Οι «πατατάκηδες»

Posted on 16 Οκτωβρίου, 2011 5:04 πμ από

41


του Καπυμπάρα

Φίλε κι αναγνώστη θα σου διηγηθώ μια ιστορία απ’ αυτές που σε γεμίζουν πείρα στη ζωή και ίσως σε κάνουν σοφότερο.

Πριν από κάτι χρόνια, που λέτε, είχα πάει μ’ ένα φίλο στο ΟΑΚΑ για να δούμε Παναθηναϊκός – Μπαρτσελόνα*. Δεν πηγαίνουμε γήπεδο και πολύ συχνά, αλλά ήταν απ’ τα ματς – ατραξιόν που μαζεύουνε πολλούς μη τακτικούς θαμώνες των γηπέδων (χαρακτηριστικά, είδαμε εκεί και τον εκπρόσωπο της νεολαίας ΣΥΝ στο περίφημο «απερχόμενο Κεντρικό Συμβούλιο της ΕΦΕΕ»). Κατά τη διάρκεια του ματς υπήρχανε διάφοροι ψιλοχουλιγκάνοι που φωνάζανε ευρηματικά είναι η αλήθεια, όσο και υβριστικά συνθήματα και χοροπηδούσανε σαν αρκούδια. Ο φίλος μου καταδιασκέδαζε που τους έβλεπε κοτζάμ μαντράχαλους να κάνουν έτσι και δεν μπορούσε να συγκρατήσει το γέλιο του, σε βαθμό που μου είπε ότι είναι φανταστικά και πως θα έπρεπε να πηγαίνουμε γήπεδο πιο συχνά.

Κάπου μετά την έναρξη του β’ ημιχρόνου πήρα από έναν απ’ αυτούς τους πλανόδιους που πουλάνε φιστίκια, καφέδες, μπίρες, σάντουϊτς, τσιπς κ.λπ., κι ένα σακουλάκι πατατάκια, που τα φάγαμε μαζί ** με απόλαυση καθισμένοι στις θέσεις μας και παρακολουθώντας το ματς.

Μετά από δυο μέρες, ο φίλος μου με πήρε τηλέφωνο για να μου πει πως η θύρα 13 έβγαλε μια ανακοίνωση που κατάγγειλε τον Βαρδινογιάννη ότι θέλει να διώξει τους κανονικούς oπαδούς από τα γήπεδα και να μείνουν μόνο οι «πατατάκηδες». Συνέχισε λέγοντάς μου: «να ρε Καπυμπάρα τί είμαστε! πατατάκηδες!» Του είπα γελώντας πως αυτός τουλάχιστον, αφού έτρωγε από τα δικά μου, ήταν παθητικός πατατάκιας, αν αυτό τον παρηγορούσε καθόλου…

Πολλές φορές στο Σύνταγμα, βλέποντας διάφορους συντρόφους, αριστερούς και αναρχικούς, να αγανακτούνε με όσους, σε αντίθεση με μας, που εδώ και χρόνια κατεβαίνουμε σε πορείες -ακόμα κι εκτός έδρας (εκεί που έχω ταξιδέψει εγώ…)- τρώμε δακρυγόνα και καμιά φορά και ξύλο, τώρα θυμήθηκαν να σηκωθούν από τον καναπέ, και θέλουνε να έχουν και λόγο για το αν θα επιτρέπεται να υπάρχουν κόμματα στην πλατεία (σ’ αυτό το θέμα το ΚΚΕ (μ-λ)*** είχε αναδειχτεί σε οσιομάρτυρα της αριστεράς), για το αν θα γίνονται συγκρούσεις, αν θα υπάρχει περιφρούρηση κ.λπ., αναρρωτιώμουνα αν κι εμείς (εμείς οι μόνοι συνεπείς) πολλές φορές βλέπουμε τους άλλους, αυτούς που κάνανε το ντεμπούτο τους στις διαδηλώσεις και γενικά στις κινητοποιήσεις, όπως βλέπανε οι χουλιγκάνοι τους «πατατάκηδες» (συμπεριλαμβανομένης της υποψίας ότι ο Βαρδινογιάννης τους προτιμά -που δεν απέχει και πολύ από την αλήθεια) και δεν σας κρύβω ότι αιστάνθηκα άβολα.

Κατά τη γνώμη μου, εφόσον πιστεύουμε στο «από τα κάτω» και δεν φρικάρουμε όποτε αυτό κατεβαίνει από τη σφαίρα του ιδεώδους και του φαντασιακού και το βλέπουμε μπροστά στα μάτια μας, θα έπρεπε να σεβαστούμε τους όρους που τέθηκαν πλειοψηφικά, όσο απολίτικοι (ή δεξιοί) και να μας φαίνονταν και να μην πιστεύουμε ότι ο λόγος μας έχει μεγαλύτερη αξία από των άλλων επειδή έχουμε κολλήσει περισσότερα επαναστατικά ένσημα στο μικρό κόκκινο βιβλιάριό μας. Οι όροι της συνέλευσης ήταν αρκετά δημοκρατικοί (σε πολλές περιπτώσεις πιο δημοκρατικοί κι από αυτούς στις συλλογικότητές μας, όπου διάφοροι αναγνωρίσιμοι παράγοντες ξεχνούν να σταματήσουν να μιλάνε) ώστε να μπορούμε να παλέψουμε οι ιδέες μας, αν ήταν πειστικές, να γίνουν και πλειοψηφικές.

Νομίζω ότι οι αριστεροί και οι αναρχικοί δεν θα έπρεπε να βλέπουν τους εαυτούς τους σαν πολιτικές μειονότητες, που δίνουν τη μάχη για την κοινωνική «ορασιμότητά» τους, αλλά σαν πολιτικούς οργανισμούς που μπορούν να παρεμβαίνουν σε κάθε, λίγο έως πολύ, δημοκρατικό περιβάλλον, να πολιτικοποιούν τον κόσμο και να πολιτικοποιούνται απ’ αυτόν, με την προϋπόθεση ότι βρίσκονται δίπλα του στη δράση και όχι μακριά του για να τον καθοδηγήσουν ή να κριτικάρουν αφ’ υψηλού τις ανεπάρκειες και τις αποτυχίες του.

______________________________________________________________________________________________

*Στο ίδιο ματς είχε πάει και γνωστό πράσινο ζωάκι του //Παραλληλογράφου// με την κοπέλα του που είναι από τον Πειραιά και το έκρυβε από τους γονείς της, αλλά ήτανε σε άλλη θύρα κι έτσι γι’ αυτόν η εμπειρία δεν ήταν τόσο διδαχτική.

** ήτανε ο καιρός που οι Έλληνες κάναμε πάρτι και ξοδεύαμε περισσότερα απ’ όσα παράγαμε.

***Οι απολίτικοι αγανακτισμένοι λέγανε «έξω τα κόμματα», το ΚΚΕ (μ-λ) από την πλευρά του υποστηρίζει, αν δεν κάνω λάθος, πως αν ο λαός πάρει την εξουσία θα υπάρχει μόνο ένα κόμμα. Δε βλέπω το λόγο που τσακωθήκανε τόσο έντονα, ένα κόμμα πάνω – ένα κόμμα κάτω, μεγάλοι άνθρωποι είναι, θα μπορούσαν να τα βρουν.

______________________________________________________________________________________________

Σόρτλινκhttp://wp.me/p1pa1c-dpI