Ανέστια "Εστία"

Posted on 21 Φεβρουαρίου, 2011 2:58 μμ από

3


«Το χρονικό των ονείρων»

11 Σεπτεμβρίου 2004 :

Μόλις ξύπνησα κι έχω μεγάλη αγωνία! Κανονικά με ξυπνάει η μαμά μου, αλλά σήμερα είναι μια ειδική μέρα και δεν μπορούσα να κοιμηθώ περισσότερο! Ξεκινάει το σχολείο κι έχω πολύ άγχος! Φέτος θα πάω γυμνάσιο, στο 8ο γυμνάσιο Νέας Σμύρνης  που συστεγάζεται με το 7ο Λύκειο και όλο μαζί λέγεται «Εστία».

Είναι αυτό το σχολείο στην πλατεία, δίπλα στο σούπερ μάρκετ και δίπλα στο κουρείο που πήγαινα μικρός. Πρέπει να είναι καλό σχολείο, αφού σ’αυτό πήγαινε και η μαμά μου και η μαμά της Μαρίας! Και νομίζω οτι τα παιδιά περνάνε καλά εκεί! Όταν πηγαίνουμε βόλτα στην πλατεία και περνάμε μπροστά από την «Εστία» πάντα ακούγονται γέλια και φωνές από τα παιδιά στο προαύλιο.  Ναι, νομίζω θα μου αρέσει, θα είναι και όλοι οι φίλοι μου από το δημοτικό εκεί! Α! Είναι το σχολείο του Ωνάση, έτσι λένε! Θα έχει πλάκα να πηγαίνω στο σχολείο που έκανε ο Ωνάσης, χαχα!

Αγαπητό μου ημερολόγιο, πέρασε η ώρα και πρέπει να ετοιμαστώ, θα περάσει ο Παναγιώτης να με πάρει να πάμε μαζί στον αγιασμό. Θα σου γράψω πάλι αύριο!

12 Σεπτεμβρίου 2004 :
Χθες ήταν τόοοσο τέλεια! Μαζευτήκαμε το πρωί όλα τα παιδιά στο προαύλιο και λέγαμε τα νέα μας από τις καλοκαιρινές μας διακοπές! Πόσο χάρηκα που ξανάδα τους φίλους μου!
Όταν ήρθε ο παπάς μπήκαμε όλοι μέσα, κλείσανε την πόρτα του σχολείου και ξεκινήσαμε τον Αγιασμό. Αυτό που είχε πιο πολύ πλάκα ήταν το οτι πολλοί άνθρωποι που περνούσαν από την πλατεία σταματούσαν έξω από το σχολείο, μας κοιτούσαν, μας χαιρετούσαν κι έκαναν Αγιασμό μαζί μας! Είδα και την κυρία που μένει στον από κάτω όροφο στην πολυκατοικία μου, πήγαινε στην πλατεία για να κάνει τα ψώνια της.
Μετά οι καθηγητές, που μου φάνηκαν πάρα πολύ συμπαθητικοί και καλοί, μας έβαλαν στις τάξεις μας. Ήταν περίεργο γιατί μερικές αίθουσες δεν είχαν πίνακα και μερικές πόρτες ήταν χαλασμένες. Μια καθηγήτρια μας είπε όμως πως αυτά θα τα φτιάξουν, ήδη, λέει, τα μεγαλύτερα παιδιά, του Λυκείου μαζί με τους καθηγητές, δουλεύουν και τα ανακαινίζουν!
Αγαπητό μου ημερολόγιο, θα σου γράψω πάλι αύριο, γιατί τώρα θέλω να μιλήσω με τον φίλο μου και να πούμε για τις εντυπώσεις μας για σήμερα!

15 Νοεμβρίου 2006 :
Είμαι ήδη 2 χρόνια σε αυτό σχολείο, νομίζω οτι τελικά είμαι τυχερός που δεν πήγα σε κάποιο άλλο.  Είναι τόσο ωραίο συναίσθημα να σχολάς τις Παρασκευές τα μεσημέρια και να κάνεις βόλτα με τους φίλους σου στην πλατεία!
Αύριο το πρωί έχουμε συνάντηση με τον σύλλογο γονέων και με μερικούς καθηγητές για να περάσουμε τις κουρτίνες στις αίθουσες. Φέρνοντας στο νου μου το πως ήταν η «Εστία» όταν πρωτοήρθα και το πως είναι τώρα, χαίρομαι, γιατί βλέπω αλλαγή. Έχουμε βάλει πίνακες στις τάξεις, αλλάξαμε τα παράθυρα, αύριο θα βάλουμε και τις κίτρινες κουρτίνες που αγοράσαμε. Να ‘ναι καλά και η καθηγήτρια των καλλιτεχνικών που έχει επιμεληθεί την εσωτερική διακόσμηση του σχολείου. Στην αρχή της χρονιάς είχε βρει κάτι σχέδια του Καντίνσκυ και τα έφερε και μαζί με εμάς, τόσους μήνες, βάφει τους τοίχους. Είναι κάτι το τόσο διαφορετικό και ωραίο, να είσαι με τους συμμαθητές σου, ένα Σάββατο πρωί, με το πινέλο και τις μπογιές στα χέρια και να βάφεις τους τοίχους, γέλια, χαρά, φαντασία, δημιουργικότητα. Γιατί τελικά σχολείο δεν είναι μόνο τα καθημερινά επτάωρα και τα διαγωνίσματα, αλλά και όλο αυτό, η προσωπική δουλειά για να αναστηλώσεις ένα μέρος που αγαπάς, που νοιώθεις σαν δεύτερο σπίτι σου.

Φέτος είμαι Τρίτη γυμνασίου. Του χρόνου θα ανέβουμε έναν όροφο πάνω, στο Λύκειο. Λένε οτι το σχολείο θα κλείσει, δεν το πιστεύω, κανείς δεν έχει το δικαίωμα να σου στερήσει αυτό για το οποίο τόσο χρόνια παλεύεις, να σου κλείσει το «σπίτι» σου για το οποίο τόσο καιρό ιδιοτελώς μοχθείς.

Αγαπητό μου ημερολόγιο, θα σου γράφω πάλι αύριο, γιατί τώρα πρέπει να πάω στο σχολείο να συνεχίσω την διακόσμηση των τοίχων. Είμαι ευτυχισμένος, πραγματικά βλέποντας το κτήριο μήνα με τον μήνα να ανακαινίζεται. Τα ΚΑΤΑΦΕΡΝΟΥΜΕ!

23 Δεκέμβρη 2008 :

Πάει, τελειώνει και η Δευτέρα Λυκείου σιγά σιγά! Σήμερα κάναμε το καθιερωμένο, πλέον, χριστουγεννιάτικο πάρτυ μας στο σχολείο. Ήταν απίστευτο!  Χοροί, τραγούδια, φασαρία… προς το τέλος φωνάξαμε και την κυρία Π. που έχει το κυλικείο και τον κύριο Ν. που δουλεύει στο περίπτερο.

Θαρρώ πως είναι και οι δυο τους η μασκότ του σχολείο μας….! Πόσα πρωινά, μετά τη γυμναστική τρέχουμε στο κυλικείο για να προλάβουμε τα σάντουιτς, όλο το στριμωξίδι μπροστά από το ταμείο, η κλασσική κίνηση του να αγγαρεύεις τον συμμαθητή σου να σταθεί στην ουρά να σου αγοράσει ένα τσουρέκι…

…και τα μεσημέρια πάλι, μετά το σχόλασμα, μπροστά στο περίπτερο Ο ΧΑΜΟΣ! αλληλοκερνούσαμε σοκολατάκια ο ένας στον άλλο και με τη σειρά του ο κύριο Ν. κερνούσε εμάς, ο θείος Ν. όπως θα τον αποκαλούσανε πριν από λίγα χρόνια (η κοινωνία μας αναλώνεται πλέον σε εθιμοτυπικές και δήθεν επισημότητες γαρ).

Α! Ξέχασα ν’αναφέρω το καλύτερο! Πλέον όλο ο δεύτερος όροφος, που δικαιωματικά μας ανήκει, έχει μεταλλαχθεί και εξωραϊστεί πλήρως! Φανταχτερά χρώματα και κάδρα έργων τέχνης στους τοίχους των διαδρόμων, ζωηροί τόνοι του κίτρινου στις πόρτες των αιθουσών, μου θυμίζουμε περισσότερο παιδική χαρά παρά σχολείο εκεί μέσα! Καλύτερα, καταφέραμε να μετατρέψουμε τους 4 τοίχους του μικρού αυτού οικοπέδου στο κέντρο της πλατείας (που πολλοί σαν τα όρνια οσμίζονται και εποφθαλμιούν), στο κέντρο της Νέας Σμύρνης, σε έναν οικείο και προσφιλή προορισμό μας.

Πλέον το σχολείο για μας δεν είναι μόνο χώρος εκπαίδευσης, είναι χώρος μάθησης, συνάντησης, δημιουργίας. Είναι το μέρος που μας έδωσε ευκαιρίες να ξεδιπλώσουμε τα ταλέντα μας, να ταξιδέψουμε τον κόσμο μέσω των εκπαιδευτικών προγραμμάτων που διοργανώνονταν, είναι μέρος ελεύθερης και μη λογοκριμένης έκφρασης και καλλιτεχνικής δημιουργίας, αυτό το σχολείο είμαστε εμείς και κανείς δεν θα το μετατρέψει σε ένα μάτσο μπάζα, καμιά υπουργική απόφαση, κανένα νομοσχέδιο (πολλά ακούγονται τον τελευταίο καιρό πως το κράτος δεν θέλει πλέον να ξοδεύει χρήματα για έναν τόσο «ευτελή χώρο παραγωγής και διατήρησης ονείρων», είναι σίγουρα πιο επικερδές για Αυτούς στη θέση του να χτιστεί ένα ακόμα παράρτημα μιας πολυεθνικής εταιρείας-αλυσίδας, ένα ακόμα σούπερ μάρκετ, ένα ακόμη μέρος εύκολης και ασυνείδητης  αγοραπωλησίας περιττών εμπορευμάτων, αξιών και ιδεών….)

Αγαπητό μου ημερολόγιο, θα σου γράψω πάλι αύριο,  γιατί σήμερα είναι προπαραμονή Χριστουγέννων, όταν ακόμα υπάρχει ελπίδα για τα όνειρα… κι εγώ θέλω να ονειρεύομαι!

10 Μαΐου 2010 :
Πλησιάζει η μέρα των Πανελληνίων, ένα περίεργο συναίσθημα με κατακλύζει. Φέτος, για πρώτη φορά στην Ιστορία της «Εστίας» δεν θα διεξαχθούν εδώ οι εξετάσεις. Θα μεταναστεύσουμε σε ένα άλλο σχολείο, θα βρεθούμε σε μια ψυχρή κι απόμακρη τάξη όπου θα κληθούμε να αποδείξουμε πόσο καλοί είμαστε στο να προσποιούμαστε τους ακαταπόνητους «παπαγάλους», τα φιλομαθή ανδρείκελα, τους εκκολαπτόμενους πολίτες νέας γενιάς (γιατί άραγε αυτό ακούγεται στα αυτιά μου ως διαφήμιση μιας νέας σειράς εμπορεύσιμων προϊόντων; ) Τέλος πάντων, οι Ανώτεροι αποφάνθηκαν, η «Εστία» εξαφανίζεται σιγά σιγά από το χάρτη των σχολείων και μαζί της όλες μας οι αναμνήσεις, οι προσδοκίες, τα όνειρα.
Το μέλλον που προδιέγραψαν για μας είναι απλό και δεν έχω ίσως το κουράγιο να σου το εκφράσω αγαπητό μου ημερολόγιο.
Για ένα ακόμη πρωινό, στερνό κατά πως φαίνεται, υψώνεται μπροστά μου η βαριά καγκελόπορτα της νέας μου πραγματικότητας. Λίγες οι μέρες μας σ’αυτό  το σπίτι, πλέον το έχουν διαρρήξει. Δυστυχώς για αυτούς όμως, δεν μπόρεσαν να σφετεριστούν τα πραγματικά τιμαλφή μας : τη δανειστική βιβλιοθήκη που με τόσο μεράκι φτιάξαμε : μια μικρή αίθουσα μετατράπηκε σε χώρος «πνευματικής ανάτασης». Μαθητές και καθηγητές δώσαμε τον εαυτό μας για την υλικοτεχνική υποστήριξη και διεκπεραίωση αυτού του άθλου. Τώρα έχουμε την περηφάνια να καυχιόμαστε πως το καταφέραμε και πως είναι δικό μας επίτευγμα!  Δεν μπόρεσαν οι κήνσορές τους να αποτιμήσουν την ανεκτίμητη αξία της απλής σχολικής μας εφημερίδας, «εστιά-ζω» όπου θα υπάρχουν για πάντα καταγεγραμμένες οι ελπίδες και οι ανόθευτες σκέψεις ενός μάτσου παιδιών, όπου θα βρίσκονται για πάντα χαραγμένες, όπως πάνω στην πέτρα, οι αναμνήσεις των παιδικών μας χρόνων·δεν θα μας  τα στερήσουν!
Αγαπητό μου ημερολόγιο, θα σου γράψω πάλι αύριο, γιατί τώρα έχω διάβασμα, δεν υπάρχει ελεύθερος χρόνος για περισυλλογές, ανόητες σκέψεις κι αναμνήσεις.

9 Ιουνίου 2012 :
Πέρασα σήμερα από την πλατεία για κάτι δουλειές. Στο δρόμο μου, το λογισμό μου πάγωσε μια εικόνα : εργάτες, τεχνίτες και μαστόροι, όλοι ριγμένοι, στο λιοπύρι, τυφλά στη δουλεία τους (πρέπει να τελειώσει το συντομότερο). Αξίνες, σφυριά και πριόνια σφυρίζουν στο ρυθμό της ακατάπαυστης, οργανωμένης καταστροφής, οι χοηφόρες γύρω θρηνούν.
Τι να γκρεμίζουν άραγε με τόση μανία; Α ναι, θαρρώ πως κάποτε αυτό ήταν σχολείο, ναι, καλύτερα που το ισοπεδώνουν, δεν χρειάζονται ένα περιττό φυτώριο σκεπτόμενων ανθρώπων, τι να τους κάνουν άλλωστε…
Ένα μικρό φρεσκοκουρεμένο παιδί περνά από μπροστά. Κοντοστέκεται, φορτώνει την τσάντα του στον ώμο και σκύβει να μαζέψει κάτι από τα χαλάσματα, μια πέτρα. Κοιτάει γύρω του και μυστικά, σχεδόν συνωμοτικά, με κοιτάει και την κρύβει στην τσέπη του. Φεύγει, αλλά εγώ μένω να κοιτώ ένα σύμβολο να «διαμελίζεται» μπροστά μου γιατί κάποιοι επέλεξαν να μας απαλλάξουν από το βάρος της θύμησης · λες και τους το ζητήσαμε.
Κοιτώ και βλέπω να ορθώνεται, σαν όραμα, ένα υπερμοντέρνο κτήριο με άπειρους ορόφους, με τζάμια καθρέφτες, κουφώματα αλουμινίου, με τεθωρακισμένη πόρτα ασφαλείας στην είσοδο και λοιπές περιττές φανφάρες επιδεικτικού ψευδοπλουτισμού και αμερικανισμού (επίτρεψέ μου, ημερολόγιό μου, αυτή τη λέξη). Μπορεί να είναι ένα κτήριο με γραφεία, μια τράπεζα, μπορεί να είναι απλά εκείνο το παράρτημα του σούπερ μάρκετ που σου έλεγα, μπορεί να γίνει ένας οίκος ανοχής ·βασικά, αυτό θα γίνει, γιατί σε κάθε ηδονιστική στιγμή μιας ακόμα καταναλωτικής υπεραγοράς, σε κάθε διστακτική υπογραφή ενός ακόμη δολοπλόκου συμβολαίου θα γ@μιέται ένα ακόμα όνειρό μιας γενιάς.
«Όπου κλείνει ένα σχολείο ανοίγει μια φυλακή», αν αυτό θέλετε για το μέλλον μας, αναμορφωτήρια και σωφρονιστικά ιδρύματα που βρωμάνε σαδισμό τότε το πετύχατε, ελπίζω να μετανιώσετε σύντομα όμως, πριν να είναι αργά. Αν έτσι μας πολεμάτε, λοιπόν, μάθετε το, «οι θύελλες κάνουν τις βελανιδιές ν’απλώνουν βαθύτερες ρίζες»

Αγαπητό μου ημερολόγιο, αύριο δεν θα σου γράψω, γιατί…δεν έχει γιατί, απλά δεν θα σου ξαναγράψω ποτέ. Έ να σου λέω μόνο και το φωνάζω να μ’ακούσουν όλοι :
«ΚΟΥΦΑΛΕΣ, δεν ξοφλήσαμε, τα όνειρα των “εραστών” δεν σβήνουν…»

Κωνσταντίνος Κοττάς, απόφοιτος  7ου ΓΕΛ Νέας Σμύρνης »Εστία»

 

«Το σχολείο δεν κλείνει»

Εσείς, εσείς οι μεγάλοι, οι έξυπνοι, οι παντοκράτορες, οι παντογνώστες, εσείς που έχετε λεφτά, εξουσία, δύναμη κάντε μου μία χάρη. Σταματήστε για λίγο την προσπάθεια σας να βγάζετε κ ΄ άλλα κ’ άλλα λεφτά και κάντε αυτό που σας λέω! Καθίστε και σκεφτείτε για λίγο όλες τις παιδικές σας αναμνήσεις. Σκεφτείτε τους συμμαθητές σας, τους καθηγητές σας, το σχολείο σας, τις παιδιάστικες χαζομάρες που κάνατε τότε και γελάγατε τόσο, ενώ τώρα σας φαίνονται τόσο ανούσιες. Είναι όλα τόσο όμορφα έτσι? Έχετε ένα πολύ μεγάλο, όμορφο και αθώο χαμόγελο τώρα ε? Αφού τα καταλαβαίνετε  όλα αυτά, και παρά την ηλικία σας δεν τα έχετε ξεχάσει και κάθε φορά που τα θυμάστε χαίρεστε, ΓΙΑΤΙ ΘΕΛΕΤΕ ΝΑ ΚΛΕΙΣΕΤΕ ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΜΑΣ και να στερήσετε από εμάς όλα αυτά που εσείς έχετε σαν σωσίβιο για ολόκληρη την ζωή σας?
ΓΙΑΤΙ?
Τους δημοσίους υπαλλήλους θα τους κερδίσετε, τους φαρμακοποιούς και τους οδηγούς ΜΜΜ επίσης. Αλλά ξέρετε γιατί? Γιατί σε αυτές τις περιπτώσεις έχετε να κάνετε με 100, 500 και 1000 ευρώ, έχετε να κάνετε με λεφτά. Αλλά στην περίπτωση μας δεν είναι έτσι, εδώ παίζεται το μέλλον μας, η γνώση μας, οι αναμνήσεις μας, οι παρέες  μας το συναίσθημα  μας  και να είστε σίγουροι πως αυτό δεν θα περάσει έτσι. Κάποιοι μας βλέπουν σαν κεφάλια και θέλουν να μας ‘’πάρουν’’ εκείνοι για να έχουν υπό την εξουσία τους περισσότερα πρόβατα. Βασικά όχι, έτσι θα θέλατε να είναι, δεν είμαστε όμως  πρόβατα. Λέτε την γενιά μας, γενιά του FACEBOOK και του καναπέ, αλλά δεν είμαστε έτσι. Τόσο καιρό τα καταστρέφατε όλα μόνοι σας ,και δεν είχατε ανάγκη από την βοήθεια μας, άλλα τα πράγματα αλλάζουν.
Έχετε δημιουργήσει μία φούσκα, μέσα στην οποία ζούμε. Όμως καταλάβατε απότομα ότι η φούσκα παραμεγάλωσε και άμα συνεχίσετε έτσι θα σκάσει… η κοινωνία σας, τα ‘’ ιδανικά’’ σας θα σκάσουν. Έτσι θέλετε να την μειώσετε, αλλά δεν καταλαβαίνετε κάτι. Για να την μειώσετε πρέπει να την ξεφουσκώσετε, και όχι να την σκάσετε με μια πολύ μυτερή βελόνα, όπως κάνετε τώρα. Δεν είμαστε διατεθειμένοι λοιπόν να παίξουμε το παιχνίδι σας, δεν είμαστε διατεθειμένοι να βρεθούμε μέσα στην φούσκα, ή πιο απλά, δεν είμαστε διατεθειμένοι να θυσιάσουμε το σχολείο μας, στον βωμό της οικονομικής, κοινωνικής και πολιτικής σας κρίσης. Βιώνουμε και μια κρίση αξιών. Χρειαζόμαστε λοιπόν την παιδεία. Την χρειαζόμαστε για πολλούς λόγους.
Σκεφτείτε τα παιδιά που πάνε 2α λυκείου. Σκεφτείτε πόσο επώδυνο θα είναι για αυτά να αλλάξουν σχολικό περιβάλλον στην 3η λυκείου. Να αλλάξουν καθηγητές, συμμαθητές, να αλλάξουν περιβάλλον. Πολλά από αυτά τα παιδιά δεν θα είναι ικανά μέσα στον πυρετό των πανελληνίων να αντιμετωπίσουν και αυτό το πρόβλημα. Γιατί περί προβλήματος πρόκειται. Δεν υπάρχει λόγος να κλείσει το σχολείο μας. Μπορεί να νομίζετε ότι εσείς τα ξέρετε αυτά καλύτερα από εμάς. Αλλά δεν είναι έτσι. Τι είναι καλύτερο για το μέλλον μας το ξέρουμε εμείς και αυτοί που μας αγαπάνε, και σίγουρα εσείς δεν είστε από αυτούς, δεν είστε από αυτούς που νοιάζονται για το μέλλον μας. Τουλάχιστον έτσι μας έχετε δείξει μέχρι τώρα, υπάρχει όμως χρόνος να αποδείξετε το αντίθετο. Κάντε το λοιπόν. Για μία φορά δείξτε μας στην πράξη τι στο διάολο σημαίνει κοινωνικό κράτος.  Καθίστε να συζητήσουμε, έχουμε πολλά να σας προτείνουμε, ακόμα και εις βάρος μας, και πολλά επιχειρήματα να σας προβάλουμε, απλά ακούστε μας.

Αλέξανδρος Καρέλης, εκπρόσωπος του 15μελούς του 7ου ΓΕΛ Νέας Σμύρνης »Εστία»

Τα κείμενα έφτασαν στο e-mail μας, ως μέρος της προσπάθειας των μαθητών του 7ου ΓΕΛ Νέας Σμύρνης »Εστία» να αποτραπεί το διαφαινόμενο κλείσιμο του σχολείου τους,  αποτέλεσμα των προωθούμενων  από το Υπουργείο Παιδείας συγχωνεύσεων σχολικών μονάδων. Όπως μας πληροφορούν, στα πλαίσια της προσπάθειας αυτής επισκέπτονται συνέχεια ανθρώπους που θεωρούν πως μπορούν να τους βοηθήσουν, διοργανώνουν διαμαρτυρίες, μαζεύουν υπογραφές από πολίτες και προσπαθούν να ενημερώσουν τον κόσμο όπως μπορούν.

Βήμα διαμαρτυρίας  προσέφερε ο Back Door Man

http://wp.me/p1pa1c-6pc