«Αν ήσουν μαγαζάτορας στην Αγγλία και σε λεηλατούσαν, δε θα υποστήριζες τα μέτρα του Κάμερον»;

Posted on 14 Αυγούστου, 2011 1:27 μμ από

55


αναδημοσιεύει από το ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ ο risinggalaxy

Αυτή την ερώτηση δέχτηκα χθες από κάποιον χθες σε μια παρέα που είχαμε μαζευτεί. Κάποιος άλλος έλεγε για την κίνηση του Κάμερον να βάλει οθόνες με τα πρόσωπα όσων έκαναν πλιάτσικο και να ζητήσει από τον κόσμο να τους καταδώσει, και θεώρησα την ερώτηση αυτή πολύ καλή, καθώς ασχολείται με ένα από τα βασικότερα ζητήματα σε αυτή την εξέγερση (και όχι μόνο, καθώς παρόμοια θα είναι η κατάσταση στην -πολύ πιθανή- περίπτωση που έχουμε και στην Ελλάδα «τυφλή βία»).

Βέβαια, όπως πάντα γίνεται σε τέτοιες περιπτώσεις, ζητούν από τους εργαζόμενους να έρθουν στη θέση του εργοδότη, ενώ αντίθετα ποτέ δε ζητά κανένας από τον εργοδότη να έρθει στη θέση του εργαζόμενου (όταν πχ είναι άνεργος, όταν απολύεται, όταν ο μισθός του δεν επαρκεί για να ζήσει αξιοπρεπώς, όταν τα ωράρια δεν του αφήνουν ελεύθερο χρόνο για τίποτα, κτλ, κτλ, κτλ).

Από εκεί και πέρα όμως, το ερώτημα παραμένει και είναι νομίζω σοβαρό: «»Αν ήσουν μαγαζάτορας στην Αγγλία και σε λεηλατούσαν, δε θα υποστήριζες τα μέτρα του Κάμερον»;

Εδώ λοιπόν είναι που αναδυκνύεται η ανυπαρξία, ή έστω η ανεπάρκεια και η ανωριμότητα της σημερινής αριστεράς, που σε μεγάλο βαθμό χειροκρότησε και χειροκροτεί άκριτα αυτή την εξέγερση. Αυτό αποτελεί σοβαρό σφάλμα, το οποίο θα το πληρώσουμε πολύ ακριβά.

Όπως γράψαμε από την πρώτη στιγμή, η κυβέρνηση θα έπαιρνε με το μέρος της εύκολα ανθρώπους που ναι μεν δεν είναι ακροδεξιοί, ναι μεν δε συμφωνούν με την επιδρομή των τραπεζιτών και γενικά της άρχουσας τάξης εναντίον τους, αλλά σίγουρα δε γουστάρουν -και καλά κάνουν- πλιάτσικα και τυφλή βία (στο τέλος του ποστ θα βάλω σε spoiler μερικά αποσπάσμα από προηγούμενες αναρτήσεις μας για όσους θέλουν να δουν μια πιο αναλυτική παρουσίαση της θέσης μας και δεν τα έχουν διαβάσει).

Αυτό βέβαια θα είναι και η κατραστροφή αυτών των ανθρώπων, που ουσιαστικά σκάβουν τον τάφο τους, έστω και αν δεν το καταλαβαίνουν. Πολλοί από αυτούς τους ανθρώπους ήδη έχουν βρεθεί στο δρόμο λόγω ανθρώπων σαν τον Κάμερον, πολλοί έχουν ήδη βάλει λουκέτο, πολλοί ζουν σε μια κατάσταση όπου «τρέμει το φυλλοκάρδι τους’ για το τι θα τους ξημερώσει αύριο, κτλ, κτλ, κτλ.

Κι αυτό διότι στην πραγματικότητα, δεν υπάρχει μεγαλύτερος πλιατσικολόγος από τον Κάμερον και την παρέα του.

…Κανένας δεν είχε αγωνιστεί στις μέρες του Ιούνη για τη σωτηρία της ιδιοκτησίας και για την αποκατάσταση της πίστης πιο φανατικά από τους Παρισινούς μικροαστούς – τους καφετζήδες, τους εστιάτορες, τους ταβερνιάρηδες, τους μικρεμπόρους, πραματευτάδες, επαγγελματίες κ.λπ. Το μαγαζί ανασκουμπώθηκε και βάδισε ενάντια στο οδόφραγμα για ν’ αποκαταστήσει την κυκλοφορία που οδηγεί από το δρόμο στο μαγαζί. Πίσω όμως από το οδόφραγμα στέκονταν οι πελάτες κι οι οφειλέτες, μπρος του οι πιστωτές του μαγαζιού. Κι όταν τα οδοφράγματα γκρεμίστηκαν και οι εργάτες συντρίφτηκαν, κι όταν οι μαγαζάτορες, μεθυσμένοι από τη νίκη, έτρεξαν πίσω στα μαγαζιά τους, βρήκαν την είσοδο φραγμένη από ένα σωτήρα της ιδιοκτησίας, έναν επίσημο πράκτορα της πίστης, που τους παρουσίαζε τις απειλητικές επιστολές: ληξιπρόθεσμο γραμμάτιο! ληξιπρόθεσμο νοίκι! ληξιπρόθεσμη τραβηχτική! χρεοκοπημένο μαγαζί! χρεοκοπημένος μαγαζάτορας!

Διάσωση της ιδιοκτησίας! Ομως το σπίτι όπου κατοικούσαν δεν ήταν ιδιοκτησία τους. Το μαγαζί που φυλάγανε δεν ήταν ιδιοκτησία τους. Τα εμπορεύματα που πουλούσαν δεν ήταν ιδιοκτησία τους. Ούτε το μαγαζί τους, ούτε το πιάτο όπου τρώγανε, ούτε το κρεβάτι όπου κοιμούνταν ανήκαν πια σ’ αυτούς. Απ’ αυτούς ακριβώς έμπαινε ζήτημα να σωθεί αυτή η ιδιοκτησία προς όφελος του ιδιοκτήτη που τους είχε νοικιάσει το σπίτι, του τραπεζίτη που τους είχε προεξοφλήσει το γραμμάτιο, του κεφαλαιούχου που τους είχε δανείσει μετρητά χρήματα, του εργοστασιάρχη που είχε εμπιστευθεί σ’ αυτούς τους λιανοπωλητές εμπορεύματα για πούληση, προς όφελος του μεγαλέμπορα που είχε δώσει επί πιστώσει τις πρώτες ύλες σ’ αυτούς τους επαγγελματίες. Αποκατάσταση της πίστης! Μα η ξαναδυναμωμένη πίστη αποδείχτηκε ένας ζωηρός και γεμάτος ζήλο θεός, ακριβώς γιατί έδιωξε από τους τέσσερις τοίχους του τον αναξιόχρεο οφειλέτη μαζί με τη γυναίκα και τα παιδιά του, παραδίνοντας την εικονική ιδιοκτησία του στο κεφάλαιο και ρίχνοντας τον ίδιο στη φυλακή για χρέη, στη φυλακή που ξαναϋψώθηκε απειλητικά πάνω από τα πτώματα των εξεγερμένων του Ιούνη.

Οι μικροαστοί είδαν με τρόμο ότι τσακίζοντας τους εργάτες παραδώσανε τους εαυτούς τους χωρίς αντίσταση στα χέρια των πιστωτών τους.
 Η χρεοκοπία τους, που από το Φλεβάρη και ύστερα κέρδιζε χρόνο και που είχε φαινομενικά αγνοηθεί, κηρύχτηκε ανοιχτά ύστερα από τον Ιούνη.

Η ονομαστική ιδιοκτησία τους είχε αφεθεί απείραχτη τόσο καιρό, όσο χρειαζόταν για να τους οδηγήσουν στο πεδίο της μάχης, εν ονόματι της ιδιοκτησίας. Τώρα που είχε ξεκαθαριστεί ο μεγάλος λογαριασμός με το προλεταριάτο, μπορούσε να ξαναξεκαθαριστεί κι ο μικρός λογαριασμός με τον μπακάλη. Στο Παρίσι, το συνολικό ποσό των γραμματίων που εκκρεμούσε η πληρωμή τους ήταν πάνω από 21 εκατομμύρια φράγκα, στις επαρχίες πάνω από 11 εκατομμύρια. Οι ιδιοκτήτες πάνω από 7.000 εμπορικών επιχειρήσεων του Παρισιού δεν είχαν πληρώσει το νοίκι τους από το Φλεβάρη …
-Κ. Μαρξ, Οι Ταξικοί αγώνες στη Γαλλία από το 1848 έως το 1850 

Βέβαια, τα βαν της κυβέρνησης που τριγυρνάνε στην Αγγλία με οθόνες που δείχνουν τα πρόσωπαν των «πλιατσικολόγων», ΔΕΝ έχουν τη φωτογραφία του Κάμερον. Αυτούς δε μπορείς να τους καταγγείλεις, αν και αυτοί έχουν ρημάξει το λαό σε ασύλληπτο βαθμό, και συνεχίζουν να το κάνουν.

Και με το να στρέφεται ο λαός προς αυτούς για να τους «προστατέψουν», ουσιαστικά τους δίνουν ακόμα περισσότερη δύναμη για να επιτεθούν ακόμα περισσότερο.

Αυτή όμως η άθλια κατάσταση θα συνεχίζεται για όσο ακόμα δεν υπάρχει ένα αντίπαλο δέος, ένα λαικό κίνημα που θα οργανώσει τον κόσμο εναντίον της άρχουσας τάξης, και θα μετασχηματίσει τη λαική οργή από ωμή, τυφλή και ακατέργαστη βία σε οργανωμένη πάλη.

Εξεγέρσεις όπως αυτή στην Αγγλία είναι εκ φύσεως μειοψηφικές. Πώς θα πείσουν τους εργάτες να ακολουθήσουν μαζικά μία κίνηση η οποία πλιατσικολογεί; Αφού αν το κάνουν αυτό, απλά θα αντικαταστήσουν έναν πλιατσικολόγο με έναν άλλο.

Όσο για τους μικροαστούς, το βλέπουν(;) και οι ίδιοι ότι με την άρχουσα τάξη πολλοί εξ αυτών οδηγούνται στον αφανισμό (δείτε τα λουκέτα που πολλαπλασιάζονται διαρκώς, καθώς σε όλους τους κλάδους δημιουργούνται ολιγοπώλια-μονοπώλια, και οι «μικροί» αφανίζονται). Όμως, προφανώς και δε θα τα βάλουν με την άρχουσα τάξη, παρά μόνο αν πειστούν ότι υπάρχει αντίπαλο δέος το οποίο θα τους εξασφαλίσει στο μέλλον μια καλύτερη ζωή σε μία άλλη κοινωνία. Εδώ όμως οι άλλοι κάνουν πλιάτσικο, τυφλή βία, κτλ – και αυτά δεν πείθουν. Ως εκ τούτου, οι μικροαστοί κατσαλήγουν στην αγκαλιά του κάε κάμερον, και στηρίζουν κάθε πιθανό και απίθανο ακροδεξιό μέτρο ώστε να «κατασταλούν οι ταραξίες» (χωρίς να σκέφτονται ότι έτσι θα καταστραφούν και οι ίδιοι. Αυτό θα το σκεφτούν όταν πλέον θα είναι αργά απ’ ότι φαίνεται, ειδικά από τη στιγμή που δεν υπάρχει και η αριστερά εκείνη που θα τους το εξηγούσε από τώρα, και θα οργάνωνε το λαικό κίνημα ώστε να τους έδινε και μία άλλη προοπτική).