#18DaysInEgypt, η επανάσταση των μέσων

Posted on 19 Απριλίου, 2011 8:56 μμ από

5


Γράφει η Jaeah Lee

11 Φεβρουαρίου 2011, Κάιρο – Καθώς γιατροί και νοσηλευτές διαδηλώνουν ειρηνικά στην μία πλευρά του Al Qasr Al Aini Street, περαστικοί τραβούν βίντεο με τα κινητά τους τηλέφωνα. Από τις πρώτες διαδηλώσεις, κάμερες πάρθηκαν μέσα από τα χέρια διαδηλωτών και καταστράφηκαν και εξοπλισμός κατασχέθηκε από δημοσιογράφους. Έτσι η επανάσταση καταγράφηκε μέσω κινητών. sierragoddess/Flickr

Τους πρώτους μήνες του 2011, κι ενώ ο κόσμος παρακολουθούσε χιλιάδες διαδηλωτές να ξεχύνονται στους δρόμους της Αιγύπτου,  ο Jigar Mehta παρατήρησε  κάτι: πολλοί από αυτό το πλήθος κρατούσαν κάμερες. «Πιθανότατα πολλοί άνθρωποι κατέγραφαν και βιντεοσκοπούσαν κι από κάτι όλες αυτές τις μέρες» σκέφτηκε. Ο Mehta, που ασκούσε video δημοσιογραφία για τους New York Times, είδε έναν αστείρευτο πλούτο αμοντάριστου υλικού από τις διαδηλώσεις. Θέλησε να το συγκεντρώσει και να το μετατρέψει σε κάτι περισσότερο.

Ο Mehta ονόμασε το σχέδιο του  #18DaysInEgypt (18 μέρες στην Αίγυπτο) και έκανε κάλεσμα για δράση στο Twitter και το Facebook και σε διάφορες λίστες ηλεκτρονικού ταχυδρομείου. Ζητούσε από τους Αιγύπτιους να μαρκάρουν τα βίντεο και τις φωτογραφίες τους με αυτό το hashtag (#) και να συμπληρώσουν με πληροφορίες αλλά και σκέψεις το υλικό τους και τις εμπειρίες τους. «Όλο το υλικό είναι σημαντικό για κάποιους» μου είπε αργότερα. « Αυτό που θέλω να ξέρω είναι γιατί επέλεξαν να μαγνητοσκοπήσουν τη συγκεκριμένη στιγμή».

Όταν για πρώτη φορά του πήρα συνέντευξη τον Φεβρουάριο, ο Mehta δεν ήξερε πως θα έδειχνε το τελικό αποτέλεσμα του διαδικτυακού μιντιακού πειράματος του «χρησιμοποιώντας το πλήθος ως πηγή», αλλά πίστευε ότι θα βοηθούσε ως πρωτοπόρο σε ένα νέο είδος  αφήγησης. Ξαναβρήκα τον Μehta πάλι την προηγούμενη εβδομάδα στο Σαν Φρανσίσκο , όπου είναι  Knight Journalism Fellow στο πανεπιστήμιο του Stanford. Αυτό που μου έδειξε μοιάζει με ένα πάντρεμα μεταξύ του You Tube, του Wikipedia, και των Google Maps , καταλήγοντας σε μια διαδραστική, επιμελημένη εμπειρία εκμάθησης.

Πάρτε για παράδειγμα υλικό σαν αυτό:

Αυτές είναι προφανώς εκπληκτικές εικόνες, αλλά είναι ξεκομμένες από το περιεχόμενο τους. Πιθανότατα δεν θα συνειδητοποιούσατε αμέσως ότι αυτό το βίντεο τραβήχτηκε στις 28 Ιανουαρίου του 2011, την «Ημέρα της Οργής». Ούτε απαραίτητα θα αναγνωρίζατε ότι η κατασκευή στην οθόνη σας είναι η μήκους 1.932 μέτρων γέφυρα Qasr El Nile στο Κάιρο. Δεν θα ξέρατε ότι η γέφυρα οδηγεί στην πλατεία Tahrir , ή ότι, εκείνη τη στιγμή, αστυνομικές δυνάμεις προσπαθούσαν να απωθήσουν μία θάλασσα διαδηλωτών χρησιμοποιώντας δακρυγόνα, αύρες και ατσαλένιες με πλαστικό επικάλυμμα σφαίρες. Δείτε το ίδιο υλικό στο #18DaysInEgypt όμως, και όλες αυτές οι πληροφορίες θα εμφανιστούν με μία κίνηση του ποντικιού.  [Δείτε στο Mother Jones τη μορφή του βίντεο]

«Είναι ένας τρόπος να ζωντανέψει η ιστορία», λέει ο Mehta.  Αυτός και η ομάδα του ήδη έχουν καταγράψει βίντεο διάρκειας περίπου τριών ωρών και 800 φωτογραφίες από τις κινητοποιήσεις στην Αίγυπτο. Τώρα πρέπει να βρουν τρόπο να τις μοντάρουν σε μικρότερη διάρκεια. Άλλωστε, όπως λέει, το να ξαναφέρεις στη ζωή ένα γεγονός όπως οι κινητοποιήσεις στην Αίγυπτο απαιτεί να καταφέρεις τους ανθρώπους που βρίσκονται πίσω από το περιεχόμενο να πουν τις ιστορίες του, και να εξηγήσουν το ποιος, τι, που, πότε και πως που κρύβεται πίσω από κάθε λήψη. Απαιτεί επίσης να καταρρίψεις και κάποια τεχνικά σύνορα, όπως το να μεταφράσεις ένα βίντεο διαδηλωτών που φωνάζουν συνθήματα στα Αραβικά και να έρθεις σε επαφή με χρήστες του Twitter που μπορεί να μην ξέρουν πως να ανεβάσουν τα βίντεό τους στο You Tube – ή ακόμα και που δεν έχουν πρόσβαση στην απαραίτητη ταχύτητα σύνδεσης.

Μπορεί να πάρει χρόνο, αλλά ο Mehta πιστεύει ότι αυτό το ντοκιμαντέρ μπορεί στην πορεία να έχει πολύ ευρεία επιρροή. «Αυτή τη στιγμή πολλοί Αιγύπτιοι δεν είναι έτοιμοι να δουν την αντανάκλαση τους», λέει. «Τις επόμενες εβδομάδες θα υπάρξουν μερικές στιγμές ησυχίας, και αυτό θα δώσει ευκαιρία να πιέσουμε και να προσπαθήσουμε να εμπλέξουμε. Το να στηθεί το ντοκιμαντέρ είναι το εύκολο κομμάτι. Το δυσκολότερο είναι να δεσμευτεί η κοινότητα που ήταν μέρος του.»

Μεταφράζει και αναδημοσιεύει από το Mother Jones η Jaquou Utopie