Αληθώς Ανέστη …

Posted on 25 Απρίλιος, 2011 3:19 πμ από

44


Μυθιστόρημα ευλαβικής κατανυκτικής θεολογικής φαντασίας, από τον Συγγραφέα των παγκόσμιων μπέστ σέλερ «Η Κενή Διαθήκη», «Ο μακρύς μαύρος κρίνος του Αρχάγγελου» και «Άκου θεούλη»,   Mind the Gap


Κάθε ομοιότητα με πρόσωπα και καταστάσεις είναι απολύτως συμπτωματική και πιθανός παραλληλισμός τους με την πραγματικότητα από μερίδα αναγνωστών οφείλεται αποκλειστικά στην αρρωστημένη προσωπικότητά τους. Το κείμενο είναι ακατάλληλο για πνευματικά ανήλικους κάθε ηλικίας.

Ο μητροπολίτης Ανάθεμος κοίταξε για τελευταία φορά τα πανάκριβα χρυσοποίκιλτα άμφιά του και ίσιωσε την στολισμένη με πετράδια μήτρα στο κεφάλι του. Χάιδεψε τα γένια του και σκέφτηκε «χα τόσο κόσμο ούτε στη χούντα δε είχε η εκκλησία, να ναι καλά το μνημόνιο, απελπισμένος ο κοσμάκης στρέφεται σε μάς, χα χα 2000 χρόνια τώρα η ελπίδα για αιώνια ζωή πουλάει …. το παγκάρι πρέπει να έχει ξεχειλίσει σήμερα … χα χα και μετά λένε πως δε γίνονται θαύματα … θαύμα είναι που τόσα πλούτη δεν μας έχουν λιντσάρει ακόμη ….». Ευχαριστημένος άναψε με ένα χρυσό αναπτήρα τη δέσμη με τα κεριά, το άγιο φως είχε σβήσει από ένα ρεύμα αέρα πριν λίγο, αλλά δεν είναι δα και σπουδαίο πράγμα, «χαχαχα το χέρι του θεού σαν τον Μαραντόνα» μουρμούρισε κάτω από τα μουστάκια του και χαμογέλασε. Έτοιμος να βγει από το ιερό έριξε μια ματιά έξω. Μπροστά μπροστά στο συνωστισμό η κυρία Ευφροσύνη με τα, τρεμάμενα από το πάρκινσον, χέρια της κρατούσε τη λαμπάδα της γεμάτη προσμονή. Η κυρία Ευφροσύνη με την τεράστια ακίνητη περιουσία και χωρίς κοντινούς κληρονόμους, υπέργηρη, με το ένα πόδι στον τάφο. Μαυραγορίτισσα στην κατοχή και πόρνη των Γερμανών. Λένε πως το πρώτο της ακίνητο ήταν δωρεά του αρχηγού των Εσ Εσ που φρόντισε να ξεκληρίσει την οικογένεια των Εβραίων στην οποία άνηκε πριν, «καλά τους κάνανε» σκέφτηκε «οι σιωνιστές, αυτοί οι άθλιοι …». Τώρα που πλησίαζε το τέλος της ήταν σχεδόν καθημερινά στην εκκλησία, τα κηρύγματα του Ανάθεμου για τη ζωή μετά το θάνατο και την αγάπη του Κυρίου που συγχωρεί τα πάντα την έκαναν φανατική, όχι πως ένοιωθε αμαρτωλή, εκείνη ήταν εξ άλλου πιστή. «Ο χριστός σώζει» της έλεγε κάθε φορά που κουβέντιαζαν κατ ιδίαν, «η μετάνοια είναι το πάν, ο Θεός μας συγχωρεί ακόμη και την τελευταία στιγμή όταν κάνουμε καλές πράξεις και του δείχνουμε αφοσίωση» και «εμείς οι ιερείς έχουμε καθήκον να σώζουμε τις ψυχές των αμαρτωλών, είμαστε ποιμένες …». Ποτέ δεν σκέφτηκε βέβαια η γριά πως η αγάπη του τσοπάνη για τα πρόβατα είναι το άρμεγμα και  η … σούβλα. Ο Ανάθεμος την είχε πείσει να αφήσει τα πάντα στον παραεκκλησιαστικό σύλλογο «Ανάργυρος», όπου εκείνος προέδρευε στο ΔΣ και τα περισσότερα ανίψια του ήταν μέλη με βαρβάτο μισθό και με το γνωστό τρόπο της υπερτιμολόγησης του έργου της ανέγερσης ενός ναού είχε βάλει στην άκρη 2.500.000 € για τα γεράματα. «Χα έτσι και αφήσει την κληρονομιά η κωλόγρια θα κάνουμε …….. ανάσταση» σκέφτηκε και είδε δίπλα της να στέκεται ευλαβικά μια οικογένεια. Ένας πατέρας, μία μητέρα με ένα νεογέννητο στην αγκαλιά και ένα ισχνό χλωμό κοριτσάκι, με τα κεριά στα χέρια τους. Τους έβλεπε συχνά στην εκκλησία ήταν μετανάστες. «Κωλοαλβανοί» σκέφτηκε «μας μαγαρίσανε τον τόπο, τώρα βαφτίζονται και ορθόδοξοι και μας μαγαρίζουν και τις εκκλησίες, θέλουν και τα παιδιά τους να κρατάνε την ελληνική σημαία στις παρελάσεις  ….. θού κύριε … τουλάχιστον σήμερα δεν είναι εδώ οι σκυλάραπες οι Αιθίοπες που τους έχουν βαφτίσει στην ελληνική ιεραποστολή …. μαύροι … δηλαδή πίθηκοι … και έχεις και όλους τους άθεους αριστερούς, τα κομουνιστικά μιάσματα, να τους αποκαλούν μετανάστες δηλαδή να τους θεωρούν ανθρώπους ….». «Αυτοί οι αντίχριστοι που μου έκαναν κριτική γιατί δεν κήδευα λέει τα μωρά που ήταν αβάφτιστα, αντί να τα βάλουν με τους γονείς που δεν τα βαφτίσανε …». «Γέμισε ο τόπος αριστερούς και ομοφυλόφιλους …. Τέλος πάντων άντε να τον αναστήσουμε και φέτος …. είναι εδώ και όλοι οι βουλευτάδες της περιφέρειας με τις κυρίες τους και την αστυνομική συνοδεία τους, φοβούνται μην τους κράξει ο κόσμος, αλλά καλά να πάθουν, άμα δεν είχανε κλείσει τα Μακρονήσια δε θα είχαν τώρα πρόβλημα ούτε αυτοί, ούτε η εκκλησία …». Βγήκε με φόρα από το ιερό προτείνοντας τη δέσμη με τα κεριά, ψάλλοντας δυνατά «χριστός ανέστη εκ νεκρών …», όλοι στριμώχνονταν να πάρουν πρώτοι το άγιο φως. Το κοριτσάκι από την Αλβανία γεμάτο λαχτάρα και περηφάνια τον κοίταξε στα μάτια καθώς είχε σχεδόν φτάσει με τη λαμπάδα της, πρώτη απ όλους, στην δέσμη με τα κεριά. Εκείνος τράβηξε επιδεικτικά μακριά της το «άγιο φως» και με μια μικρή στροφή έδωσε το φως στην κυρία Ευφροσύνη που ήταν λίγο δεξιά του. «Χριστός ανέστη» ψέλλισε η γριά, αλλά από τα τρεμάμενα χέρια της γλίστρησε η λαμπάδα και έπεσε στα άμφια του. Ξαφνικά φούντωσαν τα άμφια και ο Ανάθεμος ουρλιάζοντας έτρεξε μέσα στο ιερό χτυπώντας με τα χέρια του τις φλόγες. Οι πιστοί κοιτούσαν σαστισμένοι, στο πέρασμά του προς το ιερό χύθηκαν πάνω του τα φρεσκογεμισμένα καντήλια και η φωτιά τον τύλιξε ολόκληρο. Κάποιος έτρεξε κοντά με έναν πυροσβεστήρα, αλλά ο επίτροπος είχε φάει τα λεφτά για την συντήρηση και την πυρασφάλεια και ο πυροσβεστήρας δεν λειτούργησε. Ο Ανάθεμος ένιωθε να σκοτεινιάζουν όλα, μέσα σε φριχτούς πόνους και στη μυρωδιά της καμένης του σάρκας, φώναξε μια φορά μόνο «βοήθεια», περιέργως δεν φώναξε «θεέ μου». Το τελευταίο πράγμα που άκουσε ήταν η δυνατή φωνή ενός από τους φρουρούς κάποιου βουλευτή που φώναζε «αστυνομία, ανοίξτε να περάσουμε», αλλά δυστυχώς ήταν για να ανοίξει δρόμο και να βγάλει έξω το βουλευτή ….

Όταν άνοιξε τα μάτια του δεν ένοιωθε πόνο, για την ακρίβεια δεν ένιωθε καν το σώμα του. Βρισκόταν σε μια έρημο. Κοίταξε τριγύρω του, αλλά όπου κι αν έστρεψε το βλέμμα του δεν υπήρχε τίποτα εκτός από άμμο και ουρανό. Περίεργη έρημος, δεν υπήρχαν αμμόλοφοι, μια ατελείωτη πεδιάδα από άμμο μέχρι τον ορίζοντα. Δεν φύσαγε κανένας αέρας, η άμμος ήταν σχεδόν λευκή και η σιωπή ήταν απόλυτη και δεν υπήρχε ήλιος, το φως ερχόταν από παντού και ο ουρανός είχε ένα γαλακτερό χρώμα. Μόνο ένας μικρός θάμνος αγκαθωτός και καχεκτικός υπήρχε μπροστά του, το μόνο πράγμα που διέφερε από την αβάσταχτη ομοιομορφία του τοπίου, αλλά δεν είχε σκιά και έτσι ούτε και αυτός δεν προσδιόριζε κάποια θέση στο αχανές επίπεδο. «Ονειρεύομαι» σκέφτηκε, «πρέπει να ξυπνήσω είναι Ανάσταση σήμερα και έχω και ραντεβού με τη σοσιαλίστρια υπουργό παιδείας και θρησκευμάτων, χαχαχαχα σιγά μην διαχωρίζανε το κράτος από την εκκλησία, τους έχουμε στο χέρι, μια κουβέντα μας εκατομμύρια ψήφοι χαχαχαχα, θρησκευτικά στα σχολεία, νέα γενιά πιστών, περισσότερη επιρροή της εκκλησίας στα κοσμικά, χαχαχαχ τέλεια …». «Πρέπει να ξυπνήσω …». Ξαφνικά ο θάμνος άναψε, μια ζωηρή γαλάζια φλόγα ξεπήδησε αλλά δεν καιγόταν ο θάμνος και ούτε ο Ανάθεμος ένιωθε τη ζέστη, για την ακρίβεια δεν ένιωθε καμία θερμοκρασία. Πριν προλάβει να αναρωτηθεί, μέσα από τον φλεγόμενο θάμνο ακούστηκε μια φωνή, περίεργη φωνή, ούτε αντρική, ούτε γυναικεία, ούτε παιδική, αλλά ούτε και εξώκοσμη. «Ανάθεμε δεν είσαι πια στον κόσμο των θνητών» του είπε. «Πρέπει να ξυπνήσω» σκέφτηκε «ο αστακός είναι μεν νηστίσιμος άλλα πολύ βαρύς για βραδινό, δεν έπρεπε να φάω τρίτη μερίδα, ορίστε τώρα έχω εφιάλτες, ώρες ώρες αναρωτιέμαι πως τα καταφέρνει και κοιμάται ο Πάγκαλος με αυτά που σαβουριάζει». «Ανάθεμε δεν ονειρεύεσαι είσαι νεκρός» του είπε η φωνή χωρίς κανένα πάθος και καμία ένταση, με έναν ουδέτερο τόνο σαν τις αναγγελίες στο μετρό, σαν να του έλεγε «επόμενος σταθμός Τερματικός …». Για πρώτη φορά στη ζωή του αναφώνησε με δέος τη φράση «θεέ μου» και προσπάθησε να ξυπνήσει τον εαυτό του. Πανικόβλητος συνειδητοποίησε πως δεν μπορεί να ξυπνήσει. «Αν δεν ονειρεύομαι ; αν είμαι αλήθεια νεκρός ; τότε ……. τότε μιλάω με το θεό ; είμαι στον παράδεισο ;» σκέφτηκε. «Όχι δεν μιλάς με το θεό Ανάθεμε, μιλάς με τον Σατανά και είσαι στην κόλαση, είσαι εδώ που σύμφωνα με το λόγο του θεού που κήρυττες ανήκεις.». Οι σκέψεις που πέρασαν από το μυαλό του Ανάθεμου σε μηδενικό χρόνο θα γεμίζανε την βιβλιοθήκη του άγιου όρους σε χιλιάδες πυκνογραμμένους τόμους, απορίες και απολογίες μαζί ανακατεμένες, όμως πριν προλάβει να τις βάλει σε τάξη ακούστηκε η φωνή «Γνωρίζεις πολύ καλά, πως γνωρίζουμε και γνωρίζεις πολύ καλά πως εδώ ανήκεις, μην προσπαθείς άδικα η απόφαση είναι ειλημμένη … και μένα μου κακοφαίνεται» είπε περιπαικτικά η φωνή, που έμοιαζε τώρα με φωνή γυναικεία, «αλλά ναι υπάρχει θεός, υπάρχει μετά θάνατον ζωή και φυσικά όλοι κρίνονται χωρίς εξαιρέσεις …». «Αηδίες» σκέφτηκε πάλι ο Ανάθεμος «κοιμάμαι και ονειρεύομαι μάλλον με πείραξε το πολύ λιβάνι, εξ άλλου έτσι είναι κόλαση ; χα χα χα η κόλαση έχει καζάνια και φωτιές και βασανιστήρια και ο διάβολος … έτσι είναι μωρέ ο διάβολος ; χαχαχα». Η φωνή διέκοψε τις σκέψεις του, αυτή τη φορά η φωνή είχε κάτι γνώριμο, ήταν η δική του φωνή, αλλά ερχόταν από το θάμνο «Δεν έχει σημασία τι νομίζεις και τι όχι, η κόλαση Ανάθεμε είναι ξεχωριστή για τον καθένα και εσύ θα λάβεις ότι έδωσες Ανάθεμε, έδωσες μόνο μοναξιά σε αυτούς που είχαν ανάγκη από συμπαράσταση, αυτή είναι η κόλασή σου … όταν τελειώσει αυτή η τυπική συζήτηση μαζί σου θα εξαφανιστεί ο θάμνος και μείνεις εδώ μόνος σου για πάντα, χωρίς να μπορείς να μετρήσεις με κανένα τρόπο το χρόνο, χωρίς να αλλάζει τίποτα ποτέ, ούτε σκιά δεν θα έχεις, μόνος σου, χωρίς να μπορείς να ακούσεις ούτε τη φωνή σου, χωρίς να υπάρχει κάπου να πας, μόνος στο άπειρο και για πάντα …» και συμπλήρωσε γελώντας με μια φωνή που έμοιαζε με τις φωνές που βάζουν σε ταινίες όταν μιλάει ο σατανάς «Και ναι είμαι ο Σατανάς, που τόσα χρόνια χρησιμοποιείς για φοβίσεις τους ανθρώπους, στο δικό σου μυαλό υπάρχω, στη δική σου θρησκεία υπάρχω, μαζί με το θεό του οποίου υποστηρίζεις πως κηρύττεις το λόγο, με την υπεροπτική σιγουριά πως μας αντιπροσωπεύεις χαχαχαχαχαχα σου κόπηκε το γέλιο τώρα ε ; θα έχεις μπροστά σου τώρα μια αιωνιότητα να το σκεφτείς, την αιωνιότητα που έταζες σε όλους αυτούς που εξουσίαζες και χαχαχαχαχαχα αυτό είναι το καλύτερο κομμάτι, την αιωνιότητα στην οποία ακόμα και αν καταλάβεις τα λάθη σου θα συνεχίσεις να είσαι για πάντα χωρίς καμιά ελπίδα για τίποτα χαχαχαχαχαχαχαχα …. καζάνια, σούβλες και ηλίθια βασανιστήρια χαχαχαχαχαχαχα διαβάζω τη σκέψη σου και βλέπω τον τρόμο σου τώρα χαχαχαχα ξέρεις είναι ίδιος με αυτόν που νιώθει ο πακιστανός που πνίγεται στα νερά του αιγαίου, εκεί που έλεγες πως πρέπει να τους βουλιάζουνε. Βλέπω την αγωνία σου, σαν την αγωνία για αγάπη και αποδοχή του έφηβου ομοφυλόφιλου που αποκαλούσες μίασμα, χαχαχαχαχα. Βλέπω και ότι επικαλείσαι τώρα το Βούδα, τον Αλλάχ και όποιον άλλο γνωρίζεις για να γλυτώσεις, όπως οι αλλόθρησκοι όπως τους αποκαλούσες … χαχαχαχαχαχα. Ανάθεμε πάρτο απόφαση και Μαρξιστής άθεος να γίνεις δεν θα αλλάξει τίποτε. Αιώνια ζωή Ανάθεμε, αιώνια ζωή αυτή είναι η δική σου ξεχωριστή κόλαση χαχαχαχαχαχαχα … α ναι ξέχασα να σου πω το διασκεδαστικότερο κομμάτι χαχαχαχαχα. Αυτό είναι το αποτέλεσμα τις δικής σου πίστης χαχαχαχα ποτέ δε θα μάθεις αν υπάρχει πραγματικά θεός και πως είναι αχαχαχαχαχαχα και φυσικά δεν θα μάθεις με ποιόν τρόπο μπορείς να ξεφύγεις και να αναστηθείς, πως να αποτάξεις την αιωνιότητα …». Μια ιδέα άστραψε στη σκέψη του Ανάθεμος, σαν να του την φύτεψε κάποιος άλλος, σε μια ύστατη προσπάθεια φώναξε «απεταξάμην» αλλά η φωνή του ακούστηκε μόνο στο μυαλό του και πριν επαναλάβει τη λέξη τρεις φορές τον διέκοψε η φωνή του Σατανά. Αυτή τη φορά ήταν μια φωνή τηλεπαρουσιαστών, για την ακρίβεια όλων των τηλεπαρουσιαστών που τον είχαν φιλοξενήσει στα τηλεπαράθυρα μαζί σε μία, «Σεβασμιότατε,  Σεβασμιότατε μη όχι, όχι αυτό μηηηηηηηηηηηηηηη !!!!!! και μετά η φωνή έγινε σπαρακτική σαν επιθανάτιος ρόγχος «μηηηηηηηηηηηη αν αποτάξεις την αιωνιότητα θα…..». Ο Ανάθεμος σκέφτηκε «σε νίκησα Σατανά» και επανέλαβε τη λέξη τρεις φορές … «Απεταξάμην», Απεταξάμην, Απεταξάμην», όλα έσβησαν ξαφνικά.

«Ουφ τι εφιάλτης» σκέφτηκε καθώς άρχισε να νιώθει το σώμα του, «επιτέλους ξυπνάω, τι ώρα να είναι, πρέπει να ανοίξω τα μάτια μου …». Τα βλέφαρά του ήταν πολύ βαριά και πριν καταφέρει να τα ανοίξει ένοιωσε στα ρουθούνια του μια μυρωδιά απολυμαντικού που του θύμισε νοσοκομείο. «Μάλλον τελικά είχα ατύχημα στην ανάσταση» προσπάθησε να μονολογήσει καθώς προσπαθούσε να ανοίξει τα μάτια του, αλλά συνειδητοποίησε πως ο μονόλογος δεν ήταν στα ελληνικά, ήταν σε μια άλλη γλώσσα που όμως ένοιωθε πως την ήξερε άπταιστα. Σκέφτηκε, αλλά καμία σκέψη δεν ήταν στα ελληνικά. «Τι συμβαίνει ; πρέπει να τραυματίστηκα πολύ βαριά, νιώθω σαν να βγαίνω από νάρκωση, όπως τότε που έκανα την εγχείρηση για τη χολή, ευτυχώς ως μητροπολίτης δεν πάω με το λαουτζίκο στις φτωχοκλινικές του ΙΚΑ, σίγουρα θα είμαι σε κάποιο πανάκριβο ιδιωτικό νοσοκομείο …».  Άκουσε φωνές γύρω του, φωνές χαράς και ίσως και λυγμούς χαράς, ένοιωσε ένα χέρι να πιάνει το δικό του και άκουσε μια γυναικεία φωνή να λέει κλαίγοντας «γύρισες ναι γύρισες». Κατάφερε να ανοίξει τα μάτια του, σε λίγο οι θολές σκιές έγιναν φιγούρες και μετά ξεκαθάρισαν. Βρισκόταν σε ένα άθλιο δωμάτιο νοσοκομείου, οι συνθήκες υγιεινής του θύμισαν τριτοκοσμικές εικόνες από ντοκιμαντέρ, είχε ορό στο χέρι του και το χέρι που τον έσφιγγε ανήκε σε μία μελαψή γυναίκα που με δάκρυα στα μάτια του είπε «Αλή γύρισες, ναι γύρισες πέθανες για 6 λεπτά μέσα στο χειρουργείο και ξαναγύρισες, αναστήθηκες είναι ένα θαύμα …» και τον πήρε αγκαλιά. «Παιδί μου δεν έπρεπε να το κάνεις αυτό, δεν έπρεπε, θα τα βγάζαμε πέρα και εγώ και τα αδέρφια σου, δεν έπρεπε…». Δεν καταλάβαινε πια τίποτε, δεν ήταν αυτή η μητέρα του ούτε είχε αδέλφια και τώρα που έβλεπε τα δικά του χέρια συνειδητοποίησε πως ήταν μελαψά και νεανικά. «Τι δεν έπρεπε ;» ψέλλισε, «δεν με λένε Αλή, πού βρίσκομαι ; ποια είσαι εσύ ;» παράλληλα είδε γύρω του κι άλλους μελαψούς που έμοιαζαν συγγενείς της γυναίκας να αγκαλιάζονται από χαρά και να φωνάζουν «έγινε θαύμα γύρισε». Η γυναίκα τον πήρε αγκαλιά. «Δεν έπρεπε να κάνεις την εγχείρηση αλλαγής φύλου, το ξέρω πως το έκανες για όλους μας από αγάπη, δεν είχαμε την τύχη να έχουμε ένα κορίτσι στην οικογένεια για να φέρει χρήματα αλλά θα τα βγάζαμε πέρα, το ξέρω πως πολλοί φίλοι σου εδώ στη φτωχή μας χώρα έκαναν το ίδιο για να ζήσουν τις οικογένειές τους, αλλά δεν έπρεπε παιδί μου, κοντέψαμε να σε χάσουμε, σαν τον μεγάλο σου αδελφό που τον σκότωσαν στο ξύλο οι λιμενικοί στην Ελλάδα ….. αλλά εσύ γύρισες, αναστήθηκες, έγινε θαύμα ….». Πάγωσε και προσπάθησε για μία ακόμη φορά να σκεφτεί πως ονειρεύεται «δε τελειώνει ποτέ αυτός ο εφιάλτης ;» φώναξε αλλά μάταια τίποτα δεν άλλαξε και τότε άκουσε μια φωνή μέσα στο κεφάλι του, την δική του φωνή «χαχαχαχαχαχα Αληθώς Ανέστη» ……………..

Mind the Gap

Σύντομο URL : http://wp.me/p1pa1c-9CE