Κείμενο αποριών

Posted on 22 Οκτώβριος, 2011 10:10 πμ από

10


του Άρη Λέονα

Εποχή κρίσης του χρηματιστικοποιημένου  καπιταλισμού, εποχή αναδιάρθρωσης  και έντασης του ταξικού πολέμου. Οικονομική κρίση που οδηγεί γρήγορα  σε πολιτική κρίση. Αρχικά στην Ελλάδα και πολύ σύντομα στην υπόλοιπη Ευρώπη και ΗΠΑ Κίνηση των προλετάριων που εμφανίζονται μαζικά στο δρόμο δηλώνοντας πως έτσι βρίσκουμε τους εαυτούς μας, διασπασμένους, χωρίς συλλογική ταυτότητα, χωρίς εργατική ταυτότητα, χωρίς οργανωτικές δομές (σε βαθμό που να αξιώνουν μια αντι-εξουσία). Και αντίστοιχη κίνηση των πολιτικών φορέων της πολιτικής αριστεράς σχεδόν όλου του φάσματος (από εξωκοινοβουλευτική αριστερά, μέχρι μορφώματα τύπου Σύριζα και κομμουνιστικά κόμματα, όπως το ΚΚΕ) και κάποιων μικρών κομματιών αυτονομίας ή αναρχίας. Ο κενός λόγος τους, το γεγονός ότι όποιο αίτημα και να αρθρωθεί πέφτει στο κενό, δεν οφείλεται στην στρεβλή συνείδηση του κόσμου της εργασίας. Ο κόσμος αυτός είναι ήδη στα οδοφράγματα, διαφορετικών  ειδών (επιτροπές αγώνα, συνελεύσεις γειτονιάς, επιτροπές Δεν Πληρώνω, επιτροπές ανυπακοής, καταλήψεις δημοσίων κτιρίων, λευκές απεργίες, παρακώληση της λειτουργίας του κράτους σε όλα τα επίπεδα, οδομαχίες, μάχη για την κατάληψη δημοσίων χώρων και δημοσίων πεδίων διεκδίηκησης της συλλογικής ύπαρξης, όπως η πλατεία Συντάγματος, η πλατεία Ταχρίρ, η πλατεία Ντελ Σολ, η γέφυρα του Μπρούκλυν στη Ν. Υόρκη). Και αν στην υπόλοιπη Δύση των αγώνων ακόμα ο αγώνας βρίσκεται στο συμβολικό επίπεδο (καταλαμβάνουμε την πλατεία και δίνουμε το παρών μας), στην Ελλάδα της Ανατολής του ταξικού πολέμου έχει αρχίσει ήδη το πέρασμα στο πραγματικό επίπεδο συλλογικής οργάνωσης των προλεταριακών στρωμάτων, με όλο το διχασμό και τις εσωτερικές αντιφάσεις που τα χαρακτηρίζουν. Η ηγεμονία των από πάνω με όρους αστικής νομιμοποίησης τρίζει και περνάμε πλέον από την εποχή της συναίνεσης μέσω του κοινοβουλευτικού συστήματος στην εποχή της επιβολής. Μια εποχή συνεχούς και αναπαραγόμενης πολιτικής αστάθειας του αστικού κοινοβουλευτισμού που έχει γυμνωθεί πλήρως σχεδόν όπου η δομική ανεργία θα καθορίζει τους κοινωνικούς ιστούς θέτοντας ως βασικό πεδίο της μάχης και του ταξικού πολέμου το πεδίο της αναπαραγωγής. Μια εποχή αλλεπάλληλων αποπειρών των ήδη υπαρχουσών πολιτικών αριστερών και αντιεξουσιαστικών συλλογικοτήτων να αναπαράξουν το παρελθόν των αγώνων, εκείνο το παρελθόν που είναι το μόνο υπάρχον «νικηφόρο» στην ιστορία. Τα φαντάσματα του παρελθόντος από το Στάλιν, την Ισπανική επανάσταση, τους μαχόμενους τροτσκιστές, τα σχέδια μετώπων, ενιαίων, λαϊκών, ΕΑΜ, σοσιαλδημοκρατικές ονειροβασίες έχουν βγει με τη μεγαλύτερη σφοδρότητα στην επιφάνεια χωρίς καμία υλική βάση. Χωρίς κανένα ιστορικό περιεχόμενο. Μεταφορά λογικών σχημάτων στο σήμερα χωρίς καμία ιστορική παραγωγή και αναζήτηση του τί έχει συμβεί στο πεδίο της παραγωγής, στο πεδίο της παραγωγής της αξίας, της κυκλοφορίας της αξίας και στο πεδίο διαμόρφωσης των τάξεων κατά τη διάρκεια της σύγκρουσης που έχει ήδη ξεσπάσει – με σημάδια από τη Β. Αφρική, μέχρι τους δρόμους της Αθήνας από το Δεκέμβρη του 2008 και μετά, τα στενά των πόλεων της Αγγλίας, τις πλατείες του Τελ Αβίβ, της Ν. Υόρκης και της Ισπανίας έως τους δρόμους της Ιταλίας. Αντικαπιταλιστικό μέτωπο που κοιτάει στο ΕΑΜ των ορεινών βουνών της Ελλάδας της δεκαετίας του 40’ σε μια εντελώς διαφορετική περίοδο παραγωγής της αξίας και επομένω παραγωγής των ταξικών αγώνων (πρόταση που έρχεται από ΑΝΤΑΡΣΥΑ-Μέτωπο Αλαβάνου κ.ο.κ.), λαϊκό μέτωπο που επιδιώκει εκλογές (!) σε μια αντίστοιχα διαφορετική περίοδο (στρατηγικό σχέδιο ΣΥΝ να ενώσει τα ορφανά κομμάτια του ΠΑΣΟΚ και να αναβιώσουμε τις ιστορικές στιγμές του Ανδρέα του 1981), και κόμμα σταλινικό σε μια κατάσταση παγκόσμιας καπιταλιστικής παραγωγής που μοιάζει με την περίοδο του μεσοπολέμου όσο και ο κομμουνισμός της ΕΣΣΔ έμοιαζε με τον κομμουνισμό ο οποίος παρήχθηκε στο κομμουνιστικό μανιφέστο από τη μαρξιστική ανάλυση του καπιταλισμού των μέσων του 19ου αιώνα. Εκβιομηχάνιση τότε και μαζική συγκρότηση εργατικών ταυτοτήτων στο προλεταριάτο που έως τότε βρισκόταν διασκορπισμένο στις φεουδαλικές εκτάσεις του προηγούμενου καθεστώτος. Νεοφιλελευθερισμός και διάλυση κάθε εργατικής ταυτότητας στην εποχή του χρηματιστικοποιημένου καπιταλισμού (δείτε την ανακοινωμένη μέσω των μνημονίων κατάσταση της «εργατικής τάξης» της Ελλάδας για το άμεσο επόμενο μέλλον και αν βρείτε συλλογικό φορέα εκπροσώπησης κάποιων εργατικών συμφερόντων σε κάποιου είδους διαπραγμάτευση με την αστική τάξη και αν δείτε κάποια χαρακτηριστικά διαμόρφωσης μόνιμης εργατικής ταυτότητας, παρακαλώ να τα παραθέσετε λεπτομερώς).

Θεωρία  της δικτατορίας του προλεταριάτου, θεωρία των σταδίων χωρίς συνεκτική  μαρξιστική ανάλυση του σύγχρονου αστικού κράτους και της πιο βίαιης μετάλλαξης του μετά την τελευταία αντίστοιχη κρίση του καπιταλισμού. Κενά καλέσματα και χαιρετισμοί του λαού που κατέβηκε στους δρόμους της Αιγύπτου, κενά καλέσματα και χαιρετισμοί του λαού που δήλωσε την αντίθεση του στην αντιεργατική πολιτική του ΠΑΣΟΚ (και μόνο η πρόταση αυτή καταδηλώνει την προγραμματική κενότητα της πολιτικής αριστεράς σχεδόν στο σύνολο της). Αερολογίες που μένουν στο αντί-μνημόνιο, αερολογίες που μένουν στο αντί-καπιταλιστικό. Καμία υλική βάση που να προκαλεί την ιστορική θεμελίωση των αντίστοιχων σχεδίων. Καμία εκπαίδευση μελών σε μια στοιχειώδη μαρξιστική ανάλυση του σήμερα. Δημοκρατικές δομές στο εσωτερικό των πολιτικών μορφωμάτων που μιλούν στην εργατική ταυτότητα των αρχών του 20ου αιώνα. Και στο τέλος κραυγές κατά της εξουσίας του μνημονίου, κατά των κουκουλοφόρων και του παρακράτους, κατά των υπολοίπων ηγεσιών της αριστεράς. Κραυγές επιθανάτιες μιας πολιτικής παραγωγής θεωρίας (;) και πράξης που κατάφερε να υπάρξει μέχρι σήμερα χάρη στο ρόλο που της είχε χαριστεί από την προηγούμενη περίοδο – αυτή της διαπραγμάτευσης – στη βάση μιας ελάχιστης φωνής της αντίστασης. Και ποιά η λύση; Η αναζήτηση εκείνης της πρότασης-κλειδί που θα παρασύρει την ήδη διαμορφωμένη «εργατική τάξη» να αναλάβει τον ιστορικό της ρόλο, δηλ. τον επαναστατικό ρόλο έτσι, αυθαίρετα. Χωρίς εμπεδωμένη και επαρκώς κατατεθημένη διαλεκτική ανάλυση της εργασίας, της αξίας, της κρίσης παραγωγής και αναπαραγωγής. Επίκληση σε ένα παρελθόν με μια ρομαντικότητα και ένα συναισθηματισμό αρκετό για να οδηγήσει ακόμα και σε νεκρούς κατά τη διάρκεια των ταξικών συγκρούσεων με τον ταξικό εχθρό χωρίς καν μια μάχη, κατά τη διάρκεια των συγκρούσεων των δυνάμεων που αξιώνουν μια ηγεμονία στο κίνημα τωνχωρίς μέλλον. Ποιό είναι όμως τελικά αυτό το κίνημα; Και που εκτιμούμε ότι μπορεί να βρίσκεται σε λίγο καιρό της κρίσης από τώρα; Όχι δεν είναι άχρηστο το παρελθόν των αγώνων. Ούτε ο Λένιν, ούτε ο Τρότσκυ, ούτε οι επαναστάσεις του μεσοπολέμου, ούτε κανένας ταξικός αγώνας – με οποιαδήποτε μορφή και αν εμφανίστηκε – δεν περιττεύουν. Σίγουρα κάποια μέτωπα δυνάμεων θα απαιτηθούν, σίγουρα κάποιες σκέψεις, τεχνικές, πρακτικές θα επαναληφθούν. Όμως ο Λένιν, αν μπορεί να υπάρξει, πρέπει να έχει ιστορικό περιεχόμενο αυτό που καθορίζεται από το πεδίο παραγωγής της αξίας σήμερα. Αλλιώς κάθε πρόταση για εξουσία ή μη εξουσία θα πέφτει στο κενό της σιωπής που θα καταπλακώνεται από τις κραυγές αγωνίας των χωρίς μέλλον που θα αυξάνονται κατά εκατομμύρια στην γεωπολιτική μας γειτονιά και τις κραυγές ρομαντικής αναβίωσης αγώνων του παρελθόντος που το μόνο που μπορούν να πουν είναι «Εμπρός λαέ μη σκύβεις το κεφάλι, ο μόνος δρόμος είναι αντίσταση και πάλη» ή «Η αλληλεγγύη το όπλο των λαών, πόλεμος στον πόλεμο των αφεντικών».

Ποιά  είναι η σχέση Κράτους-Κοινωνίας  των πολιτών σήμερα; Υπάρχει Ανατολή και Δύση σήμερα σε αυτό το εργαλείο ανάλυσης που μας έχει αφήσει ο Γκράμσι; Όλη η Ευρώπη παρουσιάζει την ίδια αυτή σχέση σε όλους τους εθνικούς σχηματισμούς; Και αν η κρίση εξελιχθεί με την ένταση της Ελλάδας – που όπως δείχνουν τα πράγματα πολύ πολύ γρήγορα θα μεταναστεύσει σε Πορτογαλία , Ισπανία, Ιταλία τουλάχιστον αρχικά – και εφαρμοστεί το δοκιμασμένο σχέδιο του ΔΝΤ για την Ελλάδα, τότε ποιούς αγώνες και με ποιά μορφή μπορούμε να δούμε; Θα λαμβάνει όντως εξαιρετικά εθνικά χαρακτηριστικά, ανάλογα με την ιστορική συγκρότηση των πολιτικών υποκειμένων εκεί, τους θεσμούς της κοινωνίας των πολιτών, όπως τα συνδικάτα κτλ, ή η εφαρμογή του ίδιου προγράμματος τύπου ΔΝΤ καθορίζει την ένταση και τη μορφή και τη διαπλοκή των αγώνων που εμφανίζονται στην εποχή της κρίσης;

Τελικά  ποιός υπερασπίζεται την αναπαραγωγή  του κεφαλαίου για να μπορεί να εξασφαλίσει και τις συνθήκες ύπαρξης του; Το ΠΑΣΟΚ και η Δεξιά μόνο; Τελικά η υπεράσπιση των εργατικών διεκδικήσεων, η υπεράσπιση ενός κοινωνικού κράτους, η υπεράσπιση των κεκτημένων στο σήμερα του καπιταλισμού έτσι όπως διαμορφώνεται και επιδιώκει μετάλλαξη βίαια μέσα από την κρίση του, τίνος πράγματος είναι υπεράσπιση; Και η αντίρροπη δύναμη στη γραμμή υπεράσπισης είναι το μπαλάκι στην εξέδρα με τη μορφή αιτημάτων όπως «λαϊκή εξουσία» ή «εργατική εξουσία» ή «επανάσταση».

Και ζητήματα για τη βία και τη μη βία αναπτύσσονται και συζητώνται σαν να πρόκεται για επιλογή υποκειμένων του αγώνα και όχι ιστορικό προϊόν της κρίσης αναπαραγωγής του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής σήμερα. Η βία ως στοιχειώδης διέξοδος πολιτικής αντιπαράθεσης στην εποχή που το μπλοκ της αντεπανάστασης της αστικής τάξης δεν επιτρέπει ούτε μισό βήμα πίσω από τις διεκδικήσεις του δεν περνάει από το μυαλό κανενός συλλογικού φορέα της αριστεράς σχεδόν. Η βία ως η μόνη φωνή ή αίτημα που ακούγεται κάπως στο γενικό απραγματοποίητο των αιτημάτων δεν υπάρχει ως παράμετρος της παραγωγής της θεωρίας και της πράξης των συλλογικοτήτων που αξιώνουν μια πολιτική παρουσία και όχι απλά κινηματική. Στα κομμάτια των χωρίς μέλλον που διαμορφώνονται με ρυθμούς ψήφισης τροπολογίας στη βουλή της δικτατορίας των αγορών καμία διέξοδος. Η φωτογραφία που κυκλοφόρησε από τις εντάσεις των ημερών της 48ωρης απεργίας στο τέλος Οκτωβρίου 2011 με τον νεαρό με το κοστούμι και την τσάντα από τη δουλειά περασμένη στον ώμο με το βλέμμα της αγωνίας αλλά και του χωρίς μέλλον και χωρίς διέξοδο με μια πέτρα στο χέρι ανάμεσα στους αγωνιστές με τα μαύρα και τα κόκκινα είναι η εικόνα των αγώνων του μέλλοντος.

Την ίδια στιγμή πίσω από τους τοίχους  των σπιτιών της εξαθλίωσης στις σύγχρονες μητροπόλεις της κρίσης του καπιταλισμού κρύβονται εκατομμύρια  βουβά πρόσωπα, όπως αυτά των μεταναστών. Σε αυτά τα βουβά προλεταριακά σώματα και μυαλά, ποιός μιλάει; Αυτά τα εκατομμύρια των εδώ και χρόνιαχωρίς μέλλον, που θα παίξουν καθοριστικό ρόλο στις ερχόμενες εξεγέρσεις της Ευρώπης, που είναι και με ποιόν συνομιλούν; Με τα μαχαίρια των νεοφασιστικών μορφωμάτων όπως η Χρυσή Αυγή. Γιατί η Αριστερά, στο σύνολο της σχεδόν, συνομιλεί μόνο με την «εργατική τάξη» – που πλέον κινήθηκε και είναι σχεδόν έτοιμη να αναλάβει τη διεύθυνση της κοινωνίας για την απελευθέρωση της. Μένουν μόνο κάτι γραφειοκρατικά, όπως τα αποτελέσματα κάποιων εκλογών. Μέχρι τότε κραυγές αγωνίας των προλεταρίων που δεν μπορούν να αναπαραχθούν, και επιθανάτιες κραυγές αγωνίας των πολιτικών φορέων της αριστεράς και του φάσματος της αυτονομίας που επιδιώκουν μια παρουσία στην επόμενη ημέρα. Όπως κι ο Σαμαράς ετοιμάζεται για την επόμενη ημέρα μετά την καταιγίδα, έτσι και η Αριστερά και το ρευστό φάσμα της αυτονομίας και αναρχίας. Γιατί η μαρξιστική ανάλυση του σήμερα των αγώνων που κάνει το αριστερό σώμα σήμερα είναι στο ίδιο περίπου επίπεδο με αυτό του Σαμαρά.

Κι  αν η πολιτική αριστερά, είτε Ανταρσύα, είτε Σύριζα, είτε ΚΚΕ αναλάβουν σε αυτήν την περίοδο των συγκρούσεων και του ταξικού πολέμου ακόμα και την αστυνόμευση του κινήματος ώστε να εξασφαλισθούν οι συνθήκες για τη δημοκρατική ομαλότητα και τις ειρηνικές πορείες των ευτυχισμένων νοικοκυραίων που απλά θέλουν να «εκφράσουν» την αντίθεση τους, σύντομα δεν θα έχουν κόσμο να τους ακούει. Γιατί δεν θα υπάρχουν ευτυχισμένοι νοικοκυραίοι που επιδιώκουν μια έκφραση. Ήδη δεν το κάνουν και παραμένουν στο πεδίο των αγώνων μόνοι τους χωρίς σχέδιο αυτοάμυνας στη βία του κράτους, χωρίς ούτε ένα κέντρο αγώνα που να αξιώνει τη συνέχεια των μαχών, πολιτικών μαχών. Και κάποια ποσοστά γκάλοπ, που σε τέτοιες συνθήκες ρευστοποίησης των ιδεών και των απόψεων στο προλεταριακό σώμα που τελεί υπό καθεστώς σοκ και πανικού δεν είναι παρά φωτογραφίες που ανατρέπονται σε μία ημέρα, θα ξεχαστούν πολύ σύντομα. Κι αν δεν ξεχαστούν και εμφανιστούν και σε μελλοντικές κάλπες, τότε η Αριστερά θα έχει νικήσει τον αγώνα για το μπλοκ της αντεπανάστασης. Την αναπαραγωγή του κεφαλαίου που τώρα βρίσκεται σε βαθιά κρίση. Με τους χωρίς μέλλον να ουρλιάζουν από την εξαθλίωση, την κατάθλιψη και την καταδίκη στο χωρίς μέλλον αύριο τους. Το τέλος της δημοκρατικής περιόδου του καπιταλισμού δεν απαιτεί υπερασπιστές για την αναβίωση της (και δεν αρκούν οι συζητήσεις για τη Δημοκρατία που διοργανώνει η αριστερά για να καταθέσει έπειτα προτάσεις υπεράσπισης). Απαιτεί την παραγωγή της επανάστασης στο σύγχρονο των αγώνων, θεωρία και πράξη, που να επιδιώκει την ανατροπή, όχι τη μετάβαση. Την εξέγερση στην πολιτική και στο δρόμο και όχι τις εκλογές από τα σπίτια της εξαθλίωσης. Την αξιοποίηση της κρίσης αναπαραγωγής του καπιταλισμού για την παραγωγή των επαναστατικών διαδικασιών που θα είναι συνεχείς και αλληλοδιαπλεκόμενες και θα υπάρχουν ως επαναστατικές στο βαθμό που ανατρέπονται και επαναπροσδιορίζονται διαρκώς στο πεδίο παραγωγής και αναπαραγωγής της αξίας. Γιατί τώρα δεν υπάρχει τίποτα το επαναστατικό, ούτε ως πολιτικό υποκείμενο, ούτε ως είδος αγωνιστή. Αντί για εξασφάλιση των ειρηνικών μαζικών διαδηλώσεων που θα εξασφαλίσουν μια αλλαγή συσχετισμών, μάλλον η προσπάθεια οργάνωσης της εξέγερσης που γεννιέται στην περίοδο κρίσης που διανύουμε είναι η μόνη διέξοδος. Γιατί η εξέγερση με όρους μαζικούς, και όχι κάποιας μαύρης πρωτοπορίας, εγκυμονείται σε κάθε συνάντηση των χωρίς μέλλον με το Κράτος έκτακτης ανάγκης που ετοιμάζεται εδώ και τρία χρόνια στην Ελλάδα – είναι το προϊόν της διαδικασίας της ταξικής σύγκρουσης σήμερα. Κι αν μια εξέγερση μπορεί να επιδιώκει μια επόμενη ημέρα και όχι μόνο λίγες ημέρες ή εβδομάδες διαταραχής της κανονικότητας που μας σκοτώνει καθημερινά απαιτεί και κάποιο είδος πολιτικού προτάγματος. Κάποια πρόταση συλλογικοποίησης των χωρίς μέλλον με στόχο την ανατροπή – ολοένα αυξανόμενων κομματιών της κοινωνίας που η θέση τους στην παραγωγή της αξίας, στα σύγχρονα εργοστάσια, είναι εξαιρετικά ασταθής και αβέβαιη. Ο φόβος απέναντι σε μια τυφλή εξέγερση δεν αντικαθίσταται από την αποφυγή της εξέγερσης. Αντικαθίσταται από την πολιτική προετοιμασία της, με τρόπο που να συνενώνει τις αντιφατικές, αυθόρμητες κινήσεις κομματιών της εργασίας και της ανεργίας γύρω από σταθμούς-κέντρα που μπορούν να δώσουν το χώρο, εφαφικό και πολιτικό, αναπνοής κάθε συλλογικότητας που γεννιέται στους σύγχρονους αγώνες.

Όσο για τους θρήνους όσων πόνεσαν  που δεν είδαν την έφοδο  στο αστικό κοινοβούλιο επειδή τους τη στέρησε το ΠΑΜΕ και το ΚΚΕ, μια  ερώτηση. Και μπαίνουμε στο κοινοβούλιο, κρεμάμε το πανό μας, φωνάζουμε τα συνθήματα μας και μετά πάμε στις εκλογές με καλύτερο συσχετισμό δυνάμεων. Μπορούμε να πάμε στις εκλογές και χωρίς έφοδο. Τρεις βουλευτές ζήτημα είναι οι εκλογές μετά τη διαγραφή της Κατσέλη κατά τη ψήφιση του πολυνομοσχεδίου. Κι αν η εναλλακτική απάντηση στις εκλογές είναι η αυτοοργάνωση, τότε δεν μας λείπει η έφοδος στο αστικό κοινοβούλιο. Ας ξεκινήσει η αυτοδιεύθυνση από τους χώρους παραγωγής και αναπαραγωγής της αξίας. Εκεί που μπλοκάρονται οι καπιταλιστικές αρτηρίες ροής του χρήματος.

Άρης  Λέονας

Υ.Γ. Κι αν αναλώνεται το κείμενο αποριών σε απορίες κυρίως γύρω από την πολιτική αριστερά και δεν ασχολείται καθόλου με τους μηδενιστές αναρχικούς της εποχής μας γιατί αυτοί είναι περίπου 500 άτομα μέσα σε ένα πλήθος 500.000. Και το μόνο που τους σώζει είναι ότι μοιάζουν με πολλούς, αφού πλέον για να υπάρξεις σε πορεία πρέπει να είσαι εξοπλισμένος με αντιασφυξιογόνες μάσκες για το χημικό πόλεμο του κράτους του ΠΑΣΟΚ. Γι’ αυτούς η πολιτική είναι μόνο στρατιωτική σύγκρουση. Από τη μία ο ηρωικός πολεμιστής με την πέτρα που έχει όμως το δίκιο με το μέρος του – άρα και θα νικήσει – και από την άλλη το τέρας του Κράτους έκτακτης ανάγκης που μπορεί σε πέντε λεπτά να τον οδηγήσει στο χώμα ή στο κελί χωρίς πολλά πολλά. Στο βαθμό που δεν τον χρειάζεται κιόλας για να εφαρμόσει το σχέδιο εκτεταμένης καταστολής κάθε αγώνα και κάθε κίνησης των χωρίς μέλλον.

———————————————————————————————————————————————————————–

Στη δημοσίευση βοήθησε η Jaquou Utopie 

http://wp.me/p1pa1c-dAH

Advertisements
Posted in: Πολιτική