Εξέγερση και οπαδισμός

Posted on 20 Μαρτίου, 2011 10:34 πμ από

157


του Γαλαξιάρχη

Από χθες το απόγευμα οι νατοϊκές δυνάμεις σφυροκοπούν το στρατό και τις υποδομές του κανταφικού καθεστώτος. Τη γαλλική πρωτοκαθεδρία στις επιχειρήσεις, που επιλέχθηκε διπλωματικά από τον Αμερικανό Ηγεμόνα του ΝΑΤΟ λόγω «αφρικανικής παράδοσης» του Ευρωπαίου ιμπεριαλιστή, ανήγγειλε με περισσό ναπολεοντισμό ο κοντοπίθαρος κομπλεξικός ηγετίσκος Νικολά Σαρκοζί. Αυτή η γαλλική εκδοχή του Καντάφι, με το ίδιο υφάκι ξεπεσμένου βαψομαλλιά τεντιμπόι και το τουπέ οκτώ καρδιναλίων.
Αν ισχυριστώ όμως ότι δε χάρηκα την επέμβαση των δυτικών δυνάμεων στη Λιβύη θα πω ψέματα. Όχι όμως με την οπαδική χαρά ή λύπη, με την οποία συνηθίζει το κοινό να αντιδρά σε αυτές τις επεμβάσεις, αλλά με την απλή -και ενδεχομένως αφελή- ανθρώπινη ικανοποίηση για τη δικαίωση του εξεγερμένου.

Εξηγούμαι. Χίλιες φορές υποκριτές οι δυτικοί που κόπτονται δήθεν για τη δημοκρατία και τα ανθρώπινα δικαιώματα, μετά τις εκατόμβες που προκαλούν είτε με τη μονομερή τους δράση (βλ. Αφγανιστάν, Ιράκ, πρώην Γιουγκοσλαβία), είτε με την κυνική τους αδιαφορία (βλ. Ρουάντα, Ανατ. Τιμόρ). Υποκριτές όμως και όσοι συνεχίζουν να αντιλαμβάνονται τον Καντάφι ως το τελευταίο ανάχωμα στον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό, συμπαραστεκόμενοι σε ένα άθλιο μοναρχικό καθεστώς που έχει μετατρέψει τη Λιβύη σε οικογενειακή επιχείρηση. Δεν πρόκειται για ματς Ολυμπιακού-Παναθηναϊκού, με τους λοιπούς αεκτζήδες και παοκτζήδες να πρέπει να ζυγίσουν πόσο αντιολυμπιακοί ή αντιπαναθηναϊκοί νιώθουν. Ειδικά σε αυτήν την περίπτωση, όπου ούτως ή άλλως ο οπαδισμός δεν έχει θέση, η επέμβαση των δυτικών, τη στιγμή που γίνεται και με τον τρόπο που γίνεται, αποτελεί δικαίωση για τους εξεγερθέντες.

Ζυγίζοντας καταστάσεις

1. Αν επικρατήσει το καθεστώς Καντάφι, τα αφρικανικά και αραβικά κινήματα στο σύνολό τους θα δεχτούν ανυπολόγιστο πλήγμα. Αν έπνιγε στο αίμα την εξέγερση ο γελοίος αυτός «πετρελαιάς» και το σόι του, και παρέμενε ατιμώρητος, θα δινόταν το πράσινο φως σε κάθε ηγεμόνα του αραβικού κόσμου να τσακίσει με κάθε μέσο την εντυπωσιακή πορεία των λαών αυτών προς την αυτοδιάθεση. Μία πορεία απολύτως αναγκαία στους χειμαζόμενους πολίτες της ευρωπαϊκής ηπείρου.

2. Ας μην αφήνουμε τα αντιιμπεριαλιστικά μας αντανακλαστικά να οδηγούν σε αυτοματισμούς. Οι Αμερικανοί έχουν δεχτεί καίριο πλήγμα από τα κινήματα της βορ. Αφρικής και της Μ. Ανατολής. Η διαχείριση της λιβυκής εξέγερσης από τον «Μεγάλο Υπερατλαντικό Ασθενή» αποτελεί μία ακόμη απόδειξη της προφανούς του αδυναμίας μπροστά στα νέα δεδομένα που δημιουργούν οι εξεγερμένοι λαοί. Όπως ο Μπεν-Άλι και ο Μουμπάρακ, ο Καντάφι ήταν εδώ και χρόνια εξαιρετικός σύμμαχος της δυτικής άρχουσας τάξης (σ.σ. μία ματιά να ρίξετε στις οικογενειακές του μπιζνες με τον δυτικό κόσμο αρκεί για να πειστείτε). Ο δυτικός κόσμος απλώς τρέχει να προλάβει την «επόμενη ημέρα», καίγοντας τα αφρικανικά χαρτιά του το ένα μετά το άλλο. Για την ώρα, η δράση του είναι στο πλευρό της εξέγερσης και -για την ώρα- αυτό μας κάνει.

3. Οι λαοί των μουσουλμανικών χωρών που εξεγείρονται ο ένας μετά τον άλλον, έχουν αποδείξει ότι δεν αποδέχονται εύκολα το νταβατζιλίκι, όσο διαφορετικά κι αν είναι στην εσωτερική δομή τους τα κινήματα από χώρα σε χώρα. Δεν έχω αυταπάτες περί «σοσιαλιστικού μετασχηματισμού» ή «διεθνιστικής εξέγερσης», καθώς οι άνθρωποι αυτοί διεκδικούν τα αυτονόητα (ως πριν λίγα χρόνια τουλάχιστον) του δυτικού (αστικού) κόσμου. Όμως κατ’ αρχήν διεκδικούν την αυτοδιαχείρισή τους. Και η ιστορία έχει δείξει ότι απέναντι σε αυτόν τον αγώνα, καμία βόμβα δυτική ή ανατολική, χριστιανική ή μουσουλμανική, δεν έχει επαρκή ισχύ για να τον σταματήσει. Στην προκειμένη περίπτωση μάλιστα, φαίνεται ότι η διεθνής κοινότητα (βλ. παγκ. αγορά) χορεύει θέλοντας και μη στο ρυθμό των εξεγέρσεων.

Αν μετράει σε τίποτε η γνώμη μου, τότε δηλώνω ανθρώπινα ικανοποιημένος από την επέβαση του ΝΑΤΟ και ταυτόχρονα -επίσης ανθρώπινα- επιφυλακτικός για τις επόμενες εξελίξεις. Αυτή τη στιγμή όμως εκείνο που με φοβίζει πάνω από όλα είναι η περίφημη εξυπνάδα των αμερικανικών όπλων. Η «χαζομάρα» τους έχει αποδειχτεί διαχρονικά ότι αποτελεί χειρότερο εχθρό και από τον χειρότερο δικτάτορα.

Αντί υστερόγραφου: Όλα τα’ χε η Μαριωρή
Και μέσα σε όλα, ο πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, θυμήθηκε ότι έχει αίμα στρατηλάτη ανθρωπιστή και ότι οι «συμμαχικές υποχρεώσεις» επιβάλλουν τη στρατιωτική συμμετοχή της χρεοκοπημένης χώρας του στις επιχειρήσεις του ΝΑΤΟ. Κάτσε κάτω ρε πρόεδρε, που μου στέλνεις «εφ-16» και «έιγουοκς» στο Λιβυκό Πέλαγος. Είπαν του τρελού να χέσει και… πετάχτηκε ο Γιωργάκης.

Zaphod

http://wp.me/p1pa1c-8QP