Οι Ισλαμικές πολιτοφυλακές – Συνέντευξη με την Τικρά Φάηζαλ

Posted on 27 Αυγούστου, 2011 11:13 μμ από

33


Με αφορμή τις συνεχιζόμενες συζητήσεις στο μπλόγκ (αλλά και στην παρέα έξω) για το Ισλάμ, τον Αραβικό κόσμο, το φονταμενταλισμό και τη μαντήλα, δημοσιεύω τη συνέντευξη της Τικρά Φαηζάλ, όπως μπορεί να τη διαβάσει κανείς στο εξαιρετικό βιβλίο «Ιρακινές Αντιστάσεις – Ενάντια στην κατοχή, τον Ισλαμισμό, τον καπιταλισμό»,των εκδόσεων Στάσει Εκπίπτοντες. Αυτή είναι η πρώτη από δύο συνεντεύξεις (η δεύτερη θα ανέβει σε ξεχωριστό post λόγο οικονομίας χώρου) οι οποίες υπάρχουν στο βιβλίο και τις οποίες μας έστειλε ο υπεύθυνος των εκδόσεων Σπύρος Κ., τον οποίο και ευχαριστώ.  risinggalaxy

***

Οι ισλαμιστικές πολιτοφυλακές -που οι κατοχικές δυνάμεις ανέχονται, εκχωρώντας τους μάλιστα ένα τμήμα της διατήρησης της τάξης και του κοινωνικού ελέγχου και οι οποίες συχνά συνδέονται με κυβερνητικά κόμματα- προσπαθούν να επιβάλλουν τις αξίες τους στην ιρακινή κοινωνία. Οι γυναίκες που εργάζονται, που σπουδάζουν, που έχουν μία δημόσια δραστηριότητα, είναι ένας από τους κύριους στόχους τους. Ωστόσο το 2004 στο πανεπιστήμιο της Βασόρας, οι φοιτητές, αγόρια και κορίτσια, αψήφησαν τους πολιτοφύλακες και διοργάνωσαν ένα νικηφόρο απεργιακό κίνημα, για να τους εκδιώξουν από το πανεπιστήμιο και να διατηρήσουν ένα χώρο ελευθερίας για τις φοιτήτριες. Μία από τις πρωτεργάτριες του κινήματος, η Τικρά Φάηζαλ, 24 ετών, εξηγεί πώς εξελίχθηκε ο αγώνας.

ΠΟΙΕΣ ΒΟΜΒΕΣ; ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ Η ΒΟΜΒΑ!

Συνέντευξη με την Τικρά Φάηζαλ

Ο πόλεμος και η κατοχή επηρέασαν έντονα τη ζωή των φοιτητών;

Βεβαίως, υποφέραμε όλοι εξαιτίας τους. Δεν υπάρχει τίποτα πια στα καταστήματα, δεν υπάρχει ηλεκτρικό, δεν υπάρχουν δουλειές, δεν υπάρχει ελευθερία. Στη Βασόρα, βλέπω τις κατοχικές δυνάμεις κάθε μέρα στο δρόμο. Όταν έφτασαν, πραγματικά φοβούνταν τον τοπικό πληθυσμό, κυρίως οι Αμερικάνοι. Εδώ, έχουμε να κάνουμε με τα αγγλικά στρατεύματα, που έχουν διαφορετική συμπεριφορά. Προσπαθούν να είναι σε επαφή με τον κόσμο, να βοηθούν τα παιδιά, να μοιράζουν νερό, επειδή δε θέλουν να πέσουν θύματα απόπειρας δολοφονίας.

Αυτό αποτελεί μεγάλη διαφορά σε σχέση με τα αμερικανικά στρατεύματα, που δε σέβονται τις γυναίκες, ούτε τους ηλικιωμένους και που μας μισούν. Πάρα πολλοί άνθρωποι δολοφονήθηκαν μόνο και μόνο επειδή κινούνταν, οι ίδιοι ή τα οχήματά τους, κοντά στους Αμερικάνους.

Πώς δημιουργήθηκε η Επιτροπή φοιτητικής οργάνωσης;

Με τον πόλεμο, τα περισσότερα κτίρια του πανεπιστημίου καταστράφηκαν από τις βόμβες και οι ένοπλοι ισλαμιστές μπήκαν δια της βίας στο πανεπιστήμιο.

Τα περισσότερα από τα ιδρυτικά μέλη είχαν ήδη βρεθεί αντιμέτωπα μ’ αυτούς τους ισλαμιστές. Έτσι, καθώς χρειαζόμασταν μία οργάνωση για να αντιμετωπίσουμε την κατάσταση αυτή και να αγωνιστούμε για την ελευθερία μας, συγκαλέσαμε μία συνάντηση και συζητήσαμε με ποιον τρόπο θα οργανωθούμε.

Με την ιδρυτική ομάδα λίγο ή πολύ ήδη γνωριζόμασταν και λίγο αργότερα προστέθηκαν και άλλα άτομα, γιατί ήξεραν ποιοι ήμασταν και μας εμπιστεύονταν. Ξεκινήσαμε οκτώ άτομα και τώρα είμαστε εκατόν ογδόντα, μοιρασμένοι στις δύο πανεπιστημιουπόλεις –η μία βρίσκεται στο κέντρο της πόλης και η άλλη πιο μακριά– και σε όλες τις σχολές. Ο αριθμός μας εξακολουθεί να αυξάνει σταθερά.

Προσωπικά, λαμβάνω μέρος στη διοίκηση της Επιτροπής και ασχολούμαι κυρίως με τα προβλήματα των φοιτητριών. Είμαι το μοναδικό κορίτσι που συμμετέχω στη διοίκηση και υπάρχουν μόνο είκοσι στην Επιτροπή. Δεν είναι ικανοποιητικό το ποσοστό, αλλά αυτή είναι πάνω κάτω η αναλογία των κοριτσιών στο πανεπιστήμιο.

Πώς ξεκίνησε το φοιτητικό κίνημα;

Οι ιρακινοί φοιτητές λατρεύουν τα πικ-νικ, αλλά με τον πόλεμο πάνε αυτά. Οι φοιτητές τεχνολογιών, λοιπόν, αποφάσισαν να οργανώσουν ένα πικ-νικ, καθώς δεν άντεχαν άλλο τη μελαγχολία και το φόβο. Παρά τον κίνδυνο να δεχθούν επίθεση, πήγαν σε ένα παρκάκι στο κέντρο της Βασόρας. Τα αγόρια άκουγαν μουσική από ένα κινητό τηλέφωνο και χόρευαν, ενώ τα κορίτσια απλώς κάθονταν.

Όμως, ένας φοιτητής, που είχε σχέση με την ομάδα του Μοκτάντα αλ Σαντρ, ειδοποίησε τους ισλαμιστές, που κατέφτασαν με μία ένοπλη ομάδα. Καθώς μισούν τους φοιτητές, τους πήραν τις φωτογραφικές τους μηχανές, τα κινητά τους και οδήγησαν με το ζόρι κάποιους φοιτητές στα γραφεία τους, μέχρι να έρθει η οικογένειά τους να τους πάρει. Επιπλέον, χτύπησαν μία κοπέλα, χριστιανή, η οποία έπεσε σε κώμα για δύο μήνες και σκότωσαν ένα φοιτητή.

Μόλις τα μάθαμε αυτά στην Επιτροπή, αποφασίσαμε να αντιδράσουμε. Το ποτήρι είχε ξεχειλίσει. Συντάξαμε προκηρύξεις και οργανώσαμε ένα διήμερο διαμαρτυριών. Εγώ ήμουν υπεύθυνη για τη διοργάνωση στην πανεπιστημιούπολη που βρίσκεται στο κέντρο της πόλης και ο σύντροφός μας ο Φαρίς επιφορτίστηκε με την άλλη. Οργανώσαμε συναντήσεις στις αίθουσες υποδοχής του πανεπιστημίου. Οι περισσότεροι φοιτητές ήταν μαζί μας, γιατί δεν άντεχαν άλλο την παρουσία των ισλαμιστών μέσα στις σχολές. Πρέπει να πω ότι ήταν συνέχεια παρόντες, ακόμη και στο εστιατόριο του πανεπιστημίου, όπου εμπόδιζαν τα κορίτσια και τα αγόρια να τρώνε μαζί. Κι έτσι, αυτή τη φορά, οι φοιτητές αποφάσισαν να αντιδράσουν.

Την πρώτη μέρα μείναμε μέσα στο πανεπιστήμιο. Οι ισλαμιστές προσπάθησαν να μας αποτρέψουν, αλλά δεν τα κατάφεραν. Τη δεύτερη μέρα λοιπόν καθώς ήμασταν πολύ περισσότεροι, αποφασίσαμε να βγούμε έξω, και να πάμε να διαδηλώσουμε έξω από την έδρα του κυβερνήτη. Οι κοπέλες φοβόντουσαν, εξαιτίας των απειλών των ισλαμιστών, που είχαν πράγματι αιχμαλωτίσει κάποιες κοπέλες. Προτίμησαν να παραμείνουν μέσα στο πανεπιστήμιο, εκτός από μία μικρή ομάδα, που ακολούθησε διακριτικά την πορεία από μακριά. Μείναμε δύο κοπέλες, εγώ και μία μουσουλμάνα, να διαδηλώνουμε μαζί με τα αγόρια, να φωνάζουμε συνθήματα για την ελευθερία και κατά της παρουσίας του Ισλάμ μέσα στο πανεπιστήμιο.

Όταν φτάσαμε μπροστά από τα κυβερνητικά κτίρια, οι ισλαμιστές μάς επιτέθηκαν, ρίχνοντάς μας δακρυγόνα. Για κάμποσα λεπτά δε βλέπαμε τίποτα, πονάγαμε πολύ, όμως δε διασκορπιστήκαμε. Ένας φοιτητής υπέφερε ιδιαιτέρως εξαιτίας των αερίων, αλλά δεν κουνήθηκε. Συνεχίσαμε να φωνάζουμε: «Κάτω το πολιτικό Ισλάμ!» και αρχίσαμε να εκθέτουμε τις διεκδικήσεις μας: την τιμωρία των εγκληματιών και την αποχώρηση των ισλαμιστών από το πανεπιστήμιο. Πώς μπορούμε να μελετήσουμε, όταν περιβαλλόμαστε συνεχώς από ενόπλους;

Η κυβέρνηση, που στην αρχή μας είχε αγνοήσει, έστειλε δυνάμεις ασφαλείας για να μας προστατεύσουν. Αλλά μεταξύ τους υπήρχαν και ισλαμιστές! Αυτοί ήταν που μας επιτέθηκαν με πυροβόλα όπλα. Ένας φοιτητής έσπασε τη μύτη του. Αυτή τη φορά αναγκαστήκαμε να φύγουμε, όμως λίγο αργότερα επιστρέψαμε. Τελικώς, μπορέσαμε να μπούμε για να εκθέσουμε τις διεκδικήσεις μας και η διαδήλωση ολοκληρώθηκε εκεί. Μετά από αυτά, οι ισλαμιστές εξαφανίστηκαν από το πανεπιστήμιο και η ασφάλεια αποκαταστάθηκε.

Και ποιες συνέπειες είχαν αυτά για εσένα;

Με απειλούσαν διαρκώς. Ήξεραν ότι ήμουν κομμουνίστρια και αυτό δεν μπορούσαν να το αποδεχθούν. Ένας από αυτούς με πήγε με το ζόρι στα γραφεία τους και με απείλησαν, εμένα και την οικογένειά μου. Μερικές μέρες μετά τις διαδηλώσεις, τα έβαλαν με τον πατέρα μου. Τον έβαλαν στη φυλακή τους και προτού τον αφήσουν να φύγει, τον απείλησαν, για να τον κάνουν να μου απαγορεύσει να πηγαίνω στο πανεπιστήμιο. Μια άλλη φορά, χρειάστηκε να επιστρέψω σπίτι μου, αντί να πάω στη σχολή, επειδή με ακολουθούσαν αρκετά άτομα.

Ήμουν πολύ στεναχωρημένη, καθώς δεν μπορούσα να πάω στο μάθημα, όπως ήθελα. Κάποιοι από τους καθηγητές, επίσης, είναι υποστηριχτές του πολιτικού Ισλάμ και εμπόδισαν τον προβιβασμό μου στην επόμενη τάξη. Αντέδρασαν με τον ίδιο τρόπο και απέναντι στους άλλους συντρόφους, που ήταν γνωστοί από την επιτροπή. Αυτός είναι ένας από τους λόγους που με οδηγεί να πάω του χρόνου στη Βαγδάτη, για να σπουδάσω πολιτικές επιστήμες. Εξαρτάται και από την κατάσταση της επιτροπής αφού, αν με είχε ανάγκη, θα έμενα εδώ.

Υπάρχει και στη Βαγδάτη επιτροπή τέτοιου είδους;

Ναι, αλλά η σημασία της είναι πιο περιορισμένη σε σχέση με αυτή της Βασόρας. Γι’ αυτό θέλουμε να ετοιμάσουμε μία συνδιάσκεψη προοδευτικών φοιτητών, για να δημιουργηθούν οργανωτικές επιτροπές φοιτητών παντού στο Ιράκ. Τέτοιες υπάρχουν ήδη στη Σουλεϊμανίγια και στο Κιρκούκ . [1]

Ποιες είναι οι βασικές ανάγκες
της Επιτροπής φοιτητικής οργάνωσης;

Τα χρήματα, πολύ απλά για την εκτύπωση υλικού και για την οργάνωση αυτής της συνδιάσκεψης. Η ζωή είναι πολύ ακριβή για τους φοιτητές. Οι περισσότεροι φοιτητές μένουν μαζί με τους γονείς τους και δεν έχουν κανένα έσοδο, ούτε καν χαρτζιλίκι. Γι’ αυτούς που έρχονται από μακριά, δεν υπάρχουν κατοικίες, ούτε δωμάτια ούτε μεταφορικά μέσα. Επομένως, είναι αδύνατο να μένει κανείς μόνος του, πολύ περισσότερο αν πρόκειται για κοπέλα. Ακόμη κι αν είναι παντρεμένοι, οι φοιτητές μένουν μαζί με την πατρική τους οικογένεια.

Συναντήσαμε προβλήματα στην εκτύπωση των προκηρύξεών μας. Κάθε φορά που πηγαίναμε να δούμε έναν τυπογράφο, μας έλεγε ότι του είχε τελειώσει το μελάνι ή ότι είχε κλείσει. Τελικώς, ένας νεαρός τυπογράφος μας άφησε να περάσουμε διακριτικά μέσα και έκλεισε από πίσω μας τα παραθυρόφυλλα. Μας εξήγησε ότι η γυναίκα του ήταν φοιτήτρια, ότι κι αυτή είχε υποφέρει από τους ισλαμιστές κι ότι ήταν διατεθειμένος να μας βοηθήσει, υπό την προϋπόθεση να μην πούμε ποιος ήταν. Μας αποκάλυψε πως οι ισλαμιστές είχαν περάσει και τους απείλησαν ότι θα βάλουν φωτιά στα τυπογραφεία τους, αν τύπωναν οτιδήποτε για λογαριασμό μας. Αυτός ο νεαρός μας τα τύπωσε όλα στη μισή τιμή! Όταν επιστρέψαμε με τις τυπωμένες προκηρύξεις, όλοι έπεσαν από τα σύννεφα.

Αποκομίσατε κάτι από τη διεθνή αλληλεγγύη;

Όχι. Λάβαμε πολλά μηνύματα υποστήριξης, αλλά όχι χρήματα. Ό,τι κάνουμε, είναι από αυτά τα λιγοστά που διαθέτουμε εμείς. Όμως, για να οργανώσουμε αυτήν την εθνική συνδιάσκεψη, χρειαζόμαστε περίπου 50.000 δολάρια, καθώς θα πρέπει εμείς να καταβάλλουμε τα έξοδα για το ταξίδι, τη στέγαση, τη σίτιση και, κυρίως, για την ασφάλεια, δηλαδή για σωματοφύλακες. Γι’ αυτό έχουμε ανάγκη από την υποστήριξη των φοιτητών όλου του κόσμου, για να υπερασπιστούμε την ελευθερία μας . [2]

Ποιοι ακριβώς είναι οι ισλαμιστές;

Κατά κύριο λόγο, είναι παλιοί φοιτητές, πιο μεγάλοι από εμάς, συχνά είναι πάνω από τριάντα ετών. Έχουν σχηματίσει μία ένοπλη οργάνωση, την οποία οι φοιτητές μισούν. Φορούν βρώμικα ρούχα, γιατί θεωρούν πως το Ισλάμ πρεσβεύει ότι δεν ωφελεί σε τίποτα να έχει κανείς μια καλή εμφάνιση. Οι πιο επικίνδυνοι έρχονται από το Ιράν, ή εκπαιδεύτηκαν εκεί, και η προπαγάνδα που πωλούν τυπώνεται εκεί. Είναι σιίτες.

Πρέπει να πω ότι στη Βασόρα οι σουνίτες είναι πιο φιλειρηνικοί. Κάποιες σουνιτικές ομάδες μάς υποστηρίζουν, και ορισμένα μέλη τους, μάλιστα, έφυγαν απ’ αυτούς για να ενταχθούν σε μας.

Και εσύ, είσαι σιίτισσα ή σουνίτισσα;

Η οικογένειά μου υποτίθεται ότι είναι σιίτες. Πάνω απ’ όλα όμως, είμαστε κομμουνιστές. Η γιαγιά μου μοίραζε κομμουνιστικές προκηρύξεις. Ο θείος μου ήταν κομμουνιστής ποιητής. Ο πατέρας μου βοηθούσε αγωνιστές κομμουνιστές να περνάνε παράνομα από τη Βασόρα στη Σουλεϊμανίγια, στο Βορρά. Και εγώ, ξεκίνησα ως μέλος του ιρακινού Κομμουνιστικού Κόμματος. [3]

Όταν, όμως, είδαμε ότι το κόμμα αυτό άρχισε να υποστηρίζει τους ισλαμιστές, μείναμε άφωνοι. Το Κομμουνιστικό-Εργατικό Κόμμα του Ιράκ ήρθε και βρήκε τον πατέρα μου, ο οποίος ήταν γνωστός αγωνιστής, και του πρότειναν να ενταχθεί σε αυτούς. Αυτό έκανα κι εγώ, όπως και πολλοί άλλοι. Πρέπει να πω ότι στη Βασόρα, το ένα από τα δύο τοπικά παραρτήματα του Κομμουνιστικού Κόμματος του Ιράκ μετονομάστηκε σε «Ισλαμικό Κομμουνιστικό Κόμμα»! [4] Δεν τους απομένει πια παρά να βάψουν την πρόσοψή τους πράσινη…

Μεταξύ των κομμουνιστών που ήξερα, κάποιοι πράγματι έγιναν ισλαμιστές. Ένας παλιός σύντροφος με ρώτησε γιατί δε φόραγα hijab [5] … Στο Κομμουνιστικό-Εργατικό Κόμμα βρήκα αυτά που πάντοτε έψαχνα, την ελευθερία, έναν μοντέρνο τρόπο ζωής, ενώ το Κομμουνιστικό Κόμμα είναι τόσο παραδοσιακό… Ούτως ή άλλως δεν αντιπροσωπεύει τίποτα πια, μόνο που έχει την υποστήριξη των ισλαμιστών.

Τι αντιπροσωπεύει το Κομμουνιστικό-Εργατικό Κόμμα στη Βασόρα;

Το υποστηρίζουν πολύ οι εργάτες. Είχε έρθει πολύς κόσμος στη διαδήλωση της Πρωτομαγιάς, εργάτες, νέοι, φοιτητές, γυναίκες και πολλοί άστεγοι, οι οποίοι έχουν καταλάβει τα παλιά κυβερνητικά κτίρια. Ο Αμπτουλκαρίμ, ένας σύντροφος, οργανώνει μαζί τους τακτικά διαμαρτυρίες, ώστε να αποκτήσουν πραγματικές κατοικίες. Είναι πολύ δραστήριος. Εκείνη την ημέρα, μου πήρε συνέντευξη ένας κουρδικός τηλεοπτικός σταθμός.

Πριν από τη συνέντευξη μου μιλούσες για το γάμο σου…

Ναι! Παντρεύομαι σε μερικές εβδομάδες. Ο σύντροφός μου αγωνίζεται στο πλευρό του Κομμουνιστικού-Εργατικού Κόμματος του Ιράκ από το 1995. Έμεινε επτά χρόνια στη φυλακή, στο Αμπού Κραήμπ, εξαιτίας αυτής του της ενασχόλησής. Είχε καταδικασθεί σε θάνατο, αλλά η οικογένειά του πλήρωσε για να μετατραπεί η ποινή του σε ισόβια κάθειρξη. Ευτυχώς απελευθερώθηκε, όπως όλοι οι κρατούμενοι, λίγο πριν τον πόλεμο, όταν ο Σαντάμ Χουσεΐν αποφάσισε να αδειάσει τις φυλακές. Αυτός είναι, βέβαια, ο άλλος λόγος που θα ήθελα να πάω στη Βαγδάτη…

Δε φοβάσαι τις βόμβες στη Βαγδάτη;

Ποιες βόμβες; Εγώ είμαι η βόμβα!

 

Σημειώσεις:

[1] Σχεδόν ταυτόχρονα με τα γεγονότα που περιγράφει η Τικρά Φάηζαλ, οι φοιτητές των δύο αυτών πόλεων του βορείου Ιράκ ξεκίνησαν ένα απεργιακό κίνημα, αντιτιθέμενοι στο ενδεχόμενο ιδιωτικοποίησης του πανεπιστημίου. Σε αυτήν την περιοχή, που ελέγχεται από την «Πατριωτική Ένωση του Κουρδιστάν», η ιδιωτικοποίηση της οικονομίας έχει προχωρήσει πιο πολύ σε σχέση με την υπόλοιπη χώρα, καθώς άρχισε την επομένη της εξέγερσης του 1991. 

 [2] Από τότε που έγινε αυτή η συνέντευξη, δημιουργήθηκε το Συνδικάτο των προοδευτικών φοιτητών. Είναι μέλος της Ομοσπονδίας των εργατικών συμβουλίων και συνδικάτων του Ιράκ.

 [3] Άλλοτε ένα από τα πιο ισχυρά, εκτός του ανατολικού μπλοκ, κομμουνιστικά κόμματα, το Κομμουνιστικό Κόμμα του Ιράκ συμμάχησε με την μπααθική εξουσία, μέχρι που είδε τα μέλη του να σφαγιάζονται συστηματικά και να καταδιώκονται, χωρίς, ωστόσο, αυτό να προκαλεί προβλήματα στις καλές σχέσεις που είχε το Ιράκ με την ΕΣΣΔ. Το κόμμα αυτό συνέχισε να υπάρχει, με τη μορφή παρανόμων δικτύων που βρίσκονταν στην εξορία. Το 2003 επέλεξε να υποστηρίξει την αμερικανική επίθεση και να συμμετέχει στην πρώτη προσωρινή κυβέρνηση. Το συνδικάτο που προωθούσε, η Ιρακινή Ομοσπονδία Εργαζομένων, εξελίχθηκε στο επίσημο κρατικό συνδικάτο, παρόλο που η εκλογική συμμαχία του Κομμουνιστικού Κόμματος του Ιράκ με τον πρώην πρωθυπουργό Ιλιάντ Αλάουι, τον επονομαζόμενο και Αμούστακο Σαντάμ, ήταν μία παταγώδης αποτυχία, παρά την υποστήριξη της αμερικανικής διοίκησης. 

 [4] Αυτό το κόμμα δεν είναι το μόνο παρακλάδι του Κομμουνιστικού Κόμματος του Ιράκ που πέρασε στο στρατόπεδο του ριζοσπαστικού Ισλάμ. To Κομμουνιστικό Κόμμα του Ιράκ-Πλαίσιο Βάσης (Cadre de base), που κλείνει τις ανακοινώσεις του με θρησκευτικές φράσεις, έχει ως κύρια δραστηριότητά του την αναζήτηση μίας εθνικής συμμαχίας με τους μπααθικούς και τους ισλαμιστές. Στον αντίποδα, πολλοί αγωνιστές επέλεξαν, όπως και η Τικρά Φάηζαλ, να προσχωρήσουν στο κοσμικό Κομμουνιστικό-Εργατικό Κόμμα του Ιράκ.

 [5] Mαντήλα, που καλύπτει τα μαλλιά. Η επιβολή του hijab στις μουσουλμάνες αποτελεί προτεραιότητα για τους ακραίους ισλαμιστές.