ΧΑ(Ζ)ΟΣ: η ώρα της «εθνικής σωτηρίας»

Posted on 3 Νοέμβριος, 2011 2:10 μμ από

78


Ξεκινήσαμε με την αναπάντεχη αναγγελία ενός δημοψηφίσματος που υποτίθεται ότι θα έδινε στον ελληνικό λαό τη δυνατότητα να αποδεχθεί ή να απορρίψει την επικείμενη δανειακή σύμβαση και τους όρους της. Ακολούθησε το θεαματικό άδειασμα του πρωθυπουργού από μέλη της κυβέρνησης, αλλά και από ευρωπαίους ηγέτες, με έξοχες θεατρικές ερμηνείες εκατέρωθεν, μια και όλοι τους μιλούσαν λες και η εξαγγελία του δημοψηφίσματος ήταν μια προσωπική παρόρμηση για την οποία κανείς τους δεν ήταν ούτε καν ενήμερος. Ακόμα κι ο Βενιζέλος, ο οποίος πρόσφατα έλεγε ότι ένα τέτοιο δημοψήφισμα θα αποτελούσε «λύτρωση για το λαό», άφηνε να εννοηθεί ότι ήταν έκπληκτος για την ανακοίνωση και αντίθετος σε τέτοιου είδους «προσφυγή στο λαό». Παρά το γεγονός ότι ήταν οι βουλευτές και κορυφαία στελέχη του δικού του κόμματος που αντέδρασαν, διατυπώνοντας ξεκαρδιστικούς -για θιασώτη της δημοκρατίας, τουλάχιστο- προβληματισμούς περί του «κινδύνου» που ενέχει το να δώσεις στο λαό τη δυνατότητα να εγκρίνει ή να απορρίψει μία συμφωνία που θα σφραγίσει τη μοίρα του για τις επόμενες δεκαετίες, ο πρωθυπουργός αυτογελοιοποιήθηκε απαντώντας στις εκτός πασόκ επικρίσεις με κλισέ περί σκοτεινών κέντρων που ενοχλούνται από το δημοψήφισμα γιατί έχουν ποντάρει στη χρεωκοπία της χώρας και φοβούνται την ετυμηγορία ενός λαού που το κατανοεί αυτό και στηρίζει τις αποφάσεις του. Αλλά ακόμα κι αυτό το ρεσιτάλ φαιδρότητας επισκιάστηκε από τη χτεσινή παράσταση στις Κάννες, όπου η Μέρκελ και ο Σαρκοζί ξαφνικά εμφανίστηκαν όχι μόνο να δέχονται το δημοψήφισμα, αλλά και να υπαγορεύουν απευθείας το περιεχόμενό του. Το ερώτημα που θα απευθυνόταν στον ελληνικό λαό και υποτίθεται ότι θα αφορούσε τη δανειακή σύμβαση, ξαφνικά μετατράπηκε σε έναν αισχρό εκβιασμό περί παραμονής ή μη της χώρας στο ευρώ και ο Γέωργιος Ανδρέα Γεωργίου Παπανδρέου αναδείχθηκε ως το γελοιωδέστερο υποκείμενο που κυβέρνησε τη χώρα από την εποχή του δικτάτωρα Πάγκαλου.

Δε χρειάζεται καμία βαθυστόχαστη ανάλυση για να γίνει κατανοητό ότι ένα τέτοιο δημοψήφισμα, αν επρόκειτο τελικά να γίνει -πράγμα που φαντάζει πια απίθανο τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές- θα συνιστούσε απλώς μία φτηνή απόπειρα να απειληθεί ο ελληνικός λαός ώστε οι ηγέτες της Ευρώπης να αποσπάσουν μια δήλωση συναίνεσης, η οποία θα ήταν μεν καταφανώς ανυπόστατη, αφού ακόμα και η διάθεση παραμονής στο ευρώ δε συνεπάγεται και συναίνεση στην υπογραφή δανειακών συμβάσεων και στην εφαρμογή πολιτικών που συνδυάζουν ύφεση, αύξηση του χρέους και κοινωνική εξαθλίωση με μοναδικό τρόπο, αλλά θα τους έδινε τη δυνατότητα να μας κουνήσουν ένα χαρτί στη μούρη λέγοντας «αφού θέλετε να μείνετε στο ευρώ, αυτό σημαίνει ότι αποδέχεστε ότι θα κάνετε ό,τι σας πούμε». Αλλά και «όχι στο ευρώ» να λέγαμε, μη ενδίδοντας στον εκβιασμό, πάλι το αποτέλεσμα θα ήταν ανυπόστατο, αφού το μόνο που θα προκαλούσε αυτό θα ήταν την παραίτηση της κυβέρνησης και τη διεξαγωγή εκλογών, όπου -ρεαλιστικά- η όποια κυβέρνηση θα αναδεικνυόταν, θα αποτελούνταν από «ευρωπαϊστές» που θα ερμήνευαν το εγκλογικό αποτέλεσμα ως εντολή του ελληνικού λαού να γίνει ό,τι χρειάζεται για να διασφαλιστεί η παραμονή της χώρας στο ευρώ. Επρόκειτο λοιπόν για μία κούφια απειλή χωρίς καν να εξετάσουμε αν η Μέρκελ και ο Σαρκοζί είναι έτοιμοι για να αντιμετωπίσουν την έξοδο της χώρας από το ευρώ με ό,τι αυτή συνεπάγεται. Εξάλλου, οι δηλώσεις διαφόρων στελεχών των κυβερνητικών κομμάτων καθιστούν σαφές ότι, όσο τους αφορά, η ευρωπαϊκή πορεία της χώρας είναι αδιαπραγμάτευτη και το να ψήφιζε αντίθετα ο λαός δεν έχει καμία απολύτως σημασία.

Τα σενάρια για ό,τι πρόκειται να ακολουθήσει τείνουν να χωριστούν πια σε δύο κατηγορίες:  τη στιγμή αυτή διαρρέει ότι ο Παπανδρέου δεν έχει πρόθεση να παραιτηθεί και ότι βρίσκεται σε συνεννόηση με το Σαμαρά ώστε να γίνει κάποια κυβέρνηση συνεργασίας, ενώ ακούγεται επίσης ότι προσπαθεί να διασφαλίσει την παραμονή του στην προεδρία του πασόκ. Όμως με αρκετούς βουλευτές του κυβερνώντος κόμματος να δηλώνουν ότι προτίθενται να μη δώσουν ψήφο εμπιστοσύνης, δε φαίνεται πιθανό ότι η συγκεκριμένη κυβέρνηση θα παραμείνει στην εξουσία για πολύ ακόμα. Χαρακτηριστικές ενδείξεις των προθέσεων του μπλοκ εξουσίας αποτελούν οι χειρισμοί βουλευτών όπως η Εύα Καϊλή, η οποία τελικά δεν ανεξαρτητοποιείται, ούτε διαγράφεται, παρόλο που δηλώνει ότι θα καταψηφίσει, ενώ η Βάσω «τελευταία φορά ψηφίζω και μετά το κόβω» Παπανδρέου, ζητά από μέρες το σχηματισμό κυβέρνησης «εθνικής σωτηρίας» η οποία υποτίθεται ότι θα είναι μεν υπηρεσιακή, ώστε σε τόσο κρίσιμους καιρούς να μη μείνει η χώρα ακυβέρνητη μέχρι την διεξαγωγή εκλογών, αλλά στο μεταξύ θα ψήφιζε πραξικοπηματικά και τη δανειακή σύμβαση. Για την Ντόρα και τον Καρατζαφέρη, τους μικροκομματάρχες του νεοφιλελεύθερου μπλοκ που βλέπουν ότι η μόνη τους κυβερνητική προοπτική θα ήταν σε μία κυβέρνηση «εθνικής ενότητας», δεν τίθεται καν θέμα, η συγκεκριμένη αντιδημοκρατική εκτροπή είναι κάτι που ζητούσαν από πριν εξάλλου. Το μόνο που μοιάζει σίγουρο είναι ότι είτε σχηματιστεί μια τέτοια «κυβέρνηση», οπότε ο λαός οφείλει να αντιδράσει σα να βγήκαν τα τανκς, είτε αναδειχθεί μία κυβέρνηση συνεργασίας μέσα από εκλογές, για τους Ευρωπαίους ηγέτες και την Τρόικα, η ψήφιση της δανειακής σύμβασης θεωρείται απολύτως δεδομένη. Πριν λίγες ώρες, ο Ευριπίδης Στυλιανίδης, της νέας δημοκρατίας που πρεσβεύει την «επαναδιαπραγμάτευση», για να πάψουμε να ακολουθούμε «λάθος συνταγή», διαβεβαίωνε σε πρωινή εκπομπή ότι το κόμμα του θα δεχτεί τη συμφωνία της 26ης Οκτωβρίου, αυτή που το κόμμα του καταψήφισε φυσικά. Ακριβώς τη στιγμή που γράφω αυτές τις γραμμές εξάλλου, ο Σαμαράς ζητά «μεταβατική κυβέρνηση» η οποία θα έχει ως αποκλειστική αρμοδιότητα τη διεξαγωγή εκλογών. Α, και την επικύρωση της δανειακής σύμβασης, φυσικά. Καλή χούντα, σύντροφοι.

http://wp.me/p1pa1c-dXb

Advertisements