Τα περιστέρια της πλατείας Συντάγματος

Posted on 20 Ιουνίου, 2011 1:08 μμ από

21


(Προσοχή! Δεν πρόκειται για κείμενο ταξιδιωτικών εντυπώσεων)

του Simon

Είχα πολλά χρόνια να «κατεβώ» στην Αθήνα. Κι είχα ακόμη περισσότερα  χρόνια να περάσω ένα τόσο όμορφο κι ενδιαφέρον διήμερο με πολλούς και καλούς φίλους.

Στην επίσκεψη αυτή δυο εικόνες «καρφώθηκαν» στο μυαλό μου και μ’ έναν τρόπο περίεργο -όπως γίνεται σχεδόν πάντα- συνδέθηκαν μεταξύ τους:

ΕΙΚΟΝΑ 1η: Τα περιστέρια της Πλατείας Συντάγματος

Τα πουλιά αυτά, γενάρχες και ονοματοδότες του είδους τους, πρώτα ξαδέρφια του αγριοπερίστερου, της φάσας και του τρυγονιού, μορφολογικά μόνο είναι περιστέρια. Στην πραγματικότητα έχουν χάσει κάθε ιδιότητα και ικανότητα του είδους τους. Τρέφονται από τα χέρια των ζωόφιλων ανθρώπων, με υπολείμματα ανθρώπινης τροφής, ψίχουλα ψωμιού, κουλουριών, μπισκότων κλπ. Δεν δοκίμασαν ποτέ τη γεύση του καλαμποκιού, του σταριού, του βελανιδιού, του ηλίανθου και του καρπού της καστανιάς και της κουμαριάς. Τα φτερά τους ανοίγουν για να πετάξουν μερικές δεκάδες μέτρα μόνο και να προσγειωθούν στο τσιμέντο της Πλατείας. Δεν κούρνιασαν ποτέ στην κορφή ενός ελατιού ή μιας λεύκας. Ο ελεύθερος ουρανός είν’ από πάνω τους, αλλά δεν φεύγουν. Παραιτημένα από καιρό, ζουν στην «ασφάλεια» μιας ανάπηρης ελευθερίας, όπως έλεγε ο ποιητής Μιχάλης Κατσαρός. Θα ζήσουν, ίσως, πολύ περισσότερο από τους ελεύθερους συγγενείς τους. Αλλά, ποτέ δεν θα γίνουν περιστέρια. Έχουν «ιδρυματοποιηθεί». Είναι και θα μείνουν σκιές περιστεριών…

ΕΙΚΟΝΑ 2η: Η Συνέλευση των πολιτών της Πλατείας Συντάγματος

Το βράδυ της πρώτης μέρας συμμετείχα στο σημαντικότερο γεγονός των τελευταίων χρόνων: τη Λαϊκή Συνέλευση της Πλατείας Συντάγματος, που κρατάει ένα μήνα σχεδόν τώρα. Μια πολύβουη, πολύχρωμη, ανοιχτή σε όλους (εκτός από τους φασίστες, τους ρατσιστές και άλλους παρόμοιους υπάνθρωπους), ελευθεριακή και αμεσοδημοκρατική κοινότητα πολιτών, που διαλέγεται, αντιλέγει, προβληματίζεται, διεκδικεί, ονειρεύεται έναν άλλο τρόπο ζωής, με ελευθερία, αξιοπρέπεια, ισότητα και δουλειά για όλους και γυρεύει τρόπους να ανατρέψει το υπάρχον διεφθαρμένο πολιτικό και κοινωνικό σύστημα και να πάρει στα χέρια της τις τύχες της και –γιατί όχι;- και την εξουσία. Μπορεί να μην ξέρει ακόμη «πώς» (κι ίσως να ‘ναι και δύσκολο), αλλά ένα πράγμα μου φάνηκε πολύ σημαντικό: πολλοί από τους πολίτες αυτής της κοινότητας, σαν τα περιστέρια της Πλατείας Συντάγματος, είχαν, εδώ και χρόνια, χάσει ή, καλύτερα, είχαν απεμπολήσει βασικές ανθρώπινες ιδιότητες, δηλαδή την αντιεξουσιαστική τους φύση, τη θέληση να συμμετέχουν στα κοινά, ελεύθερα, άμεσα και δημοκρατικά, τη βούληση ν’ αποφασίζουν οι ίδιοι για τις τύχες τους και το μέλλον των παιδιών τους κι όχι άλλοι «αντ’ αυτών». Είχαν εναποθέσει μοιρολατρικά τις ζωές τους στα χέρια ενός πέρα για πέρα πλαστού αντιπροσωπευτικού πολιτικού συστήματος και είχαν σιωπηρά συγκατατεθεί στο «χτίσιμο» -μέσω μιας δράκας διαφθαρμένων και ξεπουλημένων «αντιπροσώπων – φιλανθρώπων»- μιας κοινωνίας, που συστηματικά και με γεωμετρικά αυξανόμενο τρόπο υποβάθμιζε το επίπεδο των ελευθεριών και της ζωής τους, για να τους μεταμορφώσει τελικά σε σκιές πολιτών και ανθρώπων. Ζούσαν –κι αυτοί- στην ασφάλεια» μιας ανάπηρης και –το χειρότερο- δοτής και λειψής ελευθερίας. Και είχαν «ιδρυματοποιηθεί»…

Τώρα πια (και μακάρι να μη λαθεύω) άρχισαν και πάλι να ανακτούν τις ιδιότητες αυτές, να ζητούν να μιλήσουν και να ακουστούν, να τολμήσουν ό,τι δεν είχαν διανοηθεί πως μπορεί να γίνει μέχρι σήμερα, να αποφασίζουν για τη ζωή τους  αυτοί οι ίδιοι, όχι να αναμορφώσουν, αλλά να αλλάξουν «εκ θεμελίων» το υπάρχον σύστημα, χωρίς πεφωτισμένους ταγούς και διαμεσολαβητές. Άρχισαν δηλαδή και πάλι να «άνω-θρώσκουν» και να κοιτούν τον ελεύθερο ουρανό. Κι είναι, πιστεύω, καιρός να ανοίξουν τα φτερά τους…

Είπα και παραπάνω, πως δε ζήλεψα ξαφνικά τη δόξα του Πουκεβίλλ ή του Κέρουακ. Δεν γράφω ταξιδιωτικές εντυπώσεις. Απλώς, αυτές οι δύο εικόνες, που μου δημιούργησαν αισθήματα χαρμολύπης, μ’ έκαναν να σκεφτώ πως είναι καιρός η κοινότητα αυτή των πολιτών της Πλατείας Συντάγματος να αρχίσει να δρα. Οι ελευθεριακές κι αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες δεν είναι αυτοσκοπός, αλλά μέσο. Πρέπει οι ιδέες που γεννήθηκαν εκεί μέσα κι οι αποφάσεις που ελήφθησαν να μορφοποιηθούν, να συγκεκριμενοποιηθούν, ν’ αρχίσουν να εκτελούνται και να διαχυθούν στις συνοικίες και τις γειτονιές της Αθήνας (και -γιατί όχι;- κι όλης της Ελλάδας), να συναντήσουν τους εργαζόμενους του δημόσιου και ιδιωτικού τομέα, τους άνεργους, τους επιστήμονες, τους μετανάστες, όλο το παραγωγικό δυναμικό της πατρίδας μας. Να τολμήσουν και να μη φοβηθούν τίποτε! Ούτε «καπέλα», ούτε τη διαφορετική άποψη, ούτε ο,τιδήποτε άλλο. Να πείσουν όλους τους άλλους πολίτες πως αν τώρα δεν έχουν πολλά να χάσουν, σε λίγο και καιρό δεν θα ‘χουν τίποτε να χάσουν. Δύσκολο; Αναμφίβολα! Ακατόρθωτο; ΟΧΙ! Αλλιώς, η «ιδρυματοποίηση» καραδοκεί!

Ξέρω τι θα μου πουν κάποιοι: πως, σ’ αυτόν τον αγώνα για την ελευθερία και την αξιοπρέπεια, τα περιστέρια μπορεί να πέσουν πάνω στην πορεία μιας τουφεκιάς κι οι πολίτες να βρουν στο δρόμο τους τη βία του κράτους και των αφεντικών του.

Αλλά, ποιος είπε ποτέ πως ο αγώνας για ελευθερία, δικαιώματα και αξιοπρέπεια δεν έχει τίμημα;

Short URL: http://wp.me/p1pa1c-aNE

(για την ανάρτηση και μόνο έβαλε το χεράκι του και ο Γαλαξιάρχης)