Οι ξύλινοι και οι τσιμεντένιοι

Posted on 28 Σεπτεμβρίου, 2011 2:43 μμ από

65


του Γαλαξιάρχη

Δεν περιμένω τίποτε απολύτως από τα κοινοβουλευτικά κόμματα της Αριστεράς. Ούτε και από τα υποψήφια προς κοινοβουλευτική εκπροσώπηση. Πλέον δεν αναμένω τίποτε ούτε καν από τις ντουζίνες συλλογικοτήτων «μαρξιστικού προβληματισμού» που φλερτάρουν με τον αποκρυφισμό.

Το να βρίσκεσαι στο δεύτερο χρόνο καπιταλιστικού πολέμου και να είσαι χαμένος ανάμεσα στην παρισινή κομμούνα και τους σπαρτακιστές, όταν ταυτόχρονα δεν έχεις κατασταλάξει αν οι ιδιοκτήτες ταξί κάνουν απεργία ή lock-out είναι μαζοχισμός, ίσως και παράνοια. Το να βλέπεις την γ.γ. του Κομμουνιστικού Κόμματος να βάζει μεζούρα στις απολύσεις, είναι θλιβερό. Το να ακούς την Ανανεωτική Αριστερά να αναλύει τους χίλιους και έναν τρόπους διάσωσης της ευρωζώνης, είναι κωμικό. Το να παρακολουθείς τις δεκάδες ομάδες της «Επαναστατικής Αριστεράς» να διαφωνούν για τα χρώματα στα πιόνια του χάρτη της ταξικής μητέρας όλων των μαχών, είναι αφόρητα βαρετό.

Η ιστορία μας προσπέρασε. Η αδυναμία κατανόησης των στοιχειωδών στη σύνθεση των Δυτικών κοινωνιών του 21ου αιώνα, δεν διορθώθηκε. Οι Μακρυκωσταίοι και Κοντογιώργηδες του αριστερού χωριού πλήθυναν. Η ανίατη παρελθοντολογία μας σκότωσε. Δεν υπάρχουν ούτε καν έξυπνες ιδέες. Οι μισοί επικαλούνται το πατριωτικό ΕΑΜ και τον Τζιτζιφρίγκο από το «οι Γερμανοί ξανάρχονται», με τους άλλους μισούς να φαντασιώνονται την παγκόσμια προλεταριακή επανάσταση και τη συνάντηση του Έλληνα με τον Μπαγκλαντεσιανό εργάτη (κάπου στην πλ. Ομόνοιας για από κοινού ζητιανιά).

Το μόνο που με κάνει ελάχιστα αισιόδοξο, είναι το γεγονός ότι δίπλα στην ξύλινη αριστερά, στέκει μία πανικόβλητη αστική διανόηση που δεν ξεπερνά το επίπεδο του… τσιμέντου. Μανιχαϊστές και θρησκόληπτοι, λατρεύουν ένα κακομούτσουνο τοτέμ φαγωμένο από τους συστημικούς τερμίτες του.

Τσιμενταρισμένα μυαλά, μπετόν αρμέ εξουσία 

Παρακολουθώντας το διάλογο (ο Θεός να τον κάνει τέτοιο) για το διαβόητο νόμο Διαμαντοπούλου, ήταν δύσκολο να μην παρατηρήσω την ουσιαστική αφωνία της πλευράς που τον στηρίζει. Όσο και να ψάξει κανείς, μία σοβαρή ανάλυση για τα καλά του νόμου και τις πρακτικές εφαρμογές του στα ΑΕΙ δε θα βρει. Στην καλύτερη περίπτωση θα πετύχει μία χούφτα ευχολόγια, θεμελιωμένα στο σκεπτικό ότι τα πανεπιστήμια δεν πάνε καλά, άρα οι αλλαγές θα τα κάνουν καλύτερα. Οι περισσότεροι κινούνται στα όρια της αφόρητα επαναλαμβανόμενης θεωρητικολογίας του μεταρρυθμισμού (σ.σ. όποια μεταρρύθμιση, καλή μεταρρύθμιση).

Το παράδειγμα της «πανεπιστημιακής μεταρρύθμισης» είναι τυπικό της κατάστασης θρησκοληψίας στην οποία έχει περιέλθει η συστημική διανόηση. Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της αστικής αμπελοφιλοσοφίας των ημερών. Δογματικά προσκολλημένη σε ένα οικονομικό σύστημα (σε πλήρη απορρύθμιση) χτίζει πύργους από τραπουλόχαρτα σε ανύπαρκτα θεμέλια. Το «δε γίνεται αλλιώς» επαναλαμβάνεται ως βουδιστικό μάντρα, για τον εξορκισμό της «κακής οικονομικής κρίσης». Καμία απολύτως επαφή με τη συνολική εικόνα (σ.σ. ναι, νομοτελειακά οι Κινέζοι και οι Ινδοί θα πέσουν να μας φάνε). Δασκαλίστικο ύφος και απέχθεια προς την κοινωνία. Τύφλωση απέναντι στα ιστορικά παραδείγματα και εμφανέστατη ενόχληση ακόμη και για τα ελάχιστα αναχώματα της στοιχειώδους αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας (τους).

Οι πολιτικές εξουσίες της Δύσης επιτίθενται στο σώμα που τις συντηρεί. Τη λεγόμενη μεσαία τάξη. Κατά συνέπεια αδυνατεί πλήρως να βρει κοινωνικά ερείσματα. Η στρατευμένη διανόηση, σε ακόμη πιο τραγική κατάσταση, καλείται να υπερασπιστεί ένα πλήρως ξεχαρβαλωμένο και εξόφθαλμα εχθρικό σύστημα. Τα εργαλεία του μάρκετινγκ εξαντλούνται και ο ορθολογισμός είναι τόσο αμείληκτος, ώστε όσο και να στρεβλώσει τα νοήματα, όσο και να βιάσει την πραγματικότητα, όσο και να αποκρύψει την ενοχλητική αλήθεια, αργά ή γρήγορα θα φανεί ο πισινός της.

Η τελευταία γραμμή άμυνας απέναντι στην άλλη άποψη είναι η… Βόρεια Κορέα. Μπροστά στην απουσία επιχειρημάτων που να στηρίζονται στην ουσία της παγκόσμιας (αλλά και τοπικής) οικονομικής πραγματικότητας, η αστική τάξη παραθέτει βλακώδη και ψυχροπολεμική συνθηματολογία με επίκεντρο τα παραδείγματα του «υπαρκτού». Πλάι στην αδύναμη, ασύντακτη και παρελθοντολάγνα Αριστερά, η Δεξιά αντιπαρατάσσει ασπρόμαυρα τσιτάτα. Ακόμη πιο αδύναμη, ακόμη πιο στενόμυαλη, ακόμη πιο ανίκανη και ακόμη πιο τελειωμένη. Φοβερή στην όψη, αυτή η τσιμεντένια μπροσούρα.

Αναζητούνται σφυριά για το γκρέμισμά της.

Υ.Γ. Δεν είμαι μηδενιστής. Έχει και συνέχεια…

Zaphod

Short Link: http://wp.me/s1pa1c-cement

Advertisements