Ο Παπαχελάς ως εκφραστής της αστικής τάξης

Posted on 7 Σεπτεμβρίου, 2011 11:52 πμ από

9


του Ιουλιανού

To νομοσχέδιο για την παιδεία πέρασε «παρά τις κραυγές συνδικαλιστών και διαφόρων γραφικών τύπων στα πρωινάδικα της τηλεόρασης»(…) «Η «βαβούρα» κράτησε μερικές μέρες, αλλά όταν η κοινωνία αντελήφθη την ανάγκη των αλλαγών»(…) «Και στην ιστορία όμως των αλλαγών στην ανώτατη παιδεία, η κ. Διαμαντοπούλου επέδειξε επαγγελματισμό σε συνδυασμό με πολιτικότητα, γιατί βέβαια δεν πας πουθενά αν δεν διαθέτεις και τα δύο»(…) «οι αστικές δυνάμεις ευθύνης δεν φοβούνται τα σκιάχτρα του λαϊκισμού και της αριστερίστικης βίας, αλλά κάνουν το καθήκον τους.»

Αλ. Παπαχελάς (Καθημερινή 25 Αυγ 2011)

Ξεχείλισε ο ενθουσιασμός, παρά το γεγονός ότι δεν είναι η πρώτη φορά, για την από κοινού ψήφιση του νόμου – πλαισίου για τα ΑΕΙ, ενθουσιασμός που εκφράστηκε από τα αστικά ΜΜΕ σαν «επίτευγμα» των δυο κομμάτων, από δηλώσεις πολιτικών προσώπων, ως τον πρόεδρο του ΣΕΒ Δ. Δασκαλόπουλο.

Ο συντάκτης λοιπόν των παραπάνω γραμμών εκτός από την δουλεία του που είναι η «πολύ καλή επιλογή παρουσίασης των αμερικανικών θέσεων». Ανήκει σε μια ομάδα, σε μια τάξη κοινωνική, την αστική, με δικά τους ήδη επενδυμένα συμφέροντα σε όλους τους παραγωγικούς κλάδους πόσο μάλλον στην παιδεία.

Οι «αστικές δυνάμεις» λοιπόν όπως πολύ σωστά ο ίδιος τις προσδιορίζει λειτουργούν σαν συγκοινωνούντα δοχεία με τους πολιτικούς των αστικών, δικών τους, κομμάτων με την ντόπια οικονομική ελίτ, με υπερεθνικές ελίτ, με διάφορα ιδρύματα «δεξαμενών σκέψης» ΜΚΟ και ΜΜΕ πλέκοντας έναν ιστό ένα κέντρο εξουσίας για να ασκούν κυρίαρχο έλεγχο στο οικονομικό και πολιτικό καπιταλιστικό σύστημα.

Στην πραγματικότητα όμως δεν βασίζονται στην «ελεύθερη αγορά» αλλά στην κρατική και κοινοτική χρηματοδότηση σε πολιτικο-στρατιωτικές οργανώσεις και σε πολυεθνικές εταιρίες, εφόσον οι εταιρίες αυτές έχουν ειδικό συμφέρον.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το ίδρυμα ΕΛΙΑΜΕΠ όπου ο ίδιος ο συντάκτης μας εκτελεί καθήκοντα γραμματέα και το οποίο χρηματοδοτείται από το Υπουργείο των Εξωτερικών, το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας, το Υπουργείο Εθνικής Οικονομίας, το Υπουργείο Πολιτισμού, τη Γενική Γραμματεία Έρευνας και Τεχνολογίας, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, την Παγκόσμια Τράπεζα και το ΝΑΤΟ! Καθώς και από ένα πλήθος πολυεθνικών εταιριών.

Τεράστια δύναμη συμφερόντων με ουσιαστική συμμετοχή σε οπουδήποτε διαδικασία πολιτικών και οικονομικών αποφάσεων.

Άρα δίκαια πανηγυρίζει ο συντάκτης, πλέκοντας και το εγκώμιο του πολιτικού προσωπικού (Διαμαντοπούλου), εκφράζοντας ταυτόχρονα και την αγαλλίαση της αστικής τάξης.

Και η χαρά τους είναι διττή.

Αφενός γιατί άνοιξε η πόρτα των Πανεπιστημίων στον ομοτράπεζο του στο ΕΛΙΑΜΕΠ Δαυίδ της coca cola εφόσον τα προγράμματα σπουδών παίζουν ρόλο στα συμφέροντα της καλής εταιρίας, αφετέρου διότι ένα αξιακό σύμβολο της δημοκρατίας όπου η εξουσία δεν είχε καμία νομική ουσιαστική και τυπική νομιμότητα να διατάζει να επιβάλει και να αποφασίζει, το πανεπιστημιακό άσυλο δηλαδή, το πολιτικό προσωπικό της αστικής τάξης συναινετικά το εξαφάνισε πράγμα που προκάλεσε ρίγη συγκινήσεως στην υπαλληλίσκο Διαμαντόπουλου. Η οποία υπαλληλίσκος εξαπέλυσε και μια προειδοποίηση «ως κοινωνία δεν μπορούμε, ελαφρά την καρδία, να δεχόμαστε κοινοβουλευτικά κόμματα να λένε ότι δεν θα εφαρμοστεί ο νόμος…»

Ένας νόμος ο οποίος απομακρύνει τους φοιτητές από τις πρυτανικές εκλογές προωθώντας ξένους εμπειρογνώμονες, και από την διαχείριση αφήνοντας το πεδίο ελεύθερο στους διορισμένους μπίζνεσμαν και μάνατζερ, καταργώντας στην ουσία το συνταγματικό δικαίωμα στην δημόσια δωρεάν παιδεία.

Ένας νόμος όπου θα κυριαρχεί η αξιολόγηση, δηλαδή η γνώμη των επιχειρήσεων, μια και οι επιχειρήσεις είναι η «αγορά.»

Ένας νόμος που σταδιακά θα μετατρέψει τους καθηγητές μέσω της «αξιολόγησης» σε «μάνατζερ», με μέλημα πώς θα προσελκύσουν κονδύλια για το ίδρυμά τους. Άρα θα υποταχτούν στα συμφέροντα του κάθε Δαβίδ που το συμφέρον του θα είναι να παράγει μάνατζερ επιχειρήσεων και όχι φιλοσόφους, δασκάλους ή γυμναστές.

Ένας νόμος όπου τα τμήματα που δε θα έχουν αξιολογηθεί επαρκώς με όρους αγοράς δε θα λάβουν κρατική χρηματοδότηση ή ευρωπαϊκά κονδύλια ή θα υποχρηματοδοτηθούν με ψίχουλα.

Ένας νόμος όπου το πανεπιστήμιο θα λειτουργεί ως επιχείρηση αξιολογώντας τι πουλάει και τι όχι, υπολογίζοντας κέρδη ώστε να είναι «βιώσιμο και ανταγωνιστικό»

Ένας νόμος που καταργεί το επιστημονικό περιεχόμενο των πτυχίων και τα μετατρέπει σε βεβαιώσεις και πιστοποιητικά κατάρτισης και μάλιστα διαφόρων ταχυτήτων, διότι όπως είχε δηλώσει και η υπαλληλίσκος Διαμαντοπούλου «Στόχος είναι οι φοιτητές να μπορούν να κάνουν ένα δικό τους μενού». Ε ναι, με την αυξανόμενη βία της ανεργίας και την επέκταση της υποαπασχόλησης ο φοιτητής θα αλλάζει συνεχόμενα αντικείμενα σπουδών επιλέγοντας από ένα «μενού» που θα εξυπηρετεί τον αξιολογητή άρα και τις μεταβαλλόμενες ανάγκες της αγοράς.

Μισοκαταρτισμένοι «επιστήμονες» και κύρια ευέλικτο εργατικό δυναμικό για να μεταφέρεται όπου έχει ανάγκη η αγορά…

Την σωστή πολιτική διάσταση όμως του θέματος της «συναίνεσης»  την έδωσε ο Κυριάκος Μητσοτάκης, μια και έκανε ένα σαφή ταξικό διαχωρισμό: «διαμορφώθηκε μια ευρεία συμμαχία αστικών πολιτικών δυνάμεων απέναντι σε μια αριστερή ψευτο-ιντελιγκέντσια…»

Και αλλοίμονο εάν δεν υπήρχε κοινή στρατηγική των αστικών κομμάτων, ευθυγραμμισμένη πλήρως με την πολιτική του συναινετικού νεοφιλελευθερισμού.

Θα ακυρώνατε την ιδεολογία σας και κατ επέκταση και την πολιτική εφαρμογή της.

Άλλωστε στην ομιλία του ο – αντιμνημονιάκος που ψήφησε όμως 29 από τα 40 τόσα άρθρα του μνημονίου – Αντ. Σαμαράς στις 18/05/2011 στο Συνέδριο του δήλωσε:

«Ξέρετε πού βρίσκεται η διαφωνία μας; Δεν βρίσκεται στους στόχους. Βρίσκεται στους τρόπους…»

Όσο αφορά τώρα την ίδια την «συναίνεση» είναι ένα σπουδαίο τέχνασμα για να πείσεις κάποιον να κάνει κάτι ενάντια στο συμφέρον του. Διότι δεν στηρίζεται σε υπαρκτούς συλλογισμούς και υπαρκτά στοιχεία αλλά υπολογισμούς συμφερόντων που για κάποιον που «μορφώνετε» μόνο από τα ΜΜΕ είναι δύσκολο να τους αμφισβητήσει. Ο αστικός κόσμος όμως είναι ήδη έτοιμος ώστε αν η «συναίνεση» δεν πετύχει, δεν διαχυθεί δηλαδή προς τα κάτω, προς τον κόσμο, να την επιβάλει με την βία. Εξού και το νέο νομοσχέδιο με διατάξεις που ποινικοποιούν τη δημόσια έκφραση γνώμης, εφόσον αυτή «αποδεδειγμένα» παρακινεί μεγάλο αριθμό ατόμων στη διάπραξη κάποιου «τρομοκρατικού» αδικήματος. Ποινικοποίηση δηλαδή της ελευθερίας έκφρασης και διακίνησης ιδεών.

Ήδη η κυβέρνηση από τον περασμένο Σεπτέμβριο κατήργησε, εν κρυπτώ, τις προστατευτικές διατάξεις προηγούμενου τρομονόμου, οι οποίες δεν θεωρούσαν τρομοκρατία τη δράση υπέρ της ελευθερίας και την άσκηση θεμελιωδών ατομικών, πολιτικών ή συνδικαλιστικών δικαιωμάτων (μερικό απόσπασμα του νόμου όπως το διάβασα στην Ελευθεροτυπία). Διότι ο αστικός κόσμος ξέρει πως η συναίνεση, με τα εντελώς σαθρά επιχειρήματα της, στην ουσία είναι κατάχρηση του δικαιώματος να νομοθετούν και να ψηφίζουν άδικους και ταξικούς νόμους σε βάρος των ανθρώπων του μόχθου. Δεν είναι μυστικό άλλωστε πως οι πολιτικοί χρησιμοποιούν ως συμβουλάτορες στελέχη εταιριών οι οποίοι δεν έχουν καμία δυσκολία πρόσβασης σε κυβερνητικούς θεσμούς, και καθορίζουν την νομιμότητα, σε σύμπραξη με το πολιτικό προσωπικό, με όρους αγοράς.

Έπειτα οι νόμοι παρέχονται στους διαμορφωτές πολιτικής (έτσι αποκαλεί το ΕΛΙΑΜΕΠ τους δημοσιογράφους), τόσο του δημοσίου όσο και του ιδιωτικού τομέα, που με ιδιαίτερης λεπτότητας επιχειρήματα θα μας πείσουν πως η Πατρίδα θα σωθεί με συναίνεση. Διότι ο εργάτης έχει ίδιο μέγεθος και το ίδιο μερίδιο ευθύνης με τους συσσωρευτές πλούτου του αστικού κόσμου Λάτση, Σαλλα ή τον Αλαφούζο (ενδεικτικά τα ονόματα).

Όμως η αλήθεια είναι πως όσο ίσος είναι ο εργάτης στην λήψη αποφάσεων μα και στην οικονομική και πολιτική δύναμη με τον Λάτση τόσο ίσος είναι και στην ευθύνη του απέναντι στην Πατρίδα.

Η Αριστερά, κοινοβουλευτική και εξωκοινοβουλευτική μα και δυνάμεις μέσα στην κοινωνία που αγωνίζονται εκτός κομμάτων, αναρχικοί, συνειδητοποιημένοι εργάτες, διάφοροι ανέντακτοι αριστεροί, όλοι μα όλοι βρίσκονται μπροστά στην πιο Ιστορική στιγμή τους μετά την μεταπολίτευση.

Με το περισσότερο βάρος της ιστορικής ευθύνης σε αυτές τις κρίσιμες συνθήκες να πέφτει στο ΚΚΕ. Και αυτό γιατί είναι η βασική δύναμη εκλογικά και οργανωτικά της αριστεράς, άρα και με μεγαλύτερες ευθύνες και καθήκοντα έναντι του εργατικού κινήματος. Μα και γιατί διαθέτει μεγαλύτερη πείρα παρά ποτέ.

Προσωπικά πιστεύω πως αγεφύρωτες ιδεολογικές διαφορές όσο αφορά στην αναγκαιότητα του αγώνα σε όλα τα μέτωπα, όσο και αν κάποιοι θέλουν να τις παρουσιάζουν έτσι, δεν υπάρχουν.

Υ.Γ. Πριν λίγες μέρες στη Σπουδαστική Εστία Καλαμάτας σεκιουριτάδες απαγόρευσαν την είσοδο φοιτητών σε σπουδαστές που δικαιούνταν δωμάτιο, και που αρνήθηκαν πέρσι να πληρώσουν, το χαράτσι των 90 ευρώ ως εγγύηση και 45 ευρώ κάθε μήνα ως ενοίκιο στέγης. Την ίδια στιγμή ετοιμάζονται να πετάξουν έξω από την εστία σπουδαστές που έχουν φορολογική δήλωση 2.000 ευρώ και θεωρούνται «πλούσιοι». Στη διάρκεια της χτεσινής παράστασης διαμαρτυρίας από το ΜΑΣ η διευθύντρια της Εστίας δήλωσε ότι θα εφαρμόσει τον νόμο.

Δυο είναι λοιπόν οι επιλογές μας και σε ατομικό επίπεδο

Ή θα πάρουμε τηλέφωνο τη μοναξιά μας

ή θα βγούμε ξανά ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΤΗΣ ΦΩΤΙΑΣ

Short URL: http://wp.me/p1pa1c-cdl

Advertisements