Εβδομάδα της προλετάριας μαρμότας

Posted on 22 Οκτώβριος, 2011 12:01 πμ από

39


Σενάριον ουχί φανταστικόν:

Ανήκεις σε μία συλλογικότητα, ένα κόμμα, μία ομάδα ιδεολογικού στοχασμού. Κάθε Τετάρτη μαζεύεστε όλοι μαζί σε μία αποθήκη στο Περιστέρι, ένα καφέ στα Εξάρχεια, ένα λίβινγκ ρουμ στο Νέο Ψυχικό και αναλύετε το ιδεατό κοινωνικοπολιτικό σύστημα, την αδελφοσύνη, την αλληλεγγύη, αλλά και τον ταξικό αγώνα, την πάλη με την εξουσία. Σε δύο-τρεις ωρίτσες, θα έχεις πλακωθεί με κάποιον, συμφωνήσει με ακόμη περισσότερους και καταλήξει σε μία δράση στη βιοτεχνία χάρτου, το συνοικιακό καφέ-μπαρ, το σύλλογο γονέων και κηδεμόνων. Ενίοτε θα έχεις προλάβει να ολοκληρώσεις και ένα-δύο σχέδια επί χάρτου για το γκρέμισμα του παγκόσμιου καπιταλισμού. Κι εκεί που βγαίνεις κατά το βραδάκι, λίγο ζαλισμένος από το κρασάκι ή κομματάκι φουσκωμένος από τα μπυρόνια, δεν είναι το κρύο αεράκι που σε επαναφέρει απότομα στην πραγματικότητα. Στο επόμενο μισάωρο, ο υπόλοιπος κόσμος που συζητάει για μπάλα, τη Στεφανίδου, τη λίστα δώρων του γάμου του, το πρώτο δοντάκι του μπέμπη και τη μαγειρική της μανούλας, σε υποβάλλει σε ένα ασήκωτο reality check. Κι όμως σύντροφε, αποτυγχάνεις σε αυτό. «Μικροαστοί», μονολογείς…

Πας την επόμενη μέρα στη δουλειά σου, όπου και φαντασιώνεσαι τον πρώτο θύλακα εργατικής αντίστασης, το πρώτο σπέρμα ταξικής συνείδησης. Ανοίγεις κουβέντα ή πας να δώσεις κανένα φυλλάδιο και οι περισσότεροι σε παίρνουν στο ψιλό. Οι πιο καλόπιστοι πιάνουν κουβεντούλα μαζί σου, ενώ παράλληλα σε παρατηρούν όπως το εξωτικό πτηνό του ζωολογικού κήπου. Αν βρεις κανένα δύο μυημένους, κατά πάσα πιθανότητα γνωστούς από την προηγούμενη διαδήλωση του σωματείου, είσαι ευτυχής. Αν και ακόμη και με αυτούς, η κουβέντα εκτρέπεται γρήγορα στο ποδόσφαιρο και τις γκόμενες. «Ξεπουλημένοι», μουρμουράς…

Ως την επόμενη Τετάρτη, οπότε θα ξαναμπεις στο μικρόκοσμό σου, θα ξανασχεδιάσεις την λαϊκή πάλη, θα ξανανατρέψεις τον παγκόσμιο καπιταλισμό επί χάρτου, κινείσαι μεταξύ μιζέριας και γκρίνιας, μεταξύ ρουτίνας και αγκαριομαχίας. Περικυκλωμένος πάντα από μικροαστούληδες, καριερίστες, καναπεδάτους, χλιδόβλαχους και ξέκωλα. Η εβδομάδα της προλεταριας μαρμότας…

Ζητήματα πειθούς

Ας αποφασίσεις ότι σε αυτόν τον κόσμο ζει κι ένα 90-99,9% της ανθρωπότητας που δεν συμφωνεί πολιτικά μαζί σου. Τρεις είναι οι μοναδικές επιλογές: ή ιδρώνεις μέχρι να την πείσεις, ή κλείνεσαι στο σπίτι σου και νιώθεις πολύ ανώτερος στην κοσμάρα σου, ή την πλακώνεις στις σφαλιάρες για να μάθει. Την τρίτη την αφήνω στους φασίστες και την αστική εξουσία, καθότι πιο ειδικοί και με μακρά πείρα. Στη δεύτερη έχει κατσικωθεί εδώ και δεκαετίες μεγάλο μέρος της κοινοβουλευτικής και εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς, μετρώντας μόνο τους μουσαφίρηδες και νιώθωντας πολύ περήφανη που μπορεί να τους κεράσει και καθοδηγητικό φοντανάκι. Απομένει η πρώτη, που θα έπρεπε να θεωρείται αυτονόητη, αλλά δυστυχώς δεν είναι. Κι επειδή οι ιστορικοί αυτοματισμοί ανήκουν στη σφαίρα της φαντασίας, αν δεν σου βγει η ψυχή να πείσεις τις μάζες (σ.σ. προφανώς με συλλογικές διαδικασίες κι όχι σαν γραφικός ιεροκήρυκας), τότε κουβεντούλες περί κοινωνικών κινημάτων, λαϊκής εξουσίας και επανάστασης, ανήκουν μόνο στα καφενεία, τις αποθήκες, τα λίβινγκ ρουμ άντε και σε κανένα αμφιθέατρο.

Το να μην έχεις το κουράγιο και την υπομονή είναι απολύτως ανθρώπινο. Το να αφήνεις την απογοήτευσή σου να σε παρασύρει στο μίσος για κάθε τι που δεν σου μοιάζει είναι επίσης ανθρώπινο, πλην όμως τραγικό. Κανείς δεν είπε ότι ο κοινωνικός μετασχηματισμός είναι παιχνιδάκι. Δυστυχώς είναι και πολύ ζόρικος και, το σημαντικότερο, θέλει προσοχή γιατί σπάει εύκολα.

Αντί επιλόγου, μία παπουδική συμβουλή καφενειακού τύπου: Το «μάγκα μου τι ωραία που τα λες» είναι όμορφο αλλά άχρηστο. Τόλμησε να πιάσεις κουβέντα με το «δε μας χέζεις ρε μαλάκα».

Zaphod

Υ.Γ. Όπως και με την ιστορία της Μαρφίν, έτσι και με τη χθεσινή θλιβερή ημέρα, προτίμησα να παραμείνω σκεπτικός. Αν έγραφα για τη μαύρη για την Αριστερά ημέρα της 20ης Οκτωβρίου 2011, δεν υπήρχε περίπτωση να τα πω καλύτερα από τα κείμενα που ακολουθούν και προτείνω να διαβάσετε:

Βραχυσύνδεσμος: http://wp.me/s1pa1c-marmota