-ίστας

Posted on 16 Μαρτίου, 2011 5:04 μμ από

9


Η κοινωνία

Όλα είναι πολιτική. Τέλεια, αφού είναι έτσι, είμαστε όλοι καλυμμένοι. Όλοι έχουμε κάνει κάποια πράξη στη ζωή μας που να θεωρείται πολιτική. Η ψήφος στις εθνικές ή όποιες άλλες εκλογές μπορεί να θεωρηθεί από κάποιους ως τέτοια. Ο «καλλωπισμός» του παρτεριού από την Αθήνα ως την Κρήτη και την Καβάλα από ομάδες πολιτών καταφέρνει λοιπόν να ικανοποιήσει την ανάγκη για προσφορά στο σύνολο. Ας δούμε όμως τι ακριβώς συμβαίνει.

Θα επιλέξω τυχαία(;) μια δράση της αντίστοιχης ομάδας στο ηράκλειο της κρήτης που ονομάζεται minoistas (http://minoistas.blogspot.com). Οι γεμάτοι διάθεση για προσφορά ηρακλειώτες αποφάσισαν πριν λίγο καιρό να καθαρίσουν ένα οικόπεδο που βρίσκεται ακριβώς απέναντι από το λιμάνι του ηρακλείου. Για λεπτομέρειες το λινκ είναι http://minoistas.blogspot.com/2011/02/blog-post.html. Όπως βλέπουμε από το εν λόγω κείμενο οι χαρούμενοι minoistas στην αυτοψία που έκαναν στο χώρο διαπίστωσαν ότι σε ένα πρόχειρο κατάλυμα έχει εγκατασταθεί μια οικογένεια μεταναστών. Η λέξη «λαθρομετανάστες» που χρησιμοποιείται από τους συντάκτες έχει για μένα τη σημασία της αλλά δεν θα επεκταθώ. Όπως φυσικά στο ζήτημα δεν επεκτείνονται και οι ίδιοι οι minoistas πέρα από την αναφορά, που στην Ελλάδα έχει λάβει διαστάσεις εμμονής, ότι τέτοιες εικόνες εξαθλίωσης δεν πρέπει να βλέπουν οι φίλοι μας οι τουρίστες. Όχι δηλαδή ότι τέτοιες εικόνες δεν πρέπει να υπάρχουν, αλλά ότι τέτοιες εικόνες δεν πρέπει να τις βλέπουμε. Από κει και πέρα στις επόμενες ανακοινώσεις τους δεν υπάρχει καμία πλέον αναφορά για το ζήτημα. Τι να συνέβη άραγε στους μετανάστες; Τους καθαρίσανε κι αυτούς οι minoistas με σκούπα και φαράσι; Άραγε πώς να βρέθηκαν αρχικά οι μετανάστες εκεί; Άραγε με ποιον τρόπο επιβιώνουνε; Άραγε τους εκμεταλλεύεται κανείς; Άραγε υπάρχει κάποιο αίτιο που άντρες, γυναίκες και μωρά παιδιά ζούνε σε σκουπιδότοπους; Άραγε ποιος παράγει αυτούς τους σκουπιδότοπους; Άραγε πόσο επιφανειακή είναι η ενασχόλησή μας με τα ερεθίσματα που δεχόμαστε από το φυσικό και κοινωνικό μας περιβάλλον; Άραγε ο εθελοντισμός όπως έχει καθορισθεί από την κυριαρχία τι τελικά καταφέρνει;

Και το σημείο στο οποίο θα ήθελα να σταθώ, είναι αυτή ακριβώς η επιδερμική διάθεση που χαρακτηρίζει τον τρόπο επεξεργασίας των κοινωνικών προβλημάτων, και που φυσικά είναι δομικό συστατικό της, θεοποιημένης πλέον, έννοιας του πολίτη. Ο πολίτης είναι ο στόχος που οφείλουν να επιδιώξουν και να επιτύχουν οι κάτοικοι των μητροπόλεων έτσι όπως η έννοια του πολίτη οριοθετείται στο μαντρί της δημοκρατικής διακυβέρνησης. Κεντρική ιδέα στην έννοια, δεν κατέχει φυσικά κάποιο ανώτερο ιδεώδες, σε πείσμα των διάφορων «δημαγωγών της αταραξίας». Τα ανώτερα ιδεώδη νεκρώνονται μπροστά στον απόλυτα ισοπεδωτικό πυρήνα της δημοκρατίας και της κοινωνίας των πολιτών, το προφανώς ιδιόκτητο εμπόρευμα-θέαμα. Και οι άνθρωποι των μητροπόλεων ίσως να έχουν καταλάβει αυτήν ακριβώς την κενότητα των επιδιώξεών τους και προσπαθούν να ανασκουμπωθούν. Είναι όμως αργά καθώς ακόμη και κάτι που μοιάζει ανθρώπινο, ο εθελοντισμός, αποτελεί «μια νεκρή ιδεαλιστική μάσκα» που προσπαθεί να κρύψει το έργο της μορφής της: την αναγωγή αυτονόητων, για άλλους, ανθρώπινων αναγκών, όπως είναι η ανιδιοτελής προσφορά, σε φάρμακο για να ξεπεραστεί ο πόνος του  εξευτελιστικού τρόπου ζωής που επιβάλλουν οι επιγραφές νέον με φόντο το τέλειο και ανέκφραστο πρόσωπο της κούκλας στη βιτρίνα του Λαμπρόπουλου.

Η καταναλωτική αγέλη δεν έχει χρόνο να αξιολογήσει σε ουσιαστικό επίπεδο κανένα από τα γεγονότα και καμία από τις ιδέες που διαμορφώνουν τη ζωή της στο κοινωνικό πεδίο. Είναι φυσικά πρόθυμη να αναπαράγει αυτούσιο ότι καταλαμβάνει περισσότερο χώρο στη θεαματική κοινότητα όπως αυτή ορίζεται από τους παραδοσιακούς προπαγανδιστικούς μηχανισμούς, δηλαδή τα ΜΜΕ, αλλά και από τους νέους παραγωγούς μόδας με κυρίαρχα τα αποκαλούμενα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, η φρέσκια θαλπωρή των οποίων ορίζεται σαφώς από την προβολή όλων των στοιχείων που ορίζουν τον άνθρωπο, από ανάγκες μέχρι συναισθήματα, σε έναν μη υπαρκτό κόσμο. Γινόμαστε λοιπόν μάρτυρες της διαρκούς παραίτησης της συντριπτικής πλειοψηφίας της κοινωνίας από τη συνθήκη που της προσδίδει το όποιο ανθρώπινο χαρακτηριστικό. Την ανάγκη για κατανόηση του περιβάλλοντος. Καμία ηθική δεν μπορεί να υπάρξει απουσία αυτής της ανάγκης. Και είναι προφανές ότι αυτή η παραίτηση υποκινείται από την κυριαρχία καθώς διασφαλίζει τη αποκλειστικότητά της στη «διαπραγμάτευση της νομής του δικαιώματος του κατέχειν, στη θέσπιση των αόρατων κανόνων της αλλοτρίωσης». Είναι δηλαδή η παραίτηση που επιτρέπει σε αυτόν τον κόσμο να αναπαράγεται. Είναι αυτή που εξασφαλίζει τη διαιώνιση της δημοκρατίας ως «ένα σύστημα προνομίων και καταναγκασμών στην υπηρεσία της ιδιοκτησίας και της ιδιωτικότητας».

Οι δράσεις των ομάδων αυτών επομένως ανάγονται σε μια απλή σωματική άσκηση καθώς κανείς δεν επιθυμεί, έστω να αναζητήσει τις αιτίες πίσω από τους φαινοτύπους. Πόσο μάλλον να τις αξιολογήσει και να επιλέξει έπειτα αν θα αντιταχθεί σε αυτές. Η «αισθητική» παρέμβαση της αφαίρεσης της τσίχλας από το πεζοδρόμιο είναι τόσο κενή νοήματος όσο η ανάρτηση μιας ζωγραφιάς στο κελί σου. Αντικατοπτρίζει μια ανάγκη αλλά ταυτόχρονα ακυρώνει την πραγμάτωσή της. Η απόδραση ίσως να ήταν πιο καλή φάση…

Μήτσος Βούρδουλας

http://wp.me/p1pa1c-8Mr

Advertisements