Η λάθος συζήτηση για το χρέος

Posted on 17 Απριλίου, 2011 8:33 μμ από

1


του Ρόμπερτ Σηρ

Στον ανέκαθεν αυτάρεσκο όμιλο των πλουσίων και των ισχυρών, είναι δεδομένο ότι ουδέποτε θα ακουστεί η παραμικρή έκφραση μεταμέλειας ή άλλη παραδοχή του πόνου που έχουν προκαλέσει στους πιο αδύναμους θνητούς που απομυζούν αλαζονικά. Είναι βολικό γι’ αυτούς  ότι τα μήντια και οι πολιτικοί, που τυχαίνει να έχουν στην κατοχή τους, σπανίως κάνουν τη σύνδεση ανάμεσα στις απάτες που έκαναν τους πλούσιους τόσο πλούσιους και στην ανησυχητική αύξηση του δημόσιου χρέους που συνθλίβει τη χώρα.

Το αποτέλεσμα αυτής της πληρωμένης δημόσιας μυωπίας είναι ότι έχουμε εμπλακεί σε μια παράλογη συζήτηση  για το πόσο βαθιά πρέπει να περικοπούν οι συντάξεις των καθηγητών  και οι ιατρικές παροχές για τους ηλικιωμένους, τη στιγμή που διατηρούνται οι φορολογικές ελαφρύνσεις για τους πάμπλουτους και τις μεγάλες τους επιχειρήσεις. Σε μια εποχή όπου 10 εκατομμύρια αμερικανικές οικογένειες θα έχουν χάσει τα σπίτια τους μέχρι το τέλος του έτους,  που 5,6 τρισεκατομμύρια δολάρια μικρομετόχων έχουν εξανεμιστεί, που οι περισσότεροι Αμερικανοί είναι αντιμέτωποι με τα καλπάζοντα ποσοστά της  ανεργίας και τη στασιμότητα των μισθών, ο πρόεδρος  των Δημοκρατικών είναι πιθανό να συμβιβαστεί με τους ιδεολόγους των Ρεπουμπλικάνων, που επιμένουν ότι η περαιτέρω μείωση των φόρων για τους πλούσιους είναι ο τρόπος για να αυξηθούν ξανά οι θέσεις εργασίας.

Ας εξετάσουμε λίγο σοβαρά αυτή την  μπαρούφα. Αυτή τη στιγμή δεν υπάρχει έλλειψη των εταιρικών κερδών ή υπέρογκοι μισθοί, για να εξηγήσουν την αποτυχία του ιδιωτικού τομέα να δημιουργήσει θέσεις εργασίας. Αντιθέτως, όπως  γράφουν οι New York Times, «το τέταρτο τρίμηνο, τα κέρδη των αμερικανικών επιχειρήσεων είχαν αγγίξει ένα εκπληκτικό 29,2%, την ταχύτερη αύξηση για πάνω από 60 χρόνια. Συνολικά, οι αμερικανικές εταιρείες καταγράφουν ετήσια κέρδη της τάξης του 1,678 τρισεκατομμυρίου δολαρίων». Και για να κάνουν το τραύμα όχι απλώς οδυνηρό, αλλά και προσβλητικό, ανώτατα στελέχη, που φαίνονται ανίκανα ή απρόθυμα να δημιουργήσουν θέσεις εργασίας ή να αμείψουν επαρκώς τους  εργαζομένους τους, έχουν αυξήσει τις δικές τους αμοιβές από ένα επιβλητικό 12% σε σχέση με το προηγούμενο έτος,  φτάνοντας σε ένα μέσο όρο 9,6 εκατομμύρια δολάρια γι’ αυτούς που βρίσκονται στο τιμόνι των 200 κορυφαίων επιχειρήσεων. Οι New York Times προσθέτουν ότι «τα ανώτατα στελέχη αρχίζουν ξανά μια ανοδική πορεία σε εταιρείες όπως  η Capital One και η Goldman Sachs, που επέζησαν από την οικονομική καταιγίδα με τη βοήθεια των όλων των ενισχύσεων που αντλήθηκαν από τους φορολογούμενους».

Εκείνο που διαφεύγει σε  αυτή τη φαλκιδευμένη συζήτηση είναι  η πραγματικότητα ότι το χρέος μας προβάλλει πλέον τόσο απειλητικό, επειδή η κυβέρνηση αναγκάστηκε να διασώσει πολλές από αυτές ακριβώς τις επιχειρήσεις, αρκετές από τις οποίες,  όπως η General Electric και της AIG, δεν πληρώνουν φόρους και δεν έχουν κανένα πρόβλημα να πληρώνουν πραγματικά εξωφρενικά ποσά σε ανώτατα στελέχη τους. […]

Ο Ρόμπερτ Σηρ είναι δημοσιογράφος. Το άρθρο δημοσιεύθηκε στο www.truthdig.com

Αναδημοσίευση από τα Ενθέματα

http://wp.me/p1pa1c-9tw