dialektik #1

Posted on 25 Ιουλίου, 2011 12:54 πμ από

18


Για να ακούσεις  τη μίξη (η τη μύξα) πάτα το play, στο player παρακάτω. Για να ζήσεις, πάτα το stop.

H μίξη έγινε τη Παρασκευή προς ξημερώματα Σαββάτου, 23 Ιουλίου του 2011. Υπό το βάρος της σφαγής στη Νορβηγία, η παρούσα ανάρτηση αφιερώνεται στη μνήμη των θυμάτων και σε όσους κυνηγάνε και αντιμάχονται το φασισμό στο δρόμο. Τα αποσπάσματα γραπτού λόγου προέρχονται από εκδόσεις που μπορούν να βρεθούν σε στέκια, καταλήψεις και βιβλιοπωλεία.  risinggalaxy

dialektik #1 

track list:

1. Zofia Kilanowicz, Antoni Wit:Polish National Radio Symphony Orchestra –  Movement 1 – Gorecki: Symphony #3, 3 Olden Style Pieces

1.1 Acapella: Richard Feynman – Preface and introduction – Lectures On Physics

2. Sync24 – Cryptobiosis – Source

3. I Awake – Leaving The known (feat. PLanet Boelex) – The Core

4. David Allen,Harry Williamson & Gill Smyth – Deep Sea – Stroking The Tail of The Bird

4.1 Acapella: Richard Feynman – Waves – Lectures On Physics

5. Evan Marc & Steve Hillage – Resurface – Dreamtime Submersible

6. Alina Ibragimova – Partita No2 In D Minor,BW1004: III.Sarabanda – Bach: Sonatas for Solo Violin

7. El Cabrero – Luz de Luna «Bulerias» – 50 Anos de Flamenco – 2a Epoca: El Cabrero

8. Gus Till – City of the Gold Moon – Electric Ocean

9. Dead Can Dance – Windfall – Wake: The Best of Dead Can Dance

10. Juno Reactor – min.00:00-min.10:12 – Luciana

11. Afel Bocum – Ciro Kayna – Mondomix Experience-Matin/Morning[Disc 1]

12. Cosmic Baby – Sea of Tranquility – Stellar Supreme

13. James Murray – Invisible People – Where Edges Meet

14. Sahan Arzruni – Two Ghazals – Visionary Landscapes: Music of Alan Hovhanes

***

XIX

Μη δυσφορείς που επιδιώκουν οι άνθρωποι αγαπημένη, 

με μια να σε πονέσουν συκοφαντική κατακραυγή

πριν να ‘χεις από προηγούμενο χτύπημα συνέλθει –

νομίζεις πως δεν ξανατολμούν να σου προσάψουνε ντροπή;

Είν’ πιο αξιολύπητοι κι από τα δάκρυα όλα

η ζωή τους συνεχώς σε στεναγμό που διαρκεί.

Με περηφάνεια απάντησε στα δάκρυα τους όλα:

όπως αρνούνται, θα ‘χω κι εγώ με τη σειρά μου αρνηθεί.

Τζαίημς Τζόυς «Τα ποιήματα», μετάφραση Ευάγγελος Βαλσαμίδης, εκδόσεις οδός Πανός

***

(…) «Είναι αλήθεια ότι η ελευθερία, που αποτελείται βασικά από προνόμια, προσβάλει τη σωματική εργασία και τη χωρίζει απ’την κουλτούρα. Αλλά η ελευθερία δεν αποτελείται βασικά από προνόμια. αποτελείται ειδικά από καθήκοντα. Και τη στιγμή που ο καθένας μας προσπαθεί να δώσει προτεραιότητα στα καθήκοντα της ελευθερίας πάνω στα προνόμια της, η ελευθερία συνενώνει τη σωματική εργασία με την κουλτούρα και κινητοποιεί τη μόνη δύναμη που μπορεί να υπηρετήσει αποτελεσματικά τη δικαιοσύνη. Ο κανόνας της δράσης μας, το μυστικό της αντίστασης μας, μπορεί εύκολα να διατυπωθεί: ότι ταπεινώνει τη σωματική εργασία, ταπεινώνει επίσης και το πνεύμα και αντίστροφα. Κι η επαναστατική πάλη, ο αιώνιος αγώνας για την απελευθέρωση, μπορεί να καθοριστεί πρώτα απ’όλα σαν μια διπλή και σταθερή απόρριψη της ταπείνωσης. (…)»

Αλμπέρ Καμί, απόσπασμα από το «Ούτε δήμιοι ούτε θύματα», εκδόσεις Ελεύθερος Τύπος

***

«Η πραγματικότητα δεν μπογιατίζεται, δεν είναι βιτρίνα καταστήματος, δεν χωράει χορηγίες. Η πραγματικότητα, για τη δική μας λέω, είναι τσεκούρι στο κεφάλι μας που όλο πλησιάζει. Άστεγοι στο κέντρο και γυναίκες στην Αμάρυνθο. Δεν χωράει στα μαγαζιά και αποφεύγει το γκάζι και το ψυρρή. Η πραγματικότητα κοιμάται πάνω σε σκονισμένες free-press και πίνει από τα μισοτελειωμένα σας fredoccino. 

Το μέλλον μου βρίσκεται σε μια μικρή θεσούλα  – αγκάθι στην αξιοπρέπεια μου. Το είδα στο ψέμα που έφτυσες μπροστά μου την αμήχανη μέρα του χωρισμού μας. Είναι γεμάτο μαύρα ξεθωριασμένα όνειρα και χτύπους από ξυπνητήρια. Ένα δάκρυ στις σελίδες που τώρα γράφω και ένα μοναχικός σε φθαρμένα πλακάκια. το μέλλον μου που λες, μυρίζει νοσοκομείο και άδεια βλέμματα ασθενών. μια ξαφνική αυτοκτονία, ψευτοθλιμένοι συγγενείς και δύο τρεις φίλοι.»

από την έκδοση: Κεραμιδόγατες[στο φαντασιακό της τέχνης]

***

«Το οικονομικό είναι μια αναπαράσταση της πραγματικότητας που άλλαξε βαθιά το κοινωνικό φαντασιακό, συνεπώς και την κοινωνία. Πρόκειται για έναν μύθο που ήρθε να καλύψει έναν ιστορικό-κοινωνικό κενό. Γι’αυτό και πρόκειται για μια σημασία που καθορίζει αποφασιστικά τις πράξεις του ανθρώπου. Ένας μύθος που μοιάζει αθάνατος, αλλά που στην πραγματικότητα είναι πολύ εύθραστος. Η κατανόηση και ο προσδιορισμός του χώρου που καταλαμβάνει το οικονομικό στην θέσμιση της σύγχρονης κοινωνίας, ίσως μας επιτρέψει να ακολουθήσουμε μια διαδικασία αποκωδικοποίησης, η οποία, θεμελιωμένη πάνω σε μια μη οικονομική δράση, αυξάνει την πιθανότητα να πάμε πέρα από την οικονομία. (…)»

Λουτσιάνο Λάντσα,»Πέρα από την οικονομία» , εκδόσεις Ελευθεριακή Κουλτούρα