Κινηματική περισυλλογή για να γίνει «ξεσκαρτάρισμα»

Posted on 6 Μαΐου, 2011 2:56 μμ από

5


απο inflammatory

Οι συγκεντρώσεις στη ΔΕΘ το Σεπτέμβρη του 2010 ήταν κατά κάποιο τρόπο ορόσημο γείωσης, διότι οι προσδοκίες για επικείμενη ανατροπή που διέθετε αρκετός κόσμος τους θερινούς μήνες, παρέμειναν ανεκπλήρωτες. Μάλιστα ξεκίνησε να γίνεται αντιληπτό σε πολλούς οτι δεν είναι δυνατόν να «κλείνεις ραντεβού με την επανάσταση», διότι αυτή είναι εκ φύσεως αυθόρμητη και συνεπώς απρόβλεπτη. Παρόλο που είχε γίνει εμφανές από το φθινόπωρο του ίδιου χρόνου οτι η στάση της ΓΣΕΕ ενάντια στα μέτρα λιτότητας είναι «στάχτη στα μάτια» και αποσκοπεί στην εκτόνωση της δυσαρέσκειας παρά στην κλιμάκωση των απεργιακών κινητοποιήσεων, οι φωνές εκείνες που έκαναν λόγο για «μάταια γραφειοκρατικά ραντεβού επαναστατικής γυμναστικής» χαρακτηρίζονταν αιρετικές.

Κι αυτό οχι τόσο επειδή ακούγονταν πολιτικά μη ορθές μπροστά στην αξιοπρέπεια ή την ταξική συνείδηση του εργαζόμενου να απεργήσει όταν βάλλονται τα δικαιώματα του (έστω και με αυτές τις συνθήκες), αλλά επειδή ο περισσότερος κόσμος εξακολουθούσε να έχει την ανάγκη να πιστεύει πως η οργή του είναι πολύ μεγάλη για να περάσει απαρατήρητη όταν αυτή εκδηλώνεται και ενδεχομένως λειτουργήσει ως μοχλός πίεσης στο γραφειοκρατικό συνδικαλισμό αλλά και προς περαιτέρω αφύπνιση της κοινής γνώμης. Πλέον όμως το Κράτος δεν αντιμετωπίζει αλλά προλαμβάνει τέτοιες κινητοποιήσεις με κοκτέιλ χημικών, δυσβάσταχτα για το αναπνευστικό σύστημα, διακυβεύοντας έτσι όχι μόνο το θεμελιώδες δικαίωμα της διαδήλωσης αλλά και επί του πρακτέου τη δυνατότητα πραγμάτωσης αυτής. Σιγά σιγά οι «αιρετικές φωνές» πληθαίνουν.

Tα ίδια συναισθήματα ματαιότητας έχουν αρχίσει να αφήνουν και οι συγκεντρώσεις όπως αυτή της 5ης Μάη με αφορμή τη συμπλήρωση ενός έτους απο την ψήφιση του Μνημονίου, που ήρθε να προστεθεί στη λίστα των «επετείων». Για κάποιο διαστροφικό λόγο το εν λόγω κάλεσμα έδινε την εικόνα οτι έγινε από την Αναρχία αντί απο πρωτοβάθμια σωματεία και επιτροπές του κινήματος «Δεν Πληρώνω», ενώ κατάφερε να μαζέψει μόλις 150-200 άτομα. Η «επέτειος» απαξιώθηκε για τον ίδιο λόγο που η φετινή Πρωτομαγιά δεν είχε απήχηση αντάξια των κοινωνικοπολιτικών περιστάσεων και η επικείμενη απεργία της 11ης του μήνα αντιμετωπίζεται εξίσου μουδιασμένα: αμφισβητείται η σκοπιμότητα των οργανωμένων συγκεντρώσεων, όχι βέβαια σαν μέσο κινηματικών διεκδικήσεων αλλά σε επίπεδο στρατηγικής και αποτελεσματικότητας. Αυτό στη χειρότερη σηματοδοτεί κινηματική κατάθλιψη και στην καλύτερη απλά το αυτονόητο: επαναξιολόγηση των συνθηκών και προσαρμογή σε αυτές, είτε αρέσουν είτε οχι.

Το ζήτημα βέβαια είναι πολυσύνθετο, υπάρχουν ένα σωρό παράγοντες που συνεισφέρουν στην προαναφερόμενη απαξίωση και είναι αδύνατον να περιγραφούν σε λίγες σειρές. Ωστόσο έχει αποδειχτεί πως οι κινηματικές διαδικασίες που γίνονται αυτοσκοπός στην προσπάθεια τους να καλύψουν κάποιο κενό, μακροπρόθεσμα υπονομεύουν τις εξεγερσιακές διαθέσεις διότι λειτουργούν με εκβιαστικούς όρους. Αυτό δε σημαίνει οτι ο κόσμος θα πάψει να κατεβαίνει στο δρόμο αλλά μάλλον θα γίνει πιο επιλεκτικός.

Μήπως και κάτι άλλο γεννιέται…?

Παρόλο που οι τοπικές Ανοιχτές Συνελεύσεις θεωρούνται μια από τις κληρονομιές που άφησε ο Δεκέμβρης 2008, σαν φαινόμενο προηγείται μακράν της εξέγερσης. Απλά η δράση τους είχε περισσότερο άξονα αναφοράς διάφορα ζητήματα «γειτονιάς» όπως πχ αντίσταση σε ανάπλαση χώρων. Η ανάγκη για την αποκέντρωση και διάχυση των κινητοποιήσεων που έλαβαν μέρος στην εξέγερση του ’08, στάθηκε αφορμή ώστε οι τοπικές συνελεύσεις να δώσουν μια προοπτική στις παρεμβάσεις τους και να καταλήξουν σιγά σιγά με το πέρασμα του χρόνου, στα πλαίσια της έλευσης του ΔΝΤ, να πολλαπλασιαστούν και να έχουν αποκτήσει σήμερα παράλληλα μια διάσταση «τοπικών κοινοτήτων αγώνα ενάντια στην κρίση».

Οι ανοιχτές Συνελεύσεις Κατοίκων δεν έχουν πάντα ενιαία χαρακτηριστικά, τόσο σε επίπεδο λειτουργίας όσο και επιπέδου συμμετοχής. Ο αριθμός δηλαδή των κατοίκων που μετέχουν ενεργά από το στάδιο του διαλόγου μέχρι την πρακτική εφαρμογή των αποφάσεων ποικίλει, αλλά οι διαδικασίες είναι ανοιχτές γι αυτό και η δράση μερικών ονομάζεται «Ανοιχτή συνέλευση».  Συνήθως επίσης είναι πρωτοβουλίες κατοίκων που προέρχονται απο κάποιο πολιτικό χώρο ή ανένταχτοι, όμως σε άλλες περιπτώσεις είναι εμμέσως πλην σαφώς πρωτοβουλίες πολιτικών χώρων  που επιδιώκουν να αποκτήσουν βάση σε επίπεδο γειτονιάς κι αυτό διότι αντιλαμβάνονται τη δυναμική των συνελεύσεων, την προοπτική των δυνατοτήτων τους, αλλά και την παρακμή πλέον παραδοσιακών μορφών αγώνα.

Οι επιτροπές/πρωτοβουλίες/συνελεύσεις κατοίκων συντονίζουν αποφασιστικά τις δράσεις τους στα πλαίσια του κινήματος «Δεν Πληρώνω» το οποίο κι αυτό οργανώθηκε απο κινήσεις πολιτών. Με τη συρρίκνωση των ατομικών, εργασιακών, ασφαλιστικών και κοινωνικών δικαιωμάτων, η διάθεση για συλλογική δράση ενάντια στα μέτρα λιτότητας και πέρα ίσως από ιδεολογική ταυτότητα αυξάνεται. Για να περάσει βέβαια ευρέως η άρνηση από τα διόδια, στα ΜΜΜ και αργότερα στις τράπεζες και τις ΔΕΚΟ χρειάζεται αναβαθμισμένο επίπεδο αυτο-οργάνωσης και πολύ περισσότερο η μαζική διάθεση προς μια τέτοια κατεύθυνση. Όπως όμως δεν είναι τυχαίο οτι το Δεκ ’08 επεκτάθηκαν οι συνελεύσεις πιο γρήγορα σε περιοχές που είχαν ενα ιστορικό τοπικών παρεμβάσεων όπως πχ Χαλάνδρι ή Καισαριανή, έτσι και τώρα αντίστοιχα μπορεί να πει κανείς οτι αυτά τα εγχειρήματα είναι ελπιδοφόρα παρακαταθήκη για το μέλλον.

Advertisements