Δεκαοχτώ µήνες GAPing

Posted on 3 Απριλίου, 2011 4:01 μμ από

3


 

του Γιάννη Καλαϊτζή

γράφει ο Νίκος Κουνενής

Ενάµισης χρόνος συµπληρώνεται από τον καιρό που ο πρίγκιψ Τζορτζόνε ο Β’, ο Βραχύς, θριάµβευε στις εκλογές, πείθοντας διά των γρυλισµών του τους ψηφοφόρους πως τα µπικικίνια υπάρχουν (και θα διατεθούν µε τη σέσουλα στον τιτάνιο αγώνα του σοσιαλισµού εναντίον της βαρβαρότητας). Έκτοτε ακολούθησαν πολλά και εξόχως εµβληµατικά:
Η κλαυθµηρή διαβεβαίωση του κόντε Αντρίκολο Λοβερντίνο πως η χώρα υποφέρει από οξεία ξηροστομία, οφειλόµενη στο γεγονός πως οι σιελογόνοι αδένες της αδυνατούν να παράξουν ρευστά παράγωγα.
Η πανικόβλητη προειδοποίηση του κάπτεν Τζορτζ Παπακωνσταντάιν πως το τιτανιάρικο σκαρί κοντοζυγώνει στο θηριώδες παγόβουνο.
Η θριαµβευτική έλευση της τρικέφαλης τερατόϊκας και η υπευθύνως οσφυοκαµπτική έγκριση του χρυσόβουλου µνηµονίου.
Η αυστηρή υπενθύµιση του σινιόρι ντι σινιόρε Παγκαλιάρο Σκορνταλία πως όλοι µαζί τα ξεκοκαλίσαµε.
Το κούρεµα γουλί, µέχρι τις παρυφές της ρίζας µισθών, συντάξεων και βίων (που προκύπτουν πλέον ευνοήτως αβίωτοι).
Η αποδόµηση νοήσεων και ψυχών (κατάθλιψη τη λένε οι ψυχίατροι, ψυχοπλάκωµα κι απόγνωση την ονοµατίζουν οι πληβείοι).

Στα µεσοδιαστήµατα προέκυψαν µαγκιές και θρίαµβοι. Το γεµάτο περίστροφο που απειλεί τις πανικόβλητες αγορές. Η συγκινητική διεθνής αλληγεγγύη προς τη χώρα, εκφρασµένη σε πατρικές νουθετήσεις και φάπες, εγκάρδια δάνεια και απολαυστικά τοκοχρεολύσια.
Η επιµήκυνση του χρέους και η ανεπαίσθητη µείωση των επιτοκίων, έναντι νέων και αρκούντως ανακαταδιαρθωτικών και εκποιητικών αντιδώρων. Αχάριστο το πόπολο απέναντι στους ιστορικούς θριάµβους της χρεοπιστωτικής µας δηµοκρατίας, εξανίσταται έναντι του άρχοντος και της αυλής του, φασκελώνοντας ταυτόχρονα και τον µεγάλο αντίπαλό του, τον µνηµονιακώς αντιµνηµονεύοντα κόµητα Αντόνιο Σαµαρίλα.
Παραδίπλα η άτυπη ουλτρα δεξιοκεντροδεξιοκεντροαριστερή σύµπραξη των νουνεχών και των προθύµων (Καραζαφέρ µπέης, κοντέσα Ντορίτα και βαρονέτος Φώτιος) προετοιµάζει το εδαφος για τη συµµετοχή της στην πιθανολογούµενη νέα µετοχοποίηση της ιδιοκτησίας του σφαγείου.

Οι γιατροί του Μεσαίωνα (του παλιού, όχι του τρέχοντος) εµπιστεύονταν µια και µόνη θεραπεία διά πάσαν νόσον και πάσαν µαλακίαν, την περίφηµη αφαίµαξη. Στην περίπτωση που ο ασθενής συνερχόταν γρήγορα, η θεραπεία διεκόπτετο οσονούπω. Αν η ασθένεια επέµενε, οι συνεχείς αφαιµάξεις την εξαφάνιζαν, µαζί µε τον δύστυχο φορέα της. Οπότε, και δεδοµένης πλέον της τραγικής πορείας της πειραµατικής θεραπείας, δυο και µόνον επιλογές µας αποµένουν: Ή όλοι µας µαζί θα ορθώσουµε «ατίθασο τείχος απέναντί τους, όπως το οραµατιζόταν ο ποιητής ή όλοι τους µαζί θα µας καταβροχθίσουν, κατά πως το ονειρεύεται ο βουληµικός κυνοδοντοφόρος Παγκαλιάρο.

Αναδημοσιεύει από τη στήλη Εναλλάξ του Δρόμου της Αριστεράς η Nefeli7

Τεχνική υποστήριξη Jaquou Utopie

http://wp.me/p1pa1c-9a0