Ελλάδα: Η δημοκρατία στην εποχή των ταραχών μοιάζει να καταρρέει

Posted on 13 Οκτωβρίου, 2011 11:24 πμ από

11


Γράφει ο Άρης Λέονας

Το τελευταίο εξάμηνο της ζωή μας 

του Πέτρου Ζερβού

 Η Ελλάδα το τελευταίο εξάμηνο και κυρίως από το καλοκαίρι και μετά μοιάζει να πλησιάζει εξαιρετικά γρήγορα στα σενάρια που μέχρι τώρα ονομάζαμε κινδυνολογίες. Για να το πούμε απλά, μια νέου τύπου πολιτική εξουσία φαντάζει όλο και περισσότερο πιθανή και αναγκαία για να μπορέσει η Ε.Ε. να χειριστεί την ελληνική κρίση. Μια κρίση, που όλοι ξέρουμε ότι είναι κρίση χρέους, αλλά που εξαιρετικά γρήγορα μετατρέπεται σε μια πρωτόγνωρη για την πρόσφατη ιστορία της Ευρώπης πολιτική κρίση.

 Η πλήρης κατάρρευση της κρατικής μηχανής μέσα σε ένα σκηνικό καθημερινών οικονομικών επιθέσεων από την κυβέρνηση προς μεγάλα κομμάτια πληθυσμού, η ξεκάθαρα ανεξέλεγκτη πορεία του χρέους και της ύφεσης της οικονομίας σε συνδυασμό με τις συνεχώς επιταχυνόμενες διάσπαρτες κινήσεις αντίστασης των από κάτω οδηγούν πολύ γρήγορα στην «επόμενη ημέρα» μιας πολιτικής εξουσίας που φαίνεται να έρχεται με μανία κατά πάνω μας.

 Για αποφυγή παρεξηγήσεων, είναι προφανές ότι σε μια εξαιρετικά ρευστή κατάσταση όπως αυτή της οικονομίας και της πολιτικής στο συγκεκριμένο τώρα μας, σε ευρωπαϊκό και κυρίως ελληνικό επίπεδο,οποιαδήποτε πρόβλεψη κινδυνεύει εξ ορισμού. Το επόμενο ασταθές σημείο ισορροπίας των δυναμικών που περιγράφονται εδώ εξαρτάται από παράγοντες ιδιαίτερα ασταθείς και από τις κινήσεις των βασικών παικτών της ιστορίας αυτής, από αγορές, επιτελεία οικονομικών-πολιτικών οργανισμών όπως το ΔΝΤ και η Ε.Ε., από τις κινήσεις της ελληνικής κυβέρνησης και των υπόλοιπων πολιτικών φορέων και εννοείται τις κινήσεις των από κάτω.

Όταν η χρηματοπιστωτική σφαίρα αμφισβητεί τις πολιτικές ηγεσίες

Η χρηματοπιστωτική-τραπεζική σφαίρα φαίνεται να αμφισβητεί τη δυνατότητα των εκλεγμένων πολιτικών διαχειριστών της κρίσης σε παγκόσμιο επίπεδο να επιτελέσουν με τρόπο ασφαλή την αποστολή τους, ακόμα και δια στόματος της ηγεσίας του ΔΝΤ, Κριστίν Λανγκάρντ1 η οποία σε δήλωση της αναφέρει ότι οι κίνδυνοι έχουν επεκταθεί γιατί «οι πολιτικοί δεν έχουν τη σιγουριά, ή απλά δεν θέλουν, να πάρουν τις αποφάσεις που απαιτούνται (…) Τα επίδικα είναι ξεκάθαρα. Πρέπει να δράσουμε τώρα».  Το τελευταίο διάστημα αυξάνονται συνεχώς οι φωνές2,3 από τα επιτελεία των οικονομικών κέντρων που αμφιβάλλουν για τη δυνατότητα των εκλεγμένων πολιτικών δυνάμεων στο δυτικό κόσμο να εξασφαλίσουν τις συνθήκες για μία σίγουρη και ασφαλή μετάβαση στη νέα εποχή της πλήρους ελευθερίας των οικονομικών συναλλαγών χωρίς τα προσχήματα της δημοκρατίας ή της νομιμοποίησης των κυβερνήσεων να αποτελούν λόγο για καθυστερήσεις όπως στην προ κρίσης εποχή.  Στο δεύτερο εξάμηνο του 2011 αυξάνονται επίσης τα δημοσιεύματα4 που συζητούν ανοιχτά, μελετούν και κάνουν εκτιμήσεις για τις δυνατότητες επέμβασης του στρατού στα εσωτερικά της ελληνικής πολιτικής ζωής. Πριν βιαστεί κανείς να σκεφτεί αν κάτι τέτοιο εξυπηρετεί το καθεστώς τρόμου που έχει στηθεί πάνω από την ελληνική κοινωνία, αξίζει να σταθεί για λίγο στους λόγους για τους οποίους επικαλούνται μια τέτοια πιθανότητα. Κάθε ενδεχόμενο πολιτικής αδυναμίας να προχωρήσει το σχέδιο που έχει ξεκινήσει εδώ και τρία χρόνια στην Ε.Ε. για αναγέννηση του νεοφιλελεύθερου μοντέλου μέσα από τις στάχτες του πρέπει να αποκλειστεί με οποιοδήποτε κόστος. Κάθε περίπτωση ανεξέλεγκτης απόκλισης από το σχέδιο (στην περίπτωση της Ελλάδας θα εκφραζόταν ίσως ως ανεξέλεγκτη στάση πληρωμών προς τα έξω, δηλ. με πρωτοβουλία των δανειζομένων και όχι των δανειστών) πρέπει να εξαλειφθεί από το χώρο των πιθανών ενδεχομένων. Είναι προφανές ότι η εγκυρότητα των πολύ πραγματικών λόγων για την αναζήτηση τέτοιων εναλλακτικών δεν κρίνεται από την επιβεβαίωση των όποιων σεναρίων, δηλ. από το αν όντως στο κοντινό μέλλον δούμε κάποιου τύπου νέα κατάσταση σε αυτό που λέμε Βουλή.

Αστάθεια κυβερνητικών σχημάτων στην Ευρώπη την περίοδο της κρίσης

Η ψυχραιμία και η κυβερνητική ευστάθεια των από πάνω σε πολιτικό επίπεδο στον ευρωπαϊκό χώρο είχε αρχίσει να χάνεται σταδιακά από το προηγούμενο έτος. Η σταθερότητα των κυβερνήσεων προοδευτικά εξαφανιζόταν (Σόκρατες στην Πορτογαλία, Μπράιαν Κόουεν στην Ιρλανδία, Θαπατέρο με ανακοινωμένη έξοδο του, ήττα της κεντροδεξιάς κυβέρνησης στη Δανία, Μέρκελ στη Γερμανία με βάση τουλάχιστον τα αποτελέσματα των πρόσφατων εκλογών σε κρατίδια της Γερμανίας). Τα κεφάλια αλλάζουν αργά ή γρήγορα αλλά οι διάδοχοι αποδεικνύονται πολύ γρήγορα πιστοί συνεχιστές των δογμάτων των προκατόχων τους – περίπτωση Ομπάμα στις ΗΠΑ αλλά και το ΠΑΣΟΚ των εκλογών του 2009 σε σχέση με τους προκατόχους, πτώση καθεστώτων στη Β. Αφρική και τη Μ. Ανατολή. Είναι σαφές ότι οι ανάγκες της κρίσης δεν αφήνουν μεγάλα περιθώρια σημαντικών εναλλακτικών πολιτικών από κυβερνητικούς σχηματισμούς που αντιστοιχούν σε προηγούμενες περιόδους, όπου λειτουργούσε αυτό που λέμε κοινωνικό συμβόλαιο.

Από την οικονομική στην πολιτική κρίση – σενάρια επί χάρτου και το άγνωστο σενάριο στο τραπέζι των συνομιλιών

Η πολιτική κρίση, παιδί της οικονομικής κρίσης, πλησιάζει με ταχύτητα μηνών αν όχι εβδομάδων στην Ελλάδα στο σημείο όπου η «επόμενη ημέρα» είναι στα μυαλά όλων των από πάνω, εντός και εκτός Ελλάδας. Κανένα σενάριο από τα γνωστά δεν μπορούν να πείσουν ότι εξασφαλίζουν την ελάχιστη κοινωνική συνοχή ώστε να μπορούν να εφαρμοστούν τα όσα απαιτούνται από τα οικονομικά επιτελεία των Ε.Ε-ΔΝΤ-ΕΚΤ. Τα σενάρια που έχουν ακουστεί δια στόματος Σημίτη5, Ανδρουλάκη6 και πολλά άλλα πολιτικά στελέχη των ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΛΑΟΣ, Δημ.Συμ., πλήθος δημοσιευμάτων στον τύπο από αρχισυντάκτες μεγάλων εφημερίδων5, όλα επιδιώκουν να προτείνουν μια κάποια λύση στο πολιτικό αδιέξοδο χωρίς να φαίνεται να πείθουν την Ε.Ε. ώστε να δώσει το πράσινο φως για την αποχώρηση της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ.  Τα σενάρια είναι ποικίλλα, από κυβέρνηση εθνικής ενότητας, κυβέρνησης έκτακτης ανάγκης, ανάληψη του χρέους από επιτροπή στις Βρυξέλλες κ.α. ενώ μετά το φιάσκο για συνεργασία με Σαμαρά τον Ιούνιο που μας πέρασε η ΝΔ φαίνεται να επιδιώκει να αναλάβει το διαχειριστή της κατάστασης μετά από οποιαδήποτε ιστορική ασυνέχεια εμφανιστεί στο ενδιάμεσο.

 Το κερασάκι στην τούρτα μέχρι σήμερα τουλάχιστον σήμερα ήταν η   δήλωση του Βενιζέλου προς διαφωνούντες βουλευτές του ΠΑΣΟΚ στις 11 Οκτωβρίου, πετώντας τους το γάντι, «Αν νομίζετε ότι η κυβέρνηση είναι αναποτελεσματική και δεν έχει ηθικό υπόβαθρο για αυτά που κάνει τότε, ρίξτε την». Και το ερώτημα παραμένει. Αν η ΝΔ δεν έχει πλειοψηφία για να πάει σε κυβέρνηση, αν η κυβέρνηση εθνικής ενότητας εξακολουθεί να αποτελεί όνειρο ενός Σημίτη, μιας Ντόρας και ενός Καρατζαφέρη που δε μπορούν να πείσουν, τότε τι έχουν στο μυαλό τους οι διαφωνούντες που δεν ρίχνουν την κυβέρνηση; Ποιο είναι το σενάριο εκείνο που τους κάνει να παραμένουν εγκλωβισμένοι στο τρένο του θανάτου; Ποιο είναι τελικά το πιστόλι πάνω στο τραπέζι των συνομιλιών σήμερα; Ίσως και μία μόνο κουβέντα των διαφωνούντων βουλευτών του ΠΑΣΟΚ να αρκούσε για να μάθουμε και οι υπόλοιποι κάτι παραπάνω. 

Αντίστοιχες περιπτώσεις αστάθειας στη γεωπολιτική μας γειτονιά

Για να βάλουμε και μια εικόνα του πως κινούνται σε αυτήν την κρίση τα επιτελεία, οικονομικά και πολιτικά, στην ευρύτερη γεωπολιτική μας γειτονιά, στο εσωτερικό των κοινωνιών που βρέθηκαν στην έξαρση της κρίσης στον αραβικό κόσμο οι αστάθειες που επιταχύνθηκαν από τις εξεγέρσεις οδήγησαν σχεδόν αναγκαστικά σε εμφύλιες συρράξεις όπου το οπλισμένο κράτος επιτίθεται στις μάζες ενώ η «διεθνής κοινότητα» παρακολουθεί με «αμηχανία» μέχρι την επέμβαση της όταν απειληθούν κάποια δικά της όρια γεωπολιτική εξουσίας, όπως στην περίπτωση της Λιβύης. Οι πολεμικές μηχανές ζεσταίνονται ήδη παγκοσμίως (βλέπε εδώ την υπόσχεση αναγέννησης της στρατιωτικής υπεροχής των ΗΠΑ από το  βασικό υποψήφιο για το χρίσμα των Ρεπουμπλικάνων) αλλά και στα στρατόπεδα της δικής μας γειτονιάς με το θρίλερ μεταξύ Τουρκίας, Ισραήλ, Κύπρου και Ελλάδας να επιταχύνεται σχεδόν παράλληλα με τις εξελίξεις στην οικονομία. Η πολιτική εξουσία, τόσο στις ΗΠΑ όσο και στο γεωπολιτικό χώρο που εκτείνεται γύρω από τη Μεσόγειο, κλονίζεται άλλοτε οδηγούμενη στην κατάρρευση (κυρίως Β. Αφρική και Μ. Ανατολή) και άλλοτε ισορροπώντας σε τεντωμένο σκοινί αναιρώντας και τις πιο συντηρητικές εκτιμήσεις – όπως στην Ελλάδα.

«Πόσο θα αντέξει η Ελλάδα» – οικονομικά ή πολιτικά; 

Αδιαμφισβήτητα η ελληνική κρίση το τελευταίο εξάμηνο έχει βρεθεί στο κέντρο των οικονομικών και πολιτικών εξελίξεων με κάθε απόφαση να παίρνεται στη βάση του «πόσο θα αντέξει η Ελλάδα». Την ίδια στιγμή, στο εσωτερικό των από κάτω έχουμε μια παρόμοια κατάσταση γενικευμένης ταραχής. Φαίνεται λοιπόν συχνά ότι οι χιλιάδες εργαζόμενοι και άνεργοι, οι νέοι, οι μετανάστες και κάθε άλλη ομάδα υπό εξαθλίωση μένουν όλο και πιο μόνοι. Χωρίς να υποτιμούμε εδώ την όξυνση της κρίσης στις άλλες χώρες (άλλωστε θέμα χρόνου – και μάλιστα οικονομικού χρόνου που έχει δικό του ρολόι – είναι να ακολουθήσουν και άλλα κράτη την ελληνική πορεία πλήρους παράδοσης πλούτου στις τράπεζες, μαζικής μείωσης του εργατικού κόστους και μετατροπής σε ειδικές παραγωγικές ζώνες), είναι αρκετά ασφαλής η εκτίμηση ότι οι εξελίξεις στην Ελλάδα στη μικροπερίοδο επιταχύνουν την ιστορία στη γεωπολιτική γειτονιά της Ευρώπης με τρόπο ουσιαστικά ανεξέλεγκτο. Τα σενάρια λοιπόν κινδυνολογίας περί ρόλου του στρατού εντός Ελλάδος κ.ο.κ. λειτουργούν περισσότερο ως συμβουλές προς αρμοδίους, νουθεσίες προς τους από πάνω πώς να χειριστούν μια ενδεχόμενη πολιτική κρίση με όποια μορφή και αν αυτή εκδηλωθεί. Η συσσώρευση αυτή ανησυχιών εκφρασμένη από διάφορες πλευρές και με διαφορετικά κίνητρα οδηγεί στο συμπέρασμα ότι ο Σεπτέμβριος του 2011 φαίνεται να εγκαινιάζει μια νέα φάση στην περίοδο της κρίσης, όπου οι ρυθμοί των εξελίξεων στην ευρωπαϊκή πολιτική ζώνη αλλάζουν κλίμακα. Μπαίνουμε σε μια πολιτική κρίση, όπου μετά την οικονομική συνταγή-σοκ για το χρέος με τα γνωστά αποτελέσματα, θα επιχειρηθεί και η αντίστοιχη πολιτική συνταγή-σοκ που θα εξασφαλίσει τη συνέχεια στο δρόμο εφαρμογής τους.

Στην ελληνική κοινωνική ισορροπία ο ρυθμός εγκαθίδρυσης του νέου επιπέδου διαβίωσης είναι ριζικά μεγάλος και είναι αυτός ο ρυθμός που εγκυμονεί δυνατότητες αντίστοιχα ριζικών ανατροπών στις κινήσεις των από κάτω σε συνδυασμό με την εξαιρετική σύνδεση του ελληνικού προβλήματος με χώρες κλειδιά στην ευρωζώνη. Με απλά λόγια, το ερώτημα για το ευρωπαϊκό μπλοκ εξουσίας δεν είναι αν και πότε «θα πέσει η Ελλάδα». Αυτό έχει γίνει, μένουν κάτι τελευταία. Το ερώτημα είναι τι θα γίνει μετά στην άμεση πολιτική και οικονομική της γειτονιά. Σύμφωνα με λόγια του επικεφαλής του ευρωπαϊκού τμήματος του ΔΝΤ Αντόνιο Μπόρχες βλέπε εδώ,  «Η Ελλάδα δεν αποτελεί μεγάλο πρόβλημα από μόνη της. Η ανησυχία προκαλείται από τη συστημική φύση της κρίσης και το πόσο γρήγορα τα πράγματα μπορούν να εξαπλωθούν. Ο φόβος ήδη εξαπλώνεται, η έλλειψη εμπιστοσύνης είναι ήδη εμφανής».

Επιτάχυνση κινήσεων πάνω και κάτω

Μέσα σε αυτή την συνεχώς επιταχυνόμενη ανατροπή κάθε ψευδαίσθησης ότι τα πράγματα θα σταθεροποιηθούν κάπου, μέσα στην εκπληκτική ταχύτητα επίθεσης στα εισοδήματα και την ιδιοκτησία των από κάτω, τις πρώτες εβδομάδες του Οκτωβρίου 2011 υπάρχει μια επιτάχυνση κινήσεων των από κάτω που συνδυάζονται με τις επιταχυνόμενες ανακοινώσεις, δηλώσεις και συγκλήσεις κυβερνητικών συμβουλίων. Όπως δηλώνει και ο Πόουλ Τόμσεν, εκπρόσωπος του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου στην τρόικα, βλέπε εδώ: «Η Ελλάδα στέκεται σε ένα σταυροδρόμι. Είναι σαφές πως το πρόγραμμα (διάσωσης) δεν θα επιτύχει εάν οι αρχές δεν ακολουθήσουν το δρόμο που συνεπάγεται πολύ αυστηρότερες διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις από όσες έχουμε δει μέχρι τώρα. Είναι δύο βήματα μπροστά και ένα πίσω (…). Η ελληνική κυβέρνηση καταλαβαίνει πως πολλές από τις πιο δύσκολες αλλαγές είναι ακόμα μπροστά. Την ίδια στιγμή, υπάρχει μια αύξηση της πολιτικής και της κοινωνικής κόπωσης«. Ενώ ο Γ. Παπανδρέου στις 04 Οκτωβρίου 2011 σε συζητήσεις με τους βουλευτές του ΠΑΣΟΚ κάνει τους σχεδιασμούς για τις επόμενες εκλογές με βάση την πιθανότητα να γίνει «κάποιο απρόοπτο ή κάποιο μπαμ», βλέπε εδώ. Αν ως απρόοπτο θεωρήσουμε κάποιο συμβάν οικονομικής φύσης – αυτό που στην οικονομία λέγεται πιστωτικό γεγονός, αθέτηση χρεωστικών υποθέσεων, αποπομπή από την ευρωζώνη, πτώχευση τραπεζών κ.ο.κ., τότε το μπαμ μοιάζει με κάτι που θα ακουστεί από μακριά μαζί με λάμψη, αν και τα δύο αυτά συμβάντα προχωράνε παράλληλα μέσα στην ιστορία.

Η απώλεια κάθε ψευδαίσθησης για το τι ετοιμάζαν από την αρχή οι από πάνω μαζί με την ακύρωση προσωπικών ή οικογενειακών σχεδίων σε χρόνο ρεκόρ έχουν δημιουργήσει μια δυναμική κατάσταση συνεχούς ταραχής στο εσωτερικό του κόσμου των από κάτω7. Από το τέλος του καλοκαιριού και μετά όποιος ζει στην Ελλάδα και κυρίως στην Αθήνα έχει καταλάβει ότι «τίποτα δεν λειτουργεί». Το συνεχώς ρημαζόμενο κράτος, μέσω των απολύσεων, των μετατάξεων, των καταργήσεων φορέων, έχει φτάσει στο οριακό σημείο της μη λειτουργίας του. Οι διοικητικές υπηρεσίες όλων των επιπέδων της κρατικής εξουσίας, από το δήμο μέχρι το υπουργείο, είναι σε κατάσταση αποσύνθεσης ενώ οι διάσπαρτες αντιστάσεις των από κάτω με τη μορφή πορειών, καταλήψεων, εφόδων σε υπουργεία με τρόπο που δεν είναι κεντρικά ελεγχόμενος (πχ. προγραμματισμένες πορείες μεγάλων συνδικάτων κάθε τρεις του μήνα) δημιουργεί ένα σκηνικό ταραχής που δεν μπορεί να κρατήσει για πολύ. Από τις προσωπικές επιθέσεις σε βουλευτές σε όλη την Ελλάδα που δεν σταμάτησαν ούτε το καλοκαίρι έχουμε περάσει στο δεδομένο που συζητιέται σε κάθε γωνία και στενό, ότι «θα βγούμε έξω και θα γίνει ….». Τη βδομάδα που διανύουμε καταλήψεις και αναστολές λειτουργίας βλέπουμε με όλο και αυξανόμενο ρυθμό σε νοσοκομεία, σχολεία, πανεπιστήμια, διοικητικές υπηρεσίες ευρύτερου δημοσίου ενώ έχουν ήδη ανακοινωθεί μεγάλες απεργίες από συνδικάτα όπως ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ. Νευραλγικοί τομείς για κάθε κράτος όπως οι μεταφορές και τα δικαστήρια βρίσκονται σε συνεχείς αναταράξεις, γεγονός που εκφράζει την σταδιακή κατάρρευση βασικών λειτουργιών εντός ενός κρατικού σχηματισμού. Ανάμεσα στα τελευταία σημάδια της κατάρρευσης, μέχρι τη στιγμή που γράφεται το παρόν άρθρο, είναι η αποχώρηση των εκλεγμένων σιδηροδρομικών της ΠΑΣΚ από το ΠΑΣΟΚ – ένα όχι τόσο τυχαίο σώμα συνδικαλιστών – με ανακοίνωση τους που καταλήγει με μια παρόμοια διαίσθηση της περιόδου, βλέπε  εδώ.

Ελλάδα και Αργεντινή: Μία βασική διαφορά

Ήδη ανάμεσα στις ώρες που γράφεται το παρόν άρθρο έως την ημερομηνία δημοσίευσης του ενδέχεται να παρεμβληθεί κάποιο απρόοπτο ή κάποιο μπαμ. Επομένως από όλες τις κοντινές ιστορικά περιπτώσεις παρόμοιων κρίσεων χρέους, όπου ο μηχανισμός βίαιης προσαρμογής στην νέα φάση του νεοφιλελευθερισμού είχε τα αρχικά ΔΝΤ, το παράδειγμα της Αργεντινής με τη χρεοκοπία και την παρατεταμένη περίοδο ταραχών και αντεπιθέσεων των από κάτω εξωτερικά τουλάχιστον ταιριάζει στην ελληνική περίπτωση. Μόνο που πριν καταλήξει κάποιος εύκολα στο συμπέρασμα ότι η πολιτική και οικονομική σιωπή που έπεσε στην Αργεντινή μετά το τέλος του δράματος της χρεοκοπίας θα έρθει τελικά και στη δική μας περίπτωση θα πρέπει να προσέξει μία διαφορά ανάμεσα στα δύο παραδείγματα. Η διαφορά που περιπλέκει την υπόθεση της ελληνικής κρίσης χρέους, πέρα από τις προφανείς διαφορές δύο χωρών, είναι η γεωπολιτική θέση της Ελλάδας σε σχέση με την ευρωζώνη, η ένταξη της δηλαδή σε μια νομισματική ένωση με ότι αυτό συνεπάγεται στο ρυθμό και τους ποικίλους τρόπους διάδοσης της κρίσης όχι μόνο της οικονομικής αλλά και της πολιτικής στη γειτονιά της Ευρώπης.

Στεγανοποίηση της Ευρωζώνης 

του Πέτρου Ζερβού

Η επιδιωκόμενη απομόνωση ενός απροόπτου ή ενός μπαμ στην ελληνική επικράτεια και η στεγανοποίηση της ευρωζώνης, οικονομική και πολιτική, πρέπει να διασφαλισθεί πάση θυσία. Ήδη, αν και θα απαιτούνταν περισσότερα στοιχεία εδώ για να αποδειχθεί, η περιγραφή της εσωτερικής κατάστασης στα διεθνή μέσα ενημέρωσης είναι αμελητέα. Μπορεί τα άρθρα, οι ανακοινώσεις και οι εκτιμήσεις για την ελληνική κρίση χρέους να δίνουν και να παίρνουν στα μεγάλα ΜΜΕ σε όλο τον κόσμο, πουθενά όμως δεν υπάρχει εκτίμηση της εσωτερικής κατάστασης. Το ίδιο φαίνεται να ισχύει και για χώρους, δημοσιογραφικούς αλλά και πολιτικούς, που επιδιώκουν μια πιο ενδελεχή γνώση και μετάδοση των όσων συμβαίνουν τουλάχιστον στον ευρωπαϊκό χώρο. Με άλλα λόγια, τα κανάλια επικοινωνίας που θα μπορούσαν να μεταδόσουν τον ιό της οικονομικής αλλά και πολιτικής κρίσης φαίνεται να μη λειτουργούν πολύ καλά το τελευταίο δίμηνο.

Ο μόνος τρόπος για να διατηρηθεί έστω προσωρινά η ψυχραιμία στην υπόλοιπη ευρωζώνη – αν και αυτή έχει αρχίσει να διαλύεται με Πορτογαλία, Ισπανία και πλέον μεγάλες τράπεζες στην Κεντρική Ευρώπη υπό καθεστώς έντονων πιέσεων – είναι η επιβολή στην Ελλάδα μιας πολιτικής εξουσίας που θα εξασφαλίσει δύο βασικά πράγματα:

Την ανεμπόδιστη και προγραμματισμένη εφαρμογή των μνημονίων και κάθε άλλου πρόσθετου μέτρου, μισθολογικού ή διαρθρωτικού χαρακτήρα.

Την  – με κάθε τρόπο – αποφυγή οποιουδήποτε συμβάντος στους από κάτω, όπως μια γενικευμένη εξέγερση (κοινωνική κόπωση κατά το ΔΝΤ, μπαμ κατά τον Παπανδρέου) που θα μπορούσε να εξαπλωθεί στις γειτονικές ευρωπαικές χώρες του νότου ή σε οποιαδήποτε άλλη χώρα του κέντρου της ευρώπης που ήδη αρχίζουν να μετράνε εκατομμύρια φτωχών.

Η πολύ πρόσφατη εμπειρία των αραβικών εξεγέρσεων έδειξε σε όλους ότι για να εξαπλωθεί μια φωτιά των από κάτω, δεν χρειάζεται πάρα μία φωτογραφία που θα ανεβάσει κάποιος σε κάποιο σάιτ. Από κει και πέρα όλα πέρνουν το δρόμο τους.

Η νέα φάση της κρίσης της ευρωζώνης, οικονομική αρχικά και πολιτική κατόπιν, περνάει από την Ελλάδα και φέρνει μαζί της τα χειρότερα σενάρια από αυτά που ονομάζουν εδώ και καιρό διάφοροι ως απολυταρχικός ή αυταρχικός καπιταλισμός. Η στεγανοποίηση της Ελλάδας επιδιώκει έναν μετριασμό του ρυθμού εξάπλωσης της διπλής κρίσης στις υπόλοιπες χώρες της Μεσογείου αλλά και σε χώρες όπως η Αγγλία όπου οι εξαθλιωμένοι το καλοκαίρι επανέλαβαν τα όσα είχαν μάθει από το Δεκέμβρη του 2008 στην Αθήνα. Ο μόνος τρόπος για να εξασφαλισθεί η στεγανοποίηση είναι μια πολιτική εξουσία, άγνωστης ακόμη μορφής, που θα εξασφαλίζει ότι η Ελλάδα θα θεωρείται πλέον ειδική περίπτωση χώρας που λόγω εσωτερικών συγκρούσεων και διαφορών πρέπει να αφεθεί μόνη της. Η πολιτική εξουσία αυτή μάλλον δεν θα χρειάζεται νομιμοποίηση έτσι όπως λέγαμε μέχρι και πριν δύο χρόνια, μπορεί να μην χρειάζεται και εκλογές. Και για να κάνει ότι απαιτείται, θα της δοθεί κάθε εξουσία που χρειάζεται. Οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ, της ΝΔ, του ΛΑΟΣ φαίνεται να το ξέρουν από πρώτο ή δεύτερο χέρι, αν κρίνει κανείς από τις δηλώσεις και τις κινήσεις τους. Οι βουλευτές των υπόλοιπων πολιτικών χώρων καλούνται, αν κάνουν μια παρόμοια εκτίμηση της περιόδου, να αναλάβουν έργο σοβαρό και βαθιά πολιτικό.

Άρης Λέονας

—————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————-

1 Από το στόμα της νέας διευθύντριας του ΔΝΤ, Κριστίν Λαγκάρντ, βλέπε εδώ.

2  Η δήλωση του προέδρου της Παγκόσμιας Τράπεζας Ρόμπερτ Ζέλικ στις αρχές Οκτωβρίου 2011 εδώ: «Την ώρα που η Γαλλία εμποδίζεται από τις επερχόμενες εκλογές, η Ιταλία βρίσκεται σε αναταραχή και η Βρετανία είναι εκτός της ευρωζώνης…Από πού μπορεί να έλθει η λύση; (…) Οι Γερμανοί φορολογούμενοι στερούνται μιας πολιτικής ηγεσίας που μπορεί να τους πει σε ποια κατεύθυνση θα πρέπει ακόμη να αναπτυχθεί η Ευρώπη του…Το ερώτημα-κλειδί είναι κατά πόσον οι λαοί και οι κυβερνήσεις στην Ευρώπη θέλουν να εγκαθιδρύσουν μια πολιτική και οικονομική ένωση για να συμπληρώσουν τη νομισματική ένωση».

«Το στέλεχος του ΔΝΤ πρόσθεσε ότι το Ταμείο δεν είναι «καθόλου χαρούμενο» με το πώς προχωράει το ελληνικό πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων», βλέπε εδώ.

4 Το θέμα του ελληνικού στρατού εισήλθε στη δημόσια σφαίρα με τη στρατιωτική άσκηση «Καλλίμαχος» στο στρατόπεδο Κορομηλά του Κιλκίς με αντικείμενο την αντιμετώπιση διαδηλωτών και την καταστολή πλήθους, βλέπε «Η κατάσταση μας»εδώ.

4 http://euobserver.com/13/113821″http://euobserver.com/13/113821

4http://blogs.wsj.com/source/2011/09/19/gkerreece-dont-discount-role-of-military/»http://blogs.wsj.com/source/2011/09/19/gkerreece-dont-discount-role-of-military/ 

5 Για μια συνοπτική περιγραφή των σεναρίων που διακινούνται στους πολιτικούς χώρους αλλά και στα έντυπα μεγάλης κυκλοφορίας εντός Ελλάδος, βλέπε δημοσίευμα Ελευθεροτυπίας εδώ.

6 Σε άρθρο του ο Μίμης Ανδρουλάκης στο tvxs.gr, βλέπε εδώ, κάνει λόγο για έναν νέο ιστορικό εθνικό και κοινωνικό συμβιβασμό με σενάρια κυβέρνησης εθνικής ενότητας ή κυβέρνηση έκτακτης ανάγκης καλώντας σε εγρήγορση το «σκεπτόμενο πατριώτη». Εκεί μας προειδοποιεί ότι αν δεν προκύψει κυβέρνηση εθνικής ενότητας ή κάτι παρόμοιο, αν τα συνδικάτα από τη μία και η «αστική τάξη» από την άλλη δεν δώσουν ψήφο εμπιστοσύνης σε αυτόν τον νέο συμβιβασμό, τα πράγματα βαίνουν προς άγνωστη κατεύθυνση που περιγράφεται με τα πιο μελανά χρώματα για να καταλήξει με τη φράση «Γρηγορείτε, ποτέ δεν ξέρετε ούτε τη μέρα ούτε την ώρα!».

7 Στο πλαίσιο της γενικευμένης κατάστασης ταραχής που διαρκώς αναπτύσσεται καθώς και συμβάντων που εμπεριέχουν δυναμικές δύσκολα ελέγξιμες από κέντρα εντάσσονται, πέρα από τις καθιερωμένες μορφές αντίδρασης των από κάτω όπως απεργίες, καταλήψεις χώρων εργασίας, διαδηλώσεις, εκφράσεις που δεν έχουν προηγούμενο στη σύγχρονη ευρωπαϊκή ιστορία αγώνων, βλέπε καταλήψεις σε οχτώ υπουργεία και εφόδους σε γραφεία υπουργών εδώ στις 04 Οκτωβρίου 2011, περικύκλωση της οικίας του πρωθυπουργού από μαθητές και φοιτητές με αστυνομικές δυνάμεις να επιχειρούν αποκλεισμό της γύρω περιοχής εδώ και οι επαναλαμβανόμενες συγκεντρώσεις αποστράτων στο υπουργείο Εθνικής Άμυνας εδώ. Σύνοψη των καταλήψεων σε δημόσια κτίρια τη βδομάδα που διανύουμε, βλέπε εδώ. Η συσσώρευση τέτοιων διεργασιών τόσο χρονικά όσο και ο εντοπισμός τους σε μία μητρόπολη όπως η Αθήνα είναι ενδεικτική των ρυθμών αποδιοργάνωσης της κοινωνικής ειρήνης πάνω στην οποία είχε στηθεί ουσιαστικά το οικοδόμημα του μεταπολιτευτικού ελληνικού κράτους. Η ιστορική πολιτική γραμμή φαίνεται ότι πρέπει να διακοπεί απότομα. Στην περίοδο της αποδιοργάνωσης τα κλασσικά εργαλεία άσκησης πολιτικής είτε των από πάνω είτε των από κάτω εξοπλίζονται ταχύτατα με νέα μέσα και ταχύτητες που κάνουν κάθε σχεδιασμό εξαιρετικά ευαίσθητο σε αναταράξεις.

Τεχνική Υποστήριξη Jaquou Utopie

http://wp.me/p1pa1c-djr