύουν τη δημοκρατία, την καθιστούν μορφή κυριαρχίας μιας οικονομικής ολιγαρχίας. Οι σχετικές επισημάνσεις του Αλ. Σβώλου αποκτούν επικαιρότητα: «Όχι μόνον, άλλως τε, δεν υπάρχει Λαός ως «σύνολον» ή «ενότης», αλλά τουναντίον σχηματίζονται και διακρίνονται βαθμηδόν και σαφέστερον μόνον ομάδες, τάξεις και στρώματα κοινωνικά, αντιτεταγμένα προς άλληλα, απορροφώντα εντός εαυτών τα άτομα»

Και βέβαια τον Παπαδήμο τον απασχολεί και η προώθηση των υπερεθνικών αποφάσεων καθώς και η πρακτική εφαρμογή τους.
Για τον σκοπό αυτό άλλωστε διορίστηκε πρωθυπουργός διαμέσου του παγκόσμιου τραπεζικού κεφαλαίου, μα και των διεθνών δανειοδοτικών φορέων, της ολιγαρχίας του πλούτου. Άλλωστε η χώρα είναι τμήμα της ευρωπαϊκής μα και παγκόσμιας (ΗΠΑ) φιλελεύθερης οικονομίας και ενεργεί σύμφωνα με τις συνταγές των υπερεθνικών διευθυντηρίων ΔΝΤ, της Παγκόσμιας Τράπεζας , ΕΚΤ, ΚΟΜΙΣΙΟΝ ,ΟΟΣΑ, Λέσχη των Παρισίων, G8, G20, Tri- lateral,που καθορίζουν αναγκαστικά και τις ανάγκες της Παγκόσμιας οικονομίας.

Σε αυτόν τον μονόδρομο, που αποτελεί και την μόνη προοπτική για ανάπτυξη, εννοείται του ιδιωτικού κεφαλαίου, τα όποια προβλήματα που προκύπτουν είναι τεχνικής φύσης, που μόνο ένας τεχνοκράτης μπορεί να δώσει και τις λύσεις. Πόσο μάλλον που ο Παπαδήμος και είναι μέλος και έχει θητεύσει σε πολλούς από τους παραπάνω οργανισμούς. Πολύ δε περισσότερο, η παρουσία του στο ρόλο του διορισμένου πρωθυπουργού κρίνετε απαραίτητη και από το «ευρύ κοινό», μια και το διακατέχει το άγχος για τα σοβαρά προβλήματα που το απασχολούν και είναι τα «stress tests» των τραπεζών, η επίδραση του ελληνικού «PSI» στις ευρωπαϊκές τράπεζες, με το αν θα γίνει «haircut» του Ελληνικού «χρέους», τι θα γίνει με τις αποδώσεις των «credit default swap», τα ιστορικά υψηλά των ελληνικών CDS, με το αν ήταν ικανοποιητική η συμμετοχή των ιδιωτών στην αναδιάταξη του ελληνικού χρέους, με το ποτέ θα πάρουμε την 6 την 7 την 8 ή την 9 δόση από το ΔΝΤ ώστε να αποφύγουμε την πτώχευση, ποια ξένα think tanks και ποιες Πρεσβείες θα καθορίσουν τις εξελίξεις διαδοχής στο ΠΑΣΟΚ, ακόμα και με το ποια είναι η άποψη του κυρίου Πασχου Μανδραβέλη για όλα τα προηγούμενα προβλήματα της οικονομίας.

Ένα άλλο προσόν του Παπαδήμου είναι το ότι δεν έχει κανένα πρόβλημα ούτε για τον τρόπο λήψης των αποφάσεων ούτε όμως και για τον τρόπο εφαρμογής τους μια και λόγο του διορισμού του και όχι της εκλογής του μα και το ότι αποτελεί εξάρτημα αρχών που δεν υποχρεούνται να υπακούουν σε συντάγματα, μπορεί άνετα να αποφύγει τις δημοκρατικές διαδικασίες μα και ακόμα αυτήν την ίδια την πολιτική. Περιορισμός δηλαδή του δημόσιου πολιτικού βίου με ταυτόχρονη μεταβίβαση των αποφάσεων σε ιδιωτικά διευθυντήρια που λογοδοτούν μόνο σε μετόχους και επενδυτές.

Για αυτόν τον λόγο είναι «επικίνδυνο το να προκηρύξουμε τώρα εκλογές» όπως τιτιβίζει τυρβάζων, ο δημοσιογράφος του ΔΟΛ και εκπρόσωπος της κυβέρνησης και ωμοφάγος του Συντάγματος, Παντελής Καψής.

Μα και επ αορίστου χρόνου να κατσικωθούν στην κυβέρνηση σωστά δεν θα πράξουν μια και έχουν την έγκριση του ΠΑΣΟΚ, της Ν.Δ. και του φασιστικού ΛΑΟΣ;

Άλλωστε η κεντρική εξουσία ανήκει εκ των πραγμάτων στις κεντρικές τράπεζες οι οποίες κανένα πρόβλημα δεν έχουν να παρακάμψουν τις αποφάσεις του εκλογικού σώματος. Εύκολη η παράκαμψη μια και με την βοήθεια των γραβατωμένων αποφύσεων των ΜΜΕ θα εκμεταλλευτούν τις διαιρέσεις την μεταβλητότητα και την αδράνεια του «ευρύ κοινού» οδηγώντας το στην σιωπή στην παραίτηση στην υποταγή. Μια υποταγή που προωθεί και ο αυλόδουλος γραμματέας της ΓΣΕΕ ο οποίος είναι έτοιμος να σύρει για άλλη μια φορά στο βόρβορο τον εργάτη.

Θαυμάστε τον παρακάτω διάλογο από την «κοινωνία ώρα MEGA» και στους δημοσιογράφους Δ. Καμπουράκη και Γ. Οικονομέα στις 9 Ιανουαρίου του ’12

ΚΑΨΗΣ: Ας δούμε λοιπόν το θέμα των μισθών, που είναι το πιο δύσκολο ζήτημα. Έρχεται η τρόικα και σου λέει: Δεν μου λέτε, η Ισπανία έχει 150 ευρώ χαμηλότερο κατώτατο μισθό, εσείς τι κάνετε; Εσείς, τι απαντάτε σ’ αυτό;

ΟΙΚΟΝΟΜΕΑΣ: Τι είσαστε εσείς, μάγκες;

ΚΑΨΗΣ: Άρα, πρέπει να το δείξουμε αυτό – να πάρουμε εμείς πάνω μας αυτά τα ζητήματα και να τα πάρουν και οι κοινωνικοί εταίροι.

ΟΙΚΟΝΟΜΟΕΑΣ: Ναι, αλλά δεν μπορείς να ζητάς κατανόηση από την ώρα που παίρνει 600 ευρώ…

ΚΑΨΗΣ: Τώρα μιλάμε για τους κοινωνικούς εταίρους. Για τη ΓΣΕΕ, τον ΣΕΒ, για τη ΓΣΕΒΕ.

ΟΙΚΟΝΟΜΕΑΣ: Για τον εργαζόμενο, ο οποίος βιώνει στη δουλειά του…

ΚΑΨΗΣ: Δεν συζητάω αυτό. Μιλάω για τις ηγεσίες. Να καταλάβουν και οι ηγεσίες, ότι έχουμε όλοι ευθύνη σε αυτή την ιστορία.

Απερίγραπτος ο ψυχικός ρύπος του Καψή. Δεν αναφέρεται στον εργάτη, δεν τον απασχολεί ο εργάτης, μα η συμπαιγνία των «κοινωνικών εταίρων». Ο μηχανισμός δηλαδή που θεμελιώνει την σύμπραξη και τα υλικά συμφέροντα των προνομιούχων ομάδων.

Από κοντά και η Καθηγήτρια Οικονομικών στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, και ηγετικό μέλος του κοινωνικού συνδέσμου των Αρίστου Δοξιάδη του Στουρνάρα και του Απόστολου Δοξιάδη, Αντιγόνη Λυμπεράκη η οποία δηλώνει: «Το θέμα για το κόστος εργασίας, τον κατώτατο μισθό, τον 13ο και 14ο θα έπρεπε να μας είχαν απασχολήσει χρόνια πριν, καθώς η ανταγωνιστικότητα μας πήγαινε στο γκρεμό»

Δείτε την κυρία αυτή να καταθέτει εξαργυρώνοντας τις «αγωνιστικές περγαμηνές» της:

Για τον δε διευθυντή του Ινστιτούτου Εργασίας ΓΣΕΕ – ΑΔΕΔΥ Σάββα Ρομπόλη, το μόνο που τον απασχολεί από την κατάργηση των δώρων και την νέα μείωση μισθών είναι τα «ασφαλιστικά ταμεία που θα χάνουν κάθε χρόνο 2,2 δισεκατομμύρια ευρώ».

Η Βία και η αναλγησία τους δεν παρουσιάζει την αμεσότητα που παρουσίαζε σε άλλες εποχές. Σήμερα την εξωραΐζουν με προεδρικά διατάγματα με κανόνες δικαίου και με νομοθετήματα που προέκυψαν μέσο «διαλόγου» ,πρακτικές που κρύβουν τις κάνες των όπλων. Σιγά σιγά το κεφάλαιο θέτει υπό τον έλεγχο του την πολιτική εξουσία σε σημείο ο «μορφωμένος»από τα μμε να είναι ανίκανος να ξεχωρίσει το δημόσιο από το ιδιωτικό συμφέρων.

Λεπτομέρειες όμως όλα τα παραπάνω. Αυτό που προέχει είναι η «κόκκινη γραμμή της σωτηρίας της χώρας» η οποία θα επιτευχτεί άμα το μηνιάτικο των 750 ευρώ (μεικτά) του κατώτατου μισθού του εργαζόμενου γίνει 600 ευρώ (μεικτά)…

Η πληροφόρηση του λαού είναι απολύτως ελεγχόμενη και κατευθυνόμενη από ισχυρά οικονομικά συμφέροντα ενώ η δημόσια συζήτηση περιορίζεται ασφυκτικά και είναι απολύτως εκβιαστική. Βάση της όποιας συζήτησης θεωρείται η αποδοχή της αφαίρεσης των λαϊκών κατακτήσεων.

Μήπως όμως αν αυτό το έρμο «ευρύ κοινό» είχε ενημερωθεί ικανοποιητικά θα προτιμούσε την αύξηση των δαπανών για την υγεία και όχι την κρατική χρηματοδότηση των ζημιών των τραπεζών;

Την ανοιχτή σε όλους και πλήρη δημόσια παιδεία από τις επιδοτήσεις των εφοπλιστών;

Τις δημόσιες επενδύσεις σε όλο το φάσμα των παραγωγικών διαδικασιών με την ταυτόχρονη αύξηση της εργασίας όλων , από τα 200 δισεκατομμύρια ευρώ, με τη μορφή διμερών πιστώσεων στο ΔΝΤ;

Αντίθετα, «βασικό και προσφιλές θέμα της αστικής προπαγάνδας είναι η συστράτευση όλων για την εφαρμογή της απαιτούμενης πολιτικής ώστε να μείνει η Ελλάδα στην Ευρωζώνη και στο ευρώ. Αρθρα επί άρθρων και αναλύσεις επί αναλύσεων για τις αναγκαίες προϋποθέσεις για να μην καταστραφεί η χώρα αν επιστρέψει στη δραχμή, για πτώση βιοτικού επιπέδου μιλούν και ας καταστρέφεται η εργατική τάξη, τα φτωχά λαϊκά στρώματα για τα οποία ετοιμάζουν νέα σφοδρή επιδρομή σε ό,τι απέμεινε από μισθούς, συντάξεις, μαζί με τα άγρια φοροχαράτσια, αλλά και τις δραστικές περικοπές σε παροχές Υγείας, Πρόνοιας, στην Παιδεία κλπ. ωθώντας τα ήδη στην εξαθλίωση. Η πείνα έχει χτυπήσει πολλά λαϊκά νοικοκυριά γι’ αυτό πλασάρουν ως διέξοδο τις συνταγές επιβίωσης της γερμανικής κατοχής. Ζητούν απ’ το λαό να αυτοκτονήσει και να εγκλωβιστεί στο δίλημμα ευρώ ή δραχμή, όταν γνωρίζουν ότι το ευρώ κλυδωνίζεται από την κρίση και τις αντιθέσεις που μαστίζουν τη λυκοσυμμαχία της ΕΕ, ότι η πλήρης χρεοκοπία της Ελλάδας δεν εξαρτάται από το λαό. Το κεφάλαιο από την κρίση πάνε να σώσουν, δε νοιάζονται για το λαό. Δεν υπάρχει χρόνος για χάσιμο. Στα κάλπικα διλήμματα να απαντήσει ο λαός με αντεπίθεση, ρήξη και ανατροπή, για αποδέσμευση από την ΕΕ με λαϊκή εξουσία, που θα διαγράψει μονομερώς το χρέος» (Ριζοσπάστης)

Μα για το «ευρύ κοινό» αυτό που προέχει προς το παρόν είναι η επιβίωση, και η ανεύρεση του μεροκάματου.

Καλά θα κάνουν όμως τα ιερατεία του Παπαδήμου και οι συν αυτού αποφύσεις να προσέξουν αυτούς που σιωπούν μέσα στην καρτερία τους,ή τον φόβο τους.

Διότι η απόγνωση παντού και πάντα είναι ο προθάλαμος της έκρηξης.

__________________________________________________

Με την τεχνική βοήθεια του Γαλαξιάρχη

Short Link: http://wp.me/p1pa1c-fmm

Advertisements