Ζητούνται επειγόντως απαντήσεις

Posted on 30 Οκτωβρίου, 2011 1:27 μμ από

65


του Γαλαξιάρχη

Ο ιμπεριαλισμός αποτέλεσε ιστορικά το θεμέλιο της επιτυχίας του καπιταλισμού στη Δύση. Με την οικονομική παγκοσμιοποίηση αφενός και την ισχυροποίηση των καπιταλιστικών κρατών της Ανατολής αφετέρου, ο παραδοσιακός δυτικός ιμπεριαλισμός βιώνει τον πρώτο μεγάλο κλονισμό του, στην μετα-αποικιακή εποχή. Στην παρούσα κρίση και με τις λεγόμενες αναδυόμενες οικονομίες να βάζουν εμπόδια στην ιμπεριαλιστική επέκταση της γερασμενης Δύσης, είναι απολύτως φυσιολογικό οι ισχυρότερες οικονομίες του δυτικού κόσμου να στρέφουν τις αρπακτικές διαθέσεις τους προς το «εσωτερικό».

Τα πιο ισχυρά κράτη εξυπηρετούσαν και συνεχίζουν να εξυπηρετούν κατ’ αρχήν το λεγόμενο εθνικό κεφάλαιο, από όπου μπορούν να αντλήσουν ευκολότερα τα ανταλλάγματα που θα μοιράσουν στο εκλογικό τους σώμα, ώστε να διατηρείται επί μακρόν το μοντέλο εξουσίας τους. Μπορεί να χάθηκε σε μεγάλο βαθμό ο έλεγχος της παραγωγής τις δεκαετίες του ’90 και του 2000, ωστόσο στις κρίσιμες ώρες, το κράτος λειτουργεί όπως-όπως με γνώμωνα τη διατήρηση του εσωτερικού modus operandi. Συνεπώς, μπορεί οι γερμανικές και οι αμερικάνικες ηγεσίες να εφάρμοσαν επιθετικά προγράμματα λιτότητας για τους εργαζόμενους των χωρών τους, ωστόσο, όταν κινδυνεύσουν από γενικευμένη αμφισβήτηση, θα επιχειρήσουν να τους προστατέψουν όσο μπορούν από τον παγκοσμιοποιημένο ανταγωνισμό εργασίας. Με λίγα λόγια, δεν θα επιτρέψουν την κινεζοποίηση του Αμερικανού και Γερμανού εργάτη, μπροστά στον κίνδυνο να χάσουν τον έλεγχο της εξουσίας.

Κάπου εδώ μπαίνει η Ελλάδα -μαζί με τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας των PIIGS- στο κάδρο. Καθώς περιορίζονται οι δυνατότητες ελέγχου των δυναμικών και νεανικών οικονομιών της Ανατολής, ο δυτικός ιμπεριαλισμός αρχίζει να στρέφεται προς το εσωτερικό του. Γίνεται πλέον ολοφάνερη, η προσπάθεια δορυφοροποίησης των πιο αδύναμων κρίκων της Δύσης, με στόχο την τόνωση του ανταγωνισμού. Μετά την «προσάρτηση» των φθηνών εργατικών χεριών του πρώην ανατολικού μπλοκ, χώρες όπως η Ελλάδα, η Πορτογαλία, η Ισπανία, ακόμη και η Ιταλία ενδεχομένως, φαίνεται ότι επιχειρείται να χρησιμοποιηθούν ως ένα είδος εσωτερικής αποθήκης φθηνού εργατικού δυναμικού και ταυτόχρονα να αποδυναμωθεί η αυτονομία της «δικής τους» αστικής τάξης.

Ποιος είναι έτοιμος να δώσει απαντήσεις, σήμερα;

  • Με παράδοση ενός αιώνα στον ακροδεξιό ριζοσπαστισμό της βαθιάς αστικοποιημένης Δύσης, ποια είναι τα πρακτικά προτάγματα της Αριστεράς, ώστε να αποκρουστεί η γοητεία του εθνικισμού σε μία ακόμη περίοδο αναζήτησης «ζωτικών χώρων«;
  • Αναγνωρίζουμε τους υπαρκτούς εθνικούς ανταγωνισμούς, ή καταφεύγουμε σε γενικόλογες ταξικές αναλύσεις, που σκοντάφτουν μοιραία στην ύπαρξη άνω του ενός δισεκατομμυρίου «εργατών του ενός δολλαρίου», και πώς τους προσεγγίζουμε/αντιμετωπίζουμε;
  • Δομούνται (και πώς) υπερεθνικές συμμαχίες σε επίπεδο «δυτικών δορυφόρων», προκειμένου να ανακοπεί ο εσωστρεφής αυτός ιμπεριαλισμός;
  • Πώς αντιλαμβανόμαστε το ρόλο των ηγεσιών των κρατών-δορυφόρων και ποια είναι τα πρακτικά αιτήματα που πρέπει να διεκδικήσουν άμεσα τα κινήματα των χωρών αυτών, ώστε να προσβλέπουν έστω και σε νίκες τακτικής που θα τονώσουν το ηθικό και θα τα ενδυναμώσουν;

Y.Γ. Παρακαλώ να αποφευχθούν οι μαξιμαλιστικές απαντήσεις. Υπάρχουν και πράγματα που μπορούμε να πετύχουμε όντας… εν ζωή. Αν μη τι άλλο, να αποφύγουμε την κατάθλιψη.

Ζαphod

Shortlink: http://wp.me/p1pa1c-dPc