O Ευαγγελισμός του Βενιζέλου

Posted on 8 Σεπτεμβρίου, 2011 12:56 μμ από

53


Αρχίζω να γίνομαι κακός. Με ανησυχεί, αλλά ύστερα από τόσο καιρό βλέπω αυτή την αλλαγή μου σαν κάτι φυσιολογικό. Ποτέ δεν τα είχα καλά με τους ηλίθιους και ειδικότερα μ’ εκείνους τους ηλίθιους που έψαχναν κάποιο λόγο για να γίνουν θύματα.

Η περίπτωση της αναβάθμισης Βενιζέλου σε υπουργό Οικονομικών και Αντιπρόεδρο ήταν μια ευκαιρία για να ξαναβγούν οι ηλίθιοι στη φόρα και να δηλώσουν αισιόδοξοι ότι «κάτι θ’ αλλάξει».

Μέχρι και το κλίμα στην αγορά είχε γίνει ξαφνικά αισιόδοξο μετά την απομάκρυνση του Παπακωνσταντίνου και τον ερχομό τού, κατά κόσμον, Μπένι. Οι ηλίθιοι βρήκαν στο πρόσωπο του Βενιζέλου την τέλεια ευκαιρία να εξαπατηθούν. Φρόντισαν, μάλιστα, να έχουν και επιχειρήματα.

Το πρώτο ήταν ότι ο Βενιζέλος είναι έξυπνος, λες και η εξυπνάδα σε κάνει αυτομάτως σοσιαλιστή με ανησυχίες για την κοινωνική αδικία. Το δεύτερο ήταν ότι ο Βενιζέλος άφηνε να διαρρέουν συχνά – πυκνά οι «κόντρες» του με τον Γιώργο Παπακωνσταντίνου σχετικά με τα μέτρα λιτότητας που έπαιρνε ο τότε υπουργός Οικονομίας.

Κι ύστερα ήρθε ο έρωτας. Αποκαλύφθηκε ότι ο Ευάγγελος δεν έχει ιδέα από Οικονομικά και Αγγλικά, προσόντα απαραίτητα για υπουργό του σημερινού καθεστώτος. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να πάψει ακόμη και η παραμικρή διαπραγματευτική διαδικασία και απλώς να μεταβαίνει ο Έλληνας υπουργός Οικονομικών στις Βρυξέλλες για να παραλαμβάνει το φάκελο με τις νέες οδηγίες.

Αποκαλύφθηκε, επίσης, ότι οι δήθεν κόντρες του Ευάγγελου με τον πρώην υπουργό Οικονομικών γινόταν στην κυριολεξία για τα μάτια του κόσμου. Ο Ευάγγελος δημιουργούσε φιλολαϊκό προφίλ για να γίνει ο νέος Μεσσίας. Και το πέτυχε. Ο Ευαγγελισμός του Βενιζέλου.

Κι έτσι τώρα αντιλαμβανόμαστε ότι είναι χοντρή μαλακία να λες τη φράση «τα πράγματα δε μπορούν να γίνουν χειρότερα». Πάντα μπορούν. Ειδικά όταν αναλαμβάνει την υλοποίησή τους ένας Ευάγγελος που με τη ρητορική του δεινότητα μπορεί να πείσει ακόμη και 70χρονη ότι το ΠΑΣΟΚ θα της ξαναφέρει πίσω τη χαμένη της περίοδο.

Ο Βενιζέλος είναι Μουσολινικός λαϊκιστής. Είναι ο γνησιότερος εκπρόσωπος της Λαϊκής Δεξιάς και σίγουρα θα ήταν καλύτερος αρχηγός του ΛΑ.Ο.Σ. από τον Καρατζαφέρη.

Δηλώνει σε όλους τους τόνους ο Ευάγγελος Μουσολίνι ότι όλοι οι μόνιμοι δημόσιοι υπάλληλοι είναι εν δυνάμει απολυόμενοι, πλην αυτών που εργάζονται στα κτίρια των υπουργείων. Μέσα σε μία δήλωσή του ο Ευάγγελος Μουσολίνι χώρεσε πολλές παπαριές και μια πουτανιά.

Πρώτον, κανείς μόνιμος υπάλληλος του Δημοσίου δε μπορεί να απολυθεί αν δεν αλλάξει το Σύνταγμα. Υπάρχει βέβαια η δυνατότητα να καταργηθεί το Σύνταγμα. Έτσι κάνουν άλλωστε όλες οι χούντες, γιατί να μην το κάνει και η δική μας; Στην περίπτωση όμως που καταργηθεί το Σύνταγμα, ο Βενιζέλος γίνεται άτομο άνευ αντικειμένου διότι ως γνωστόν είναι επαγγελματίας συνταγματολόγος.

Ο Βενιζέλος λέει αυτή την παπαριά περί απολύσεων στο Δημόσιο για πολλούς λόγους, όλοι φτηνοί σαν μπατιρόσπορα. Πρώτον, προσπαθεί να τρομοκρατήσει φοβισμένα δημοσιοϋπαλληλικά ανθρωπάκια ώστε να δοξάζουν που έχουν δουλίτσα ακόμη κι αν φτάσουν να πληρώνονται με χαρτζιλίκια.

Δεύτερον, προσπαθεί να αναδείξει σε ύψιστα κρατικά στελέχη όλα τα κοπρόσκυλα που εργάζονται στα υπουργεία και αποτελούν την αποκλειστική δεξαμενή συνδικαλιστών της ΑΔΕΔΥ.

Αυτές είναι μερικές από τις παπαριές του Ευάγγελου, αλλά ας έρθουμε και στην πουτανιά του. Είπε ο τραγικός Ευάγγελος απαντώντας σε ερώτηση δημοσιογράφου: «Εάν (ο δημόσιος υπάλληλος) είναι νέας ή μεσαίας ηλικίας και δεν έχει μπορέσει να προσαρμοστεί (στα νέα δεδομένα), τότε θα ισχύσει ό,τι ισχύει αναλογικά και στον ιδιωτικό τομέα, ό,τι ισχύει με τους εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενους του ιδιωτικού τομέα».

Αυτό λέγεται γλειψομούνιασμα, χτύπημα στην πλάτη και λαϊκισμός αισχίστου είδους. Ο θλιβερός Ευάγγελος προσπαθεί να φτύσει στο στόμα του ιδιωτικού υπαλλήλου, του απολυμένου, του άνεργου ο οποίος συνεχίζει να ζει με το εμφυλιοπολεμικό μίσος προς τους δημόσιους υπαλλήλους, ένα μασημένο κουκούτσι.

Του λέει, λοιπόν, ο καθ’ όλα ευγενής Ευάγγελος: «Μπορεί να σε κατέστρεψα, να μη σου άφησα ελπίδα, να μη σου εξασφάλισα εργασία ως όφειλα σαν Κράτος, αλλά το κανόνισα και δε θα είσαι μόνος. Τώρα και οι δημόσιοι υπάλληλοι θα έχουν τις ίδιες αγωνίες και τους ίδιους εφιάλτες με σένα. Είδες πόσο σ’ αγαπώ;».

Κι αν ο καθεστωτικός Ευάγγελος είναι αυτό που είναι και το δείχνει αδιάντροπα πλέον, τι μπορείς να πεις άραγε για τον ιδιωτικό υπάλληλο, τον απολυμένο, τον άνεργο που αντί να του πει: «Τους έχω χεσμένους τους διορισμένους σου ρε αρχίδι, το ζόρι μου είναι να σταματήσεις να με πηδάς και να μ’ αφήσεις να ζήσω αξιοπρεπώς», χαμογελάει στον Ευάγγελο και του λέει «Ευχαριστώ που διόρθωσες την αδικία».

Όλοι γράφουμε μόνοι τη μοίρα μας και δυστυχώς οι ηλίθιοι δεν εξαιρούνται από αυτόν τον κανόνα.

Ζαphod (με την υποσημείωση ότι θα ήθελα να το έχω γράψει εγώ, καθώς με εκφράζει απόλυτα)

Short Link: http://wp.me/p1pa1c-cfp

Advertisements