Να κάνουμε την κρίση ευκαιρία;

Posted on 6 Οκτωβρίου, 2011 1:29 πμ από

6


του Καπυμπάρα

Υπάρχουνε δυο απόψεις σχετικές με την κρίση, τις αιτίες της και την αντιμετώπισή της, που αναπαράγονται διαρκώς στην τηλεόραση και τις οποίες βρίσκω ανατριχιαστικές. Η συχνή επανάληψή τους μάλιστα τείνει να τις κατοχυρώσει ως πανθομολογούμενες αλήθειες και είναι τραγικό πως λέγονται και ξαναλέγονται και μένουν αναπάντητες.

Η πρώτη εκφράζεται με την ατάκα «να κάνουμε την κρίση ευκαιρία». Σχεδόν πάντα, αυτοί που την λένε είναι άνθρωποι που πλουτίζουν από τη δυστυχία της κοινωνίας. Βιομήχανοι, επιχειρηματίες και γενικά αφεντικά, που βρήκαν την ευκαιρία να μειώσουν τους μισθούς των εργαζομένων τους στα όρια της εξαθλίωσης. Από αυτήν την άποψη, πράγματι, η κρίση είναι ευκαιρία για μερικούς, αλλά όχι για τα θύματά της, που δεν χρωστάνε τίποτα να ακούνε την παραπάνω απίστευτη ατάκα σαν γενική προτροπή για ολόκληρη την κοινωνία.

Η αλήθεια είναι ότι η οικονομική κρίση δεν είναι η πρώτη ζοφερή συγκυρία για τους πολλούς, που έγινε ευκαιρία για τους λίγους. Και κατά τη διάρκεια της κατοχής, οι μαυραγορίτες «έκαναν την κατοχή ευκαιρία» και άρπαξαν περιουσίες για ένα κομμάτι ψωμί, τρία αβγά ή ένα μπουκάλι λάδι. Δεν κρύβω ότι όποτε ακούω κάποιο μέλος του ΣΕΒ ή κάποιο δημοσιογραφικό παπαγαλάκι να λέει όλο χαρά: «να κάνουμε την κρίση ευκαιρία», νομίζω ότι ακούω σαν ηχώ «βάστα Ρόμελ!!!»

Η δεύτερη, είναι η άποψη ότι όσοι κόπτονται για τα δικαιώματα, τους μισθούς και τη δουλειά των δημοσίων υπαλλήλων είναι κατά βάση άνθρωποι άδικοι και μεροληπτικοί, που δεν χύνουν ούτε ένα δάκρυ συμπόνιας γι’ αυτά που τραβάνε οι εργαζόμενοι του ιδιωτικού τομέα, που γνωρίζουν μεγαλύτερες μειώσεις μισθών και αντιμετωπίζουν εδώ και πολύ περισσότερο καιρό την απειλή, αλλά και την ίδια την ανεργία. Σε χτυπητή αντίθεση μ’ αυτούς, κάποιοι, προφανώς τίμιοι και με υψηλό αίσθημα ισότητας και δικαιοσύνης, δημοσιογράφοι, πολιτικοί και πνευματικοί άνθρωποι, μας προτείνουν -για λόγους ισότητας πάντα- να αποδεχτούμε όλοι με χαρά τις μειώσεις μισθών και τις απολύσεις στο δημόσιο τομέα, καθώς έτσι διορθώνεται επιτέλους μια τεράστια κοινωνική αδικία.

Ακούγοντάς τους αναρωτιέμαι αν θεωρούν πως ο Αβραάμ Λίνκολν, θα άφηνε το ίδιο θετικό αποτύπωμα σαν προσωπικότητα στην ιστορία, αν εκείνη τη μέρα του 1865 δεν υπέγραφε το διάταγμα που καταργούσε τη δουλεία για τους μαύρους, αλλά ένα άλλο που θα την επέκτεινε και στους λευκούς…

______________________________________________________________________________________________

Σόρτλινκ: http://wp.me/p1pa1c-d6N