Πρόσκληση: Αφιέρωμα στο Νουάρ Μυθιστόρημα

Posted on 17 Οκτώβριος, 2011 1:38 μμ από

7


Δεν είναι πόλη για τουρίστες η Μασσαλία. Δεν έχει κάτι να δεις. Δεν μπορείς να φωτογραφίσεις την ομορφιά της. Απλά, τη μοιράζεσαι. Σ’ αυτά εδώ τα μέρη πρέπει να είσαι οπαδός. Να σε πιάνει το πάθος. Να είσαι υπέρ, να είσαι κατά. Να είσαι-βίαια. Τότε μόνο σου προσφέρονται να δεις όσα είναι να δεις. Αλλά τότε, ο ταγμένος χρόνος έχει περάσει, είναι αργά, και βρίσκεσαι πια στην καρδιά του δράματος. Ενός δράματος αρχαίου, με ήρωα τον θάνατο. Στη Μασσαλία πρέπει να ξέρεις να μάχεσαι ακόμα και για να χάσεις…

Το Μαύρο Τραγούδι της Μασσαλίας, Ζαν Κλωντ Ιζζό

 Η Μια Πόλη Ανάποδα σας καλεί στο Αφιέρωμα στο Νουάρ Μυθιστόρημα που πραγματοποιεί σήμερα, Δευτέρα 17 Οκτώβρη, στον Γαλαξία , στην πλατεία της Νέας Σμύρνης.

Θα συμμετέχουν:

Κρίτων Ηλιόπουλος , μεταφραστής, με επίκεντρο το λατινοαμερικάνικο-ισπανόφωνο νουάρ.

Δήμητρα Γιαννάκου, κριτικός/σημειολόγος, με επίκεντρο το ευρωπαϊκό και βορειοαμερικάνικο νουάρ.

Αφηγούνται οι ηθοποιοί Μαρία Γεωργιάδου και Μιχάλης Οικονόμου

Μουσική παίζει ο Κωστής Ζουλιάτης

Όπως μετά τον θάνατο της γιαγιάς μου, έτσι και τώρα, ήπια παστίς μέχρι που έγινα στουπί, ολομόναχος. Αν και η Ιρέν βρισκόταν σε τούτο τον κόσμο, εγώ είχα χάσει τη δεύτερη γυναίκα της ζωής μου. Και τον δεύτερο συνεργάτη μου επίσης.

Τα πιο αγαπημένα μου πλάσματα που τα έπαιρνε ο θάνατος ή η ζωή. Κι εγώ, πέρασα από τη μοναξιά του βυθίσματος στο κώμα στη μοναξιά της νοσηρής μέθης – παρενθέσεις μιας ενοχής χωρίς όρια…

Ήμουν πτώμα όλο το σαββατοκύριακο, ανίκανος να βγω ή να μιλήσω στον οποιονδήποτε. Σαν τον Κουπί, αγοραφοβικός.

Στα παλιά μου τα παπούτσια η δουλειά, η επανάσταση, οι εκλογές και τα υπόλοιπα.

Κάπνιζα πολύ και, κάποιες φορές, ξερνούσα. Άκουγα, ξανά και ξανά, μια το ένα μια το άλλο, το Les Vieux Amants και το Ne me quitte pas, έτσι, για να υποφέρω λίγο περισσότερο.

Για να ξεφύγω από το επιτιμιτικό βλέμμα του pin-up, άπλωσα το χέρι στο κομοδίνο όπου βρισκόταν το βιβλίο του Καμύ Οι Γάμοι.

Μπροστά στην ανικανότητά μου να το διαβάσω, ο Αλμπέρ ψιθύρισε τελικά μπροστά μου:
«Η ελπίδα, αντίθετα απ’ ότι πιστεύουμε, ισοδυναμεί με παραίτηση. Και ζω σημαίνει δεν παραιτούμαι».

Mορις Αττιά, Η Κόκκινη Μασσαλία

Για τον αγαπημένο μας Τάσο

Jaquou Utopie

http://wp.me/p1pa1c-dsT