Δημόσιοι Υπάλληλοι και το σύνδρομο της Στοκχόλμης

Posted on 22 Σεπτεμβρίου, 2011 7:04 μμ από

33


Mια περίεργη μεταστροφή παρατήρησα την τελευταία εβδομάδα στην συμπεριφορά δημοσίων υπαλλήλων (οι σύγχρονοι εβραίοι όπως πετυχημένα τους χαρακτήρισε το capybara) τους οποίους τυχαίνει να έχω στον κοινωνικό μου περίγυρο. Η οργή και η αγανάκτηση, μετά τις εξελίξεις της τελευταίας εβδομάδας με τις τηλεδιασκέψεις, την αναμονή και τις επίσημες ανακοινώσεις μέτρων που ακολούθησε, έδωσε τη θέση της σε μια βουβή παγωμάρα, μια μοιρολατρία και μια δικαιολόγηση της κυβέρνησης που είχα να ακούσω σε τέτοια έκταση πάνω από χρόνο. Τι συνέβη ξαφνικά από τη μια μέρα στην άλλη; Η μόνη εξήγηση που μπορώ να δώσω είναι ότι καθώς όλοι αυτομάτως έγιναν όμηροι στα χέρια της κυβέρνησης -με την κυβέρνηση και τα ΜΜΕ να μιλάνε για δεκάδες ή ακόμα και εκατοντάδες χιλιάδες απολύσεις – έδρασε το Σύνδρομο της Στοκχόλμης*. Τα χαρακτηριστικά του συνδρόμου ήταν φανερά σε σχετικές κουβέντες:

  • Θετικά συναισθήματα του θύματος απέναντι στον κακοποιό: «Tι να κάνουν και αυτοί αφού τους πιέζουν, το παλεύουν πάντως»
  • Πράξεις ευγένειας από τους απαγωγείς, ακόμη και πολύ μικρής σημασίας, παίρνουν σημαντικές διαστάσεις από την πλευρά του θύματος: «To είπε ο Καστανίδης η επιλογή θα γίνει με αξιοκρατικά κριτήρια» ή «Το είπε ο Λοβέρδος, όσοι είναι έχουν οικογένεια δεν θα πειραχθούν»
  • Τα κίνητρα των δραστών παρερμηνεύονται από το θύμα: «Θα γλυτώσουμε τουλάχιστον την χρεοκοπία»
  • Ανικανότητα εμπλοκής σε συμπεριφορές που μπορεί να βοηθήσουν στην απελευθέρωση ή την απομάκρυνσή τους: «Και τι μπορούμε να κάνουμε; Nα απεργήσουμε; Mια ώρα γρηγορότερα θα μας διώξουνε»
  • Αρνητικά συναισθήματα του θύματος απέναντι στην οικογένεια, τους φίλους ή τις αρχές που προσπαθούν να τους σώσουν/υποστηρίξουν ή να κερδίσουν την απελευθέρωσή τους: «Έλα μωρέ, τους ξέρουμε και τους αριστερούς, τι διαφορετικό θα κάνουν αυτοί δηλαδή, όλοι ίδιοι είναι.«

Θέλω να πιστεύω ότι αυτή η ψυχική κατάσταση δεν είναι η κυρίαρχη ή τέλος πάντων δεν θα διαρκέσει για πολύ. Ενέργειες όπως η κατάληψη του Υπουργείου Υγείας από τους εργαζόμενους, παρά την αντίθετη στάση της συνδικαλιστικής τους ηγεσίας, με κάνουν λίγο αισιόδοξο. Αλλιώς όπως λέει και ο ποιητής «Δειλοί, μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα, προσμένουμε, ίσως, κάποιο θάμα!«

*Σύνδρομο της Στοκχόλμης: H ψυχολογική κατάσταση θυμάτων ομηρίας στην οποία παρατηρείται συναισθηματικό «δέσιμο» του ομήρου με τον εγκληματία που τον κρατά. Πήρε το όνομα του από σχετικό περιστατικό στη Στοκχόλμη το 1973.

Back Door Man

http://wp.me/p1pa1c-cBu