Κατηγορώντας το λόμπι

Posted on 10 Οκτώβριος, 2011 3:44 πμ από

5


του Τζόζεφ Μάσααντ*

(τη μετάφραση έκανε το Καπυμπάρα)

Τα τελευταία είκοσι πέντε χρόνια, πολλοί Παλαιστίνιοι και άλλοι Άραβες, στις Ηνωμένες Πολιτείες και τον αραβικό κόσμο, έχουν αισθανθεί τέτοιο δέος βλέποντας τη δύναμη του φιλοϊσραηλινού λόμπι στις Η.Π.Α., ώστε κάθε μελέτη, βιβλίο ή δημοσιογραφικό άρθρο, που εκθέτει τις εσωτερικές διεργασίες, την ουσιώδη επιρροή και την οικονομική και πολιτική δύναμη αυτού του λόμπι, χαιρετίζεται με εκστατικούς αναστεναγμούς ανακούφισης για το ότι οι Αμερικάνοι επιτέλους μπόρεσαν να δουν την «αλήθεια» και την «πλάνη» που καθοδηγούσε τη συμπεριφορά τους.

Το βασικό επιχείρημα είναι απλό και έχει ειπωθεί ξανά και ξανά από καθεστώτα συμμαχικά προς την Ουάσιγκτον στον αραβικό κόσμο, φιλοαμερικάνους φιλελεύθερους Άραβες διανοούμενους, συντηρητικούς και φιλελεύθερους Αμερικάνους διανοούμενους και πρώην πολιτικούς, ακόμη και αριστερούς Άραβες και Αμερικάνους ακτιβιστές που υποστηρίζουν τα παλαιστινιακά δικαιώματα, δηλαδή, ότι απόντος του φιλοϊσραηλινού λόμπι, η Αμερική, στη χειρότερη περίπτωση, δεν θα συνεισέφερε πλέον στην καταπίεση των Αράβων και των Παλαιστινίων και στην καλύτερη, θα γινόταν η καλύτερη φίλη και σύμμαχός τους. Τι κάνει το επιχείρημα αυτό πειστικό και αποτελεσματικό για τους Άραβες; Πραγματικά, γιατί αυτή η άποψη επισείεται από τους Άραβες καλύτερους φίλους της Ουάσιγκτον ως πειστικό επιχείρημα προς τα αραβικά και αμερικάνικα ακροατήρια;

Υποστηρίζω ότι η γοητεία αυτής της επιχειρηματολογίας είναι ότι απαλλάσσει την κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών από όλες τις ευθύνες, που της αναλογούν για τις πολιτικές της προς τον αραβικό κόσμο και δίνει ψεύτικες ελπίδες σε πολλούς Άραβες και Παλαιστινίους, οι οποίοι εύχονται η Αμερική να ήταν στο πλευρό τους, αντί να είναι στο πλευρό των εχθρών τους.

Ας αρχίσουμε με την πρόταση του επιχειρήματος αυτού, δηλαδή, το αποτέλεσμα που έχει να μεταθέτει την ευθύνη για τις αμερικάνικες πολιτικές από τις Η.Π.Α. στο Ισραήλ και το λόμπι του στις Η.Π.Α. Σύμφωνα με τη λογική αυτή, δεν είναι οι Ηνωμένες Πολιτείες που πρέπει να κριθούν άμεσα υπεύθυνες για όλες τους τις ιμπεριαλιστικές πολιτικές στον αραβικό κόσμο και ευρύτερα τη Μέση Ανατολή από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και μετά, αλλά το Ισραήλ και το λόμπι του, που τις έσπρωξαν να εφαρμόσουν αυτές τις πολιτικές, που είναι επιβλαβείς για τα ίδια τους τα εθνικά συμφέροντα και ευεργετικές μόνο για το Ισραήλ. Για την επιβολή και την υποστήριξη πολλών αραβικών και άλλων μεσανατολικών δικτατοριών, την παροχή οπλισμού και εκπαίδευσης στο στρατό τους, τη δημιουργία των μηχανισμών της μυστικής τους αστυνομίας και την εκπαίδευσή τους σε αποτελεσματικές μεθόδους βασανισμού και καταστολής εξεγέρσεων, που χρησιμοποιούνται ενάντια στους ίδιους τους πολίτες τους, σύμφωνα με τη λογική αυτών των μελετών, πρέπει να κατηγορήσουμε το Ισραήλ και το λόμπι του στις Η.Π.Α.

Για το μπλοκάρισμα κάθε διεθνούς υποστήριξης των παλαιστινιακών δικαιωμάτων στον Ο.Η.Ε., τον εξοπλισμό και τη χρηματοδότηση του Ισραήλ για τους πολέμους του ενάντια σε πολίτες, την προστασία του Ισραήλ απέναντι στην οργή της διεθνούς κοινότητας, πρέπει επίσης να κατηγορήσουμε, επιμένουν οι μελέτες αυτές, όχι τις Ηνωμένες Πολιτείες, αλλά το Ισραήλ και το λόμπι του. Επιπλέον, και ακολουθώντας την ίδια λογική, ο έλεγχος των αραβικών οικονομιών, η οικονομική κυριαρχία σε νευραλγικούς κλάδους επενδύσεων στη Μέση Ανατολή, η επιβολή από το Δ.Ν.Τ. και την Παγκόσμια Τράπεζα πολιτικών που προωθούν δομικές αναδιαρθρώσεις, που εξαθλιώνουν τους αραβικούς λαούς, όλα αυτά πρέπει να αποδοθούν στο Ισραήλ και όχι στις Ηνωμένες Πολιτείες. Τέλος, για τη λιμοκτονία και στη συνέχεια την εισβολή του Ιράκ, τις απειλές για εισβολή στη Συρία, την επιδρομή και τις κυρώσεις στη Λιβύη και το Ιράν, την πολιορκία των Παλαιστινίων και των ηγετών τους, πρέπει επίσης να κατηγορήσουμε το ισραηλινό λόμπι και όχι την κυβέρνηση των Η.Π.Α. Πραγματικά, εδώ και χρόνια, πολλοί φιλοαμερικάνοι Άραβες δικτάτορες, αφήνουν να διαρρεύσει επίσημα και ανεπίσημα, ότι οι Αμερικάνοι διπλωμάτες φίλοι τους τούς έχουν πει ξανά και ξανά πόσο, αυτοί και η «Αμερική» θα υποστήριζαν τον αραβικό κόσμο και τους Παλαιστίνιους, αν δεν υπήρχε η επιρροή του φιλοϊσραηλινού λόμπι (το οποίο μερικές φορές αναφέρεται από τους Αμερικανούς διπλωμάτες με πιο σαφή «εθνοτική» ορολογία).

Ενώ πολλές από αυτές τις μελέτες σχετικά με το φιλοϊσραηλινό λόμπι είναι βάσιμες και γεμάτες καλά τεκμηριωμένες λεπτομέρειες, που προκαλούν δέος, για την εκπληκτική ισχύ που κατέχουν ομάδες όπως η «Αμερικάνικη Επιτροπή Δημοσίων Υποθέσεων του Ισραήλ» (AIPAC) και οι σύμμαχοί τους, το πρόβλημα με τις περισσότερες από αυτές είναι αυτό που παραμένει άρρητο. Για παράδειγμα, πότε και μέσα σε πιο πλαίσιο η κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών έχει ποτέ υποστηρίξει την εθνική απελευθέρωση στον Τρίτο Κόσμο; Το μητρώο των Ηνωμένων Πολιτειών είναι αυτό ενός αδυσώπητου εχθρού όλων των εθνικοαπελευθερωτικών κινημάτων του Τρίτου Κόσμου, συμπεριλαμβανομένων και των ευρωπαϊκών, από την Ελλάδα ως τη Λατινική Αμερική και από την Αφρική ως την Ασία, με την εξαίρεση των περίφημων περιπτώσεων του αγώνα των Αφγανών φονταμενταλιστών ενάντια στην ΕΣΣΔ και της υποστήριξης των βασικών τρομοκρατών συμμάχων της Νότιας Αφρικής του απαρτχάιντ στην Αγκόλα και τη Μοζαμβίκη (UNITA και RENAMO) ενάντια στις αντιαποικιακές εθνικές κυβερνήσεις των χωρών αυτών. Το γιατί λοιπόν θα έπρεπε οι Ηνωμένες Πολιτείες, αν απουσίαζε το φιλοϊσραηλινό λόμπι, να υποστηρίξουν την εθνική απελευθέρωση στον αραβικό κόσμο, είναι κάτι που οι μελέτες αυτές ποτέ δεν εξηγούν.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες, από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ασκούν μια συνεκτική πολιτική καταπολέμησης κάθε καθεστώτος σε όλον τον Τρίτο Κόσμο, που επιμένει να ελέγχει τον εθνικό πλούτο της χώρας του είτε αυτός είναι η γη είτε το πετρέλαιο είτε άλλα πολύτιμα μεταλλεύματα. Αυτή εκτείνεται από το Ιράν το 1953 ως τη Γουατεμάλα το 1954, ως την υπόλοιπη Λατινική Αμερική και μέχρι τη σημερινή Βενεζουέλα. Η Αφρική έχει υποφέρει χειρότερα τις τέσσερις τελευταίες δεκαετίες, όπως και πολλές χώρες της Ασίας. Το γιατί οι Ηνωμένες Πολιτείες θα υποστήριζαν εθνικιστικά καθεστώτα στον αραβικό κόσμο που θα εθνικοποιούσαν τον εθνικό τους πλούτο και θα σταματούσαν τη λεηλασία του από το αμερικανικό κεφάλαιο, αν δεν υπήρχε το φιλοϊσραηλινό λόμπι, είναι κάτι που επίσης μένει χωρίς εξήγηση σ’ αυτές τις μελέτες. Τέλος, η κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών έχει αντιταχθεί και έχει ανατρέψει ή έχει προσπαθήσει να ανατρέψει, κάθε καθεστώς, που επιδιώκει μια πραγματική και χειροπιαστή ανεξαρτησία στον Τρίτο Κόσμο και εξοργίζεται ιδιαίτερα από τα καθεστώτα που επιδιώκουν αυτούς τους πολιτικούς στόχους μέσα από δημοκρατικές εκλογές.

Η ανατροπή καθεστώτων όπως του Άρμπενς ή του Γκουλάρ, του Μοσαντέγκ ή του Αλλιέντε και οι συνεχιζόμενες προσπάθειες ανατροπής του Τσάβες είναι χαρακτηριστικά παραδείγματα, όπως είναι και η ανατροπή εθνικιστικών καθεστώτων σαν του Σουκάρνο και του Νκρούμα. Η τρομοκρατία που ασκήθηκε στους πληθυσμούς που αμφισβήτησαν στηριζόμενα από τις Η.Π.Α. καθεστώτα από το Ελ Σαλβαδόρ και τη Νικαράγουα ως το Ζαΐρ, τη Χιλή και την Ινδονησία, είχε σαν αποτέλεσμα τη δολοφονία εκατοντάδων χιλιάδων, αν όχι εκατομμυρίων, από καταπιεστικές αστυνομίες και στρατούς εκπαιδευμένους για τις σημαντικές αυτές αποστολές από τις Η.Π.Α. Κι αυτά χωρίς να υπολογίσουμε τις απευθείας αμερικάνικες εισβολές σε χώρες της Νοτιοανατολικής Ασίας ή της Κεντρικής Αμερικής, που είχαν σαν αποτέλεσμα εκατομμύρια θύματα για δεκαετίες. Τώρα, γιατί οι Η.Π.Α. και οι κατασταλτικοί μηχανισμοί τους θα σταματούσαν να εισβάλλουν στις αραβικές χώρες ή να υποστηρίζουν τις κατασταλτικές αστυνομικές δυνάμεις δικτατορικών αραβικών καθεστώτων και γιατί οι Η.Π.Α. θα σταματούσαν να στήνουν σκιώδεις κυβερνήσεις στις πρεσβείες τους στις αραβικές πρωτεύουσες που ασκούν την πολιτική των χωρών αυτών (σε κάποιες περιπτώσεις η αμερικάνικη σκιώδης κυβέρνηση κυβερνά την εν λόγω αραβική χώρα μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια, αφήνοντας για τη σχετική αραβική κυβέρνηση ένα ρόλο απλού εκτελεστικού οργάνου) αν δεν υπήρχε το ισραηλινό λόμπι, είναι ένα θέμα που δεν θίγεται από αυτές τις μελέτες και πολύ περισσότερο δεν εξηγείται.

Τα επιχειρήματα που τίθενται από αυτές τις μελέτες θα ήταν πολύ πειστικότερα αν το ισραηλινό λόμπι ανάγκαζε τις Ηνωμένες Πολιτείες να ακολουθήσουν πολιτικές στη Μέση Ανατολή, που είναι ασύμβατες με την διεθνή πολιτική τους αλλού. Αυτό, βέβαια, απέχει πολύ απ’ αυτό που συμβαίνει. Ενώ οι αμερικάνικες πολιτικές στη Μέση Ανατολή μπορεί να είναι συχνά μια υπερβολική παραλλαγή των καταπιεστικών και αντιδημοκρατικών πολιτικών των Η.Π.Α. αλλού στον κόσμο, δεν είναι ασύμβατες μ’ αυτές. Κάποιος θα μπορούσε να υποθέσει ότι στη δύναμη του φιλοϊσραηλινού λόμπι οφείλεται αυτή η υπερβολή, αλλά ακόμα κι αυτή η υπόθεση δεν είναι τελείως πειστική. Κάποιος θα μπορούσε να αντιτείνει (και το έχω κάνει αλλού) ότι στην πραγματικότητα είναι η ίδια η κεντρική θέση του Ισραήλ στην αμερικάνικη στρατηγική στη Μέση Ανατολή, που οφείλεται εν μέρει για τη δύναμη του φιλοϊσραηλινού λόμπι και όχι το αντίστροφο. Όντως, πολλές από τις πρόσφατες μελέτες κατέδειξαν το ρόλο κάποιων φιλικών προς το Λικούντ (κόμμα της ισραηλινής δεξιάς Σ.τ.Μ.) στελεχών της κυβέρνησης Μπους (ακόμη και της κυβέρνησης Κλίντον) ως απόδειξη για την φοβερή δύναμη του λόμπι, ενώ θα μπορούσε κάλλιστα να ειπωθεί ότι οι Αμερικανοί αυτοί πολιτικοί που ωθούσαν το Λικούντ και τους Εργατικούς σε περισσότερη αδιαλλαξία στη δεκαετία του ενενήντα τα ωθούν σε περισσότερες καταλήψεις εδαφών τώρα που βρίσκονται εντός της αμερικάνικης κυβέρνησης.

Αυτό δε σημαίνει ότι οι ηγέτες του φιλοϊσραηλινού λόμπι δεν καυχώνται τακτικά για την αποφασιστική τους επιρροή στην αμερικάνικη πολιτική του Κογκρέσου και του Λευκού Οίκου. Αυτό το κάνουν τακτικά από τα τέλη της δεκαετίας του εβδομήντα. Αλλά το λόμπι είναι πανίσχυρο στις Η.Π.Α. επειδή οι βασικές του απαιτήσεις αφορούν την προώθηση των αμερικάνικων συμφερόντων και η υποστήριξη του Ισραήλ εντάσσεται στο πλαίσιο της υποστήριξης των ευρύτερων αμερικάνικων συμφερόντων στη Μέση Ανατολή. Το φιλοϊσραηλινό λόμπι παίζει τον ίδιο ρόλο που έπαιζε το κινέζικο λόμπι στη δεκαετία του πενήντα και που το κουβανικό λόμπι παίζει ακόμη και σήμερα. Το γεγονός ότι είναι πιο ισχυρό από οποιοδήποτε άλλο ξένο λόμπι στο λόφο του Καπιτωλίου μαρτυρά τη σημασία του Ισραήλ στην αμερικάνικη στρατηγική και όχι κάποια φανταστική δύναμη με την οποία το λόμπι διατάζει ανεξάρτητα και εκτός του αμερικάνικου «εθνικού συμφέροντος». Το φιλοϊσραηλινό λόμπι δεν θα μπορούσε να πουλήσει το μήνυμά του και δεν θα είχε καμία επιρροή αν το Ισραήλ ήταν μια κομμουνιστική ή αντιϊμπεριαλιστική χώρα ή αν το Ισραήλ ήταν αντίθετο με την πολιτική των Η.Π.Α., οπουδήποτε αλλού στον κόσμο.

Κάποιος θα μπορούσε να υποστηρίξει ότι αν και το Ισραήλ επιχειρεί να συντονίσει τα συμφέροντά του με αυτά των Η.Π.Α., το λόμπι του παρεκτρέπει τα αμερικάνικα κέντρα των πολιτικών αποφάσεων και μετατοπίζει τη θέση τους σε έναν διακανονισμό που αντικειμενικά εξυπηρετεί με των καλύτερο τρόπο τα πραγματικά συμφέροντα της Αμερικής και αυτά του Ισραήλ. Το επιχείρημα έχει ως εξής: Η αμερικάνικη υποστήριξη στο Ισραήλ προκαλεί σε ομάδες που μισούν το Ισραήλ, μίσος και για τις Η.Π.Α. και την καθιστούν στόχο επιθέσεων. Επίσης, κοστίζει στις Η.Π.Α. την έλλειψη φιλικής επικοινωνιακής κάλυψης στον αραβικό κόσμο, επηρεάζει αρνητικά τις δυνατότητες επενδύσεων στις αραβικές χώρες και χάνει σημαντικές συμμαχίες στην περιοχή ή τουλάχιστον βλέπει τις συμμαχίες αυτές να αδυνατίζουν. Όμως τίποτα απ’ αυτά δεν αληθεύει. Οι Η.Π.Α. έχουν κατορθώσει να είναι ο μεγαλύτερος πολιτικός και οικονομικός υποστηρικτής του Ισραήλ, ο σταθερότερος υπερασπιστής του και προμηθευτής όπλων  σ’ αυτό, ενώ ταυτόχρονα διατηρεί στρατηγικές συμμαχίες με τις περισσότερες, αν όχι όλες τις αραβικές δικτατορίες, συμπεριλαμβανομένης της Παλαιστινιακής Αρχής είτε επί Γιάσερ Αραφάτ είτε επί Μαχμούντ Αμπάς.

Επιπλέον, οι αμερικάνικες εταιρείες και οι αμερικάνικες επενδύσεις έχουν την ισχυρότερη παρουσία στον αραβικό κόσμο, κυρίως, αν και όχι μόνο, στον πετρελαϊκό τομέα. Επίσης, ακόμα κι αν εξαιρέσουμε τις θλιβερές και αναποτελεσματικές απόπειρες αμερικάνικης προπαγάνδας με τη μορφή του τηλεοπτικού καναλιού «Αλ-Χούρα» ή του Ραδιοφωνικού σταθμού «Ράδιο Σάουα» και του πλέον καταργημένου περιοδικού Hi” και χωρίς να αναφέρουμε τους πληρωμένους από τις Η.Π.Α. δημοσιογράφους και εφημερίδες στο Ιράκ και αλλού, ένας ολόκληρος στρατός από αραβικές εφημερίδες και κρατικά τηλεοπτικά κανάλια, χωρίς να κάνουμε μνεία των μυριάδων δορυφορικών καναλιών, εξυμνούν τις Η.Π.Α. και την κουλτούρα τους, προβάλλουν αμερικάνικα προγράμματα και προσπαθούν να πουλήσουν την αμερικάνικη οπτική όσο το δυνατόν πιο αποτελεσματικά, με μόνο όριο τους περιορισμούς που οι πραγματικές πολιτικές των Η.Π.Α. στην περιοχή θέτουν στην κοινή λογική. Ακόμη και το προκλητικό «Αλ-Τζαζίρα» έκανε βήματα πίσω για να διαχειριστεί την αμερικάνικη άποψη, αλλά διαρκώς υπονομεύεται από τις πραγματικές αμερικάνικες πολιτικές στην περιοχή. Το «Αλ-Τζαζίρα», κάτω από φοβερές πιέσεις και απειλές βομβαρδισμού από τις Ηνωμένες Πολιτείες, έχει για παράδειγμα σταματήσει να αναφέρεται στις αμερικάνικες δυνάμεις κατοχής του Ιράκ σαν «δυνάμεις κατοχής» και τώρα αναφέρεται σ’ αυτές με τον όρο «συμμαχικές δυνάμεις». Επιπλέον, από πότε οι Η.Π.Α. έχουν λάβει την απόφαση να συμμετάσχουν σ’ έναν διαγωνισμό δημοτικότητας στους λαούς του κόσμου; Οι Άραβες δεν μισούν ή αγαπούν τις Η.Π.Α. περισσότερο απ’ ότι οι Λατινοαμερικάνοι, οι Αφρικάνοι, οι Ασιάτες ή ακόμα (και ιδιαίτερα) οι Ευρωπαίοι.

Τέλος, φτάνουμε στο επιχείρημα της οικονομίας, δηλαδή, ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες δίνουν ένα υπέρμετρο ποσό χρημάτων στο Ισραήλ, τόσο μεγάλο που το κόστος είναι πολύ δυσανάλογα μεγαλύτερο από αυτά που κερδίζουν σαν ανταπόδοση. Στη πραγματικότητα, οι Η.Π.Α. ξοδεύουν πολύ περισσότερα για τις στρατιωτικές τους βάσεις στον αραβικό κόσμο, για να μην αναφερθούμε σ’ αυτές στην Ευρώπη ή την Ασία, απ’ όσα ξοδεύουν στο Ισραήλ. Το Ισραήλ έχει υπάρξει πολύ αποτελεσματικό στην προσφορά υπηρεσιών στα αμερικάνικα αφεντικά του σε πολύ καλή τιμή, είτε παρέχοντας παράνομα όπλα σε δικτατορίες στην Κεντρική Αμερική στις δεκαετίες του εβδομήντα και του ογδόντα είτε βοηθώντας κράτη-παρίες, όπως η Ταϊβάν ή η Νότια Αφρική του απαρτχάιντ, κατά την ίδια περίοδο είτε υποστηρίζοντας φιλοαμερικάνικες, ακόμη και φασιστικές, ομάδες εντός του αραβικού κόσμου για να υπονομεύσει εθνικιστικά αραβικά καθεστώτα, από το Λίβανο ως το Ιράκ και το Σουδάν είτε ερχόμενο σαν αρωγός συντηρητικών φιλοαμερικάνικων αραβικών καθεστώτων όταν απειλούνταν, όπως έκανε με την Ιορδανία το 1970 είτε ακόμα επιτιθέμενο άμεσα σε εθνικιστικά αραβικά καθεστώτα, όπως έκανε το 1967 με την Αίγυπτο και τη Συρία ή το 1981 στο Ιράκ, όπου κατέστρεψε τον πυρηνικό αντιδραστήρα της χώρας. Ενώ οι Η.Π.Α. κατάφεραν να ανατρέψουν τον Σουκάρνο και τον Νκρούμα με αιματηρά πραξικοπήματα, ο Νάσερ έμεινε άθικτος, μέχρι να τον εξουδετερώσει το Ισραήλ στον πόλεμο του 1967.

Είναι εξαιτίας αυτής της σημαντικότατης υπηρεσίας, που οι Ηνωμένες Πολιτείες αύξησαν την υποστήριξή τους στο Ισραήλ με γεωμετρική πρόοδο. Επίσης, το Ισραήλ εξουδετέρωσε την PLO το 1982· μια καθόλου ευκαταφρόνητη υπηρεσία προς πολλά αραβικά καθεστώτα και τους αμερικάνους πάτρωνές τους, που δεν μπορούσαν να ελέγξουν πλήρως την οργάνωση μέχρι τότε. Καμία αμερικάνικη στρατιωτική βάση για την οποία ξοδεύτηκαν πολλά δισεκατομμύρια δεν μπορεί να διεκδικήσει ένα τόσο εκπληκτικό ρεκόρ. Πολλοί υποστηρίζουν ότι όταν οι Η.Π.Α. χρειάστηκε να επέμβουν στον Κόλπο, δεν μπόρεσαν να στηριχθούν στο Ισραήλ για να κάνουν τη δουλειά, εξαιτίας της ευαισθησίας που θα προκαλούσε η συμπερίληψή του στις συμμαχικές δυνάμεις και η οποία θα μπορούσε να εκθέσει τους Άραβες συμμάχους, επομένως, όπως λένε, αποδείχθηκε η ανάγκη για απευθείας αμερικάνικη επέμβαση και η μη χρησιμότητα του Ισραήλ ως στρατηγικού συμμάχου. Αν και αυτό μπορεί να είναι σωστό, οι Η.Π.Α. δεν μπόρεσαν, επίσης, να στηριχθούν ούτε σε κάποια από τις στρατιωτικές τους βάσεις, που θα εξαπέλυε μόνη της την εισβολή, αλλά χρειάστηκε να μεταφέρουν στρατό με πλοία. Οι αμερικάνικες βάσεις στον Κόλπο παρείχαν και χρειάστηκαν υποστήριξη, αλλά το ίδιο έκανε και το Ισραήλ.

Το AIPAC είναι πανίσχυρο στο βαθμό που πιέζει για πολιτικές που συμφωνούν με τα αμερικάνικα συμφέροντα και είναι συμβατές με την ιμπεριαλιστική ιδεολογία των Ηνωμένων Πολιτειών. Η δύναμη του φιλοϊσραηλινού λόμπι είτε στο Κογκρέσο είτε στις πανεπιστημιουπόλεις ανάμεσα στους διοικητές των πανεπιστημίων ή στα κέντρα σχεδιασμού πολιτικής δεν στηρίζεται μόνο στις οργανωτικές του ικανότητες ή στην ιδεολογική του πειθαρχία. Σε όχι μικρότερο βαθμό, και οι αντισημιτικές συμπεριφορές στο Κογκρέσο (και εντός των διοικήσεων των πανεπιστημίων) παίζουν ένα ρόλο στο να γίνονται πιστευτές οι υπερβολικές διακηρύξεις του λόμπι (και των εχθρών του) σχετικά με την πραγματική του δύναμη, που έχουν σαν αποτέλεσμα τη διαμόρφωση μιας γενικής συναίνεσης γύρω από το θέμα. Μα ακόμα κι αν αυτό αληθεύει, θα έλεγε κανείς ότι δεν έχει σημασία αν το λόμπι έχει αληθινή ή εικαζόμενη ισχύ. Όσο το Κογκρέσο και τα κέντρα διαμόρφωσης πολιτικής (και οι πανεπιστημιακές διοικήσεις) πιστεύουν ότι είναι αληθινή, αυτό θα παραμένει αποτελεσματικό και ισχυρό. Προσωπικά, συνυπογράφω αυτήν την άποψη.

Θα ήταν, επομένως, διαφορετική η πολιτική των Ηνωμένων Πολιτειών στη Μέση Ανατολή αν δεν υπήρχε το Ισραήλ και το ισχυρό του λόμπι; Εν συντομία η απάντηση είναι: οι λεπτομέρειες και η ένταση των σχετικών πολιτικών ναι, θα ήταν διαφορετικά, η κατεύθυνση, το περιεχόμενο και τα αποτελέσματα, όχι. Είναι το φιλοϊσραηλινό λόμπι πανίσχυρο στις Η.Π.Α.; Όντας κάποιος που έχει αντιμετωπίσει τη δύναμή του σε πλήρη ανάπτυξη τα τρία τελευταία χρόνια, τη δεινή του επιρροή στο πανεπιστήμιο που εργάζομαι και τις προσπάθειές του να απολυθώ, απαντώ με ένα εμφατικό ναι. Είναι πρωταρχικά υπεύθυνο για τις αμερικάνικες πολιτικές προς τους Παλαιστίνιους και τον αραβικό κόσμο; Αναμφίβολα όχι. Οι Ηνωμένες Πολιτείες αντιμετωπίζουν αντιστάσεις στον αραβικό κόσμο, όπως και αλλού, γιατί ακολούθησαν και συνεχίζουν να ακολουθούν πολιτικές εχθρικές προς τα συμφέροντα της πλειοψηφίας του λαού στις χώρες αυτές και ευεργετικές μόνο για τα δικά τους συμφέροντα και τα συμφέροντα των μειοψηφικών καθεστώτων στην περιοχή, που εξυπηρετούν τα συμφέροντα αυτά, συμπεριλαμβανομένου και του Ισραήλ. Αν απουσίαζαν οι πολιτικές αυτές -και όχι το φιλοϊσραηλινό λόμπι που τις υποστηρίζει- οι Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσαν να περιμένουν μια βελτίωση του κύρους τους ανάμεσα στους Άραβες. Αν αυτό δε γίνει, οι Η.Π.Α. θα πρέπει να συνεχίσουν να ασκούν στην περιοχή, πολιτικές, που προκάλεσαν και θα συνεχίσουν να προκαλούν χάος και καταστροφή για την πλειονότητα των Αράβων. Χωρίς να μπορούν να περιμένουν ότι σαν ανταπόδοση γι’ αυτό , θα κερδίσουν τη συμπάθεια των αραβικών λαών.

_____________________________________________________________________________________________

Το κείμενο δημοσιεύτηκε το 2006 στην «Al Ahram Weekly»

_____________________________________________________________________________________________

*ο Τζόζεφ Μάσααντ είναι καθηγητής πολιτικών επιστημών στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια της Νέας Υόρκης.

_____________________________________________________________________________________________

Σόρτλινκ: http://wp.me/p1pa1c-dc5