Μετανάστες άσυλο και το φάντασμα του Δεκέμβρη

Posted on 30 Ιανουαρίου, 2011 5:49 μμ από

139


γράφει η Σίσσυ Μπαρά

αναδημοσιεύει ο risinggalaxy

Αναμφίβολα η παρουσία των μεταναστων απεργών πείνας στη Νομική προκάλεσε τεράστιο πρόβλημα. Κινητοποιήθηκε όλος ο κρατικός μηχανισμός, τα μμε, τα κόμματα κλειστηκαν στη βουλή για να διαχειριστούν τη» κρίση», το λαος κατέθεσε πρόταση νόμου κατάργησης του ασύλου, κάτι που σε άλλες συνθηκες μάλλον δεν θα τολμούσε, σύσωμος ο πολιτικός κόσμος πανικοβλήθηκε και μαζί με τη ΠΟΣΔΕΠ  αναζητούσαν λύση απώθησης των απεργων κατηγορώντας την πρωτοβουλία στηριξης τους ότι με τη κίνηση τους αυτη δίνουν άλοθι  για την  κατάλυση του παν/κού ασύλου.Καταρχήν θα πρέπει να θυμίσουμε ότι το παν/κο άσυλο έχει μεταπολιτευτικά καταπατηθεί στο παρελθόν, όμως ποτέ άλλοτε δεν υπήρξε τόσος μεγάλος πανικός ως προς τις συνέπειες που θα είχε κάτι τέτοιο για τη δημοκρατία. Χαρακτηριστικό παράδειγμα άρσης του παν/κού ασύλου έχουμε 1995 όπου η αστυνομία μπήκε και συνέλαβε τα πεντακόσια άτομα, αριθμός ρεκόρ για την εποχή, που είχαν καταφύγει εκεί κατα τη διάρκεια των επισοδείων που έγιναν στο παραδοσιακό εορτασμό της επετείου του πολυτεχνείου.Γιατί όμως η παρουσία των μεταναστών σε παν/κα κτίρια να θέτει σε κίνδυνο και να αποτελεί λόγο κατάλυσης του ασύλου; και τελικά τι είναι το Άσυλο σε ποιους αναφέρεται και απέναντι σε ποιον προστατεύει;

Παρότι είναι γνωστό ότι στην αρχαιοτητα οι ναοι λειτουργούσαν ως χώροι υποδοχής κατατρεγμένωνκαι διωκόμενων ανθρώπων, άσυλον στα αρχαία σήμαινει χώρος τον οποίο δεν μπορούμε να λεηλατήσουμε, ο πρώτος ορισμός του όρου φαίνεται να δίνεται το 1355 απο τον Bersuire, και αφορά το μέρος εκεινό ή το δασος της πόλης εν προκειμένω της Ρωμης, στον οποίο μπορεί να καταφύγει ο οποιοσδήποτε κυνηγημέμενος άνθρωπος. Αργότερα ο  Scarron στα 1657 διευρύνει την έννοια και θεωρεί Ασυλο το κάθε μέρος οπου καταφευγουμε σε περίπτωση κινδύνου. Το 19ο αιώνα ο ορος εξελίσσεται παράλληλα με τη φιλανθρωπία αποκτώντας αμφισημο περιεχόμενο. Ετσι  άσυλα ονομάζονται τοσο τα κτίρια φιλοξενίας των αδυνάτων, όσο και κοινωνικού αποκλεισμου συγκεκριμενων ομάδων που κρίνονται επικύνδυνα για το κοινωνικό σύνολο. Το δικαιωμα παροχής ασύλου ανήκει παραδοσιακα και καθόλη τη διάρκεια στις πολιτικές και θρησκευτικές αρχές οι οποίες με βάση τα δικά τους κριτήρια, αποφασίζουν ποιους ανθρωπους θα δεχτούν και ποιούς όχι. Φτάνοντας στο σήμερα ο ορισμός της έννοιας του άσυλου έχει πολιτική και ηθική διάσταση και αφορά τη παροχή φιλοξενίας σε ανθρώπους που διώκονται και απειλούνται άδικα.

Σε ότι αφορά τα παν/μια και τα σχολεία, είναι αλήθεια ότι σε άλλες χώρες  η έννοια του ασυλου δεν έχει την ίδια φόρτιση που έχει στην Ελλάδα, κυρίως λόγω των γεγονότων της χούντας το 1973, ούτε ιδιαίτερη θεσμική καλυψη. Παρόλαυτα όμως νομικά και πολιτικά οι καταλήψεις σε αυτούς όπως και στα δημόσια κτίρια εξακολουθούν να θεωρούνται απο τη πολιτεία ανεκτοί τρόποι κοινωνικής διαμαρτυρίας, που δεν επισείουν αυτόματα και αυτεπάγγελτα τη παρέμβαση της εισαγγελικής αρχής. Κι αυτό συμβαίνει ανεξάρτητα απο το αν τα αιτήματα για τα οποία αποφασίζονται οι καταλήψεις είναι ή όχι αποδεκτά απο την εκπαιδευτική κοινοτητα ή τη κυβέρνηση.  Η παρέμβαση της αστυνομίας  αφορά τη τελεση αξιοποινων πράξεων και ενεργειων που θετουν σε κίνδυνο την  λειτουργία και πρωτίστως την φυσική ακεραιότητα των χώρων του ασύλου.  Στη περίπτωση της Ελλάδας επίσης η κατάλυση του ασύλου, όποτε κι αν έχει συμβεί, γίνεται ύστερα απο καταγγελία των πρυτανικών αρχων περί εισβολής ξένων με το ιδρυμα στοιχείων που βρίσκονται εκεί χωρίς τη θέληση των μελών της εκπαιδευτικής κοινότητας, συνίθως υπο τη πιεση επισοδείων κατα τη διάρκεια διαδηλώσεων και στη προσπάθεια τους να αποφυγουν τη σύλληψη. Με το επιχείρημα της αυθαίρετης εισβολής και της απώλειας ελέγχου ως προς την εγγύηση της ασφάλειας κτιριακών κι άλλων εγκαταστάσεων λοιπόν, οι πρυτανικές  καλούν την εισαγγελική αρχή να επέμβει. Αυτη πάνω κάτω είναι η λογική με την οποία έχει καταλυθει το άσυλο μέχρι πρίν τα πρόσφατα γεγονότα.

Το ερώτημα είναι: στη περίπτωση της Νομικής έγινε κάτι τέτοιο;

Ας εξετάσουμε τα πράγματα απο την αρχή: τριακόσιοι μετανάστες χωρίς χαρτιά που ζούν και εργάζονται στην Ελλάδα για πολλά χρόνια και θεωρούν, ότι έχουν τις προϋποθέσεις νόμιμης παραμονής,  αποφασίζουν ως ύστατη λύση να προβούν σε απεργία πείνας, προκειμένου να πιέσουν το ελληνικό κράτος να εξετάσει τη περίπτωση τους και να τους νομιμοποιήσει. Να αναγνωρίσει δηλαδή νομικά, κατοχύρονωντας τους ίσα δικαιώματα, ότι υπάρχουν ως ενεργά μέλη και συμβάλλουν στην οικονομική και κοινωνική ζωή του τόπου. Στη παραγωγή αν θέλετε πλούτου. Η κοινή λογική και εμεπιρία δείχνει ότι τετοιες πράξεις δεν αποφασίζονται συνίθως χωρίς να υπάρχει υπόβαθρο. Αν δεν είχαν αυτοί οι άνθρωποι τις προυποθέσεις όπως αυτές καθορίζονται με βάση το ευρωπαϊκό δίκαιο είναι μάλλον αμφίβολο οτι θα διακινδυνευαν να μπουν σε μία τέτοια ταλαιπωρία. Σε τι θα μπορούσαν να υπολογίζουν; Η χρόνια εκμετάλευση τους απο το ελληνικό κράτος και η χωρίς έλεος καταστολή δεν αφήνουν περιθωρία να ελπίζει κανείς στον οίκτο ή τη φιλανθρωπία του. Απόδειξη όλων αυτων αλλά και της κοροϊδίας που υφίστανται αυτοί οι άνθρωποι είναι ότι ακόμα και ο Ραγκούσης αναγνωρίζει υποσχόμενος ότι η πολιτεία θα πράξει το καθηκον της,  ότι ένα μέρος αυτων των ανθρωπων πληρεί τα κριτηρια. Είναι προφανές ότι μια τέτοια ενέργεια πρακτικά δεν είναι απλή και δεν μπορεί να γίνει οπουδήποτε. Χρειάζεται χώρος αρκετά μεγάλος για να τους στεγάσει, χωρος που να έχει τις στοιχειώδεις τουλάχιστον, υγειονομικές προδιαγραφές, και στον οποίο να μπορούν με ασφάλεια να ολοκληρώσουν τη διαμαρτυρία τους. Ενας χώρος δηλαδή που να μπορεί να λειτουργησει ως άσυλο έναντι της αστυνομίας.

Οι φοιτητές της Νομικής, με απόφαση γενικής συνέλευσης, αποφάσισαν να καταλάβουν τις κτιριακές εγκαταστάσεις του παν/μίου που εξαιτίας των έργων ανακαίνισης δεν χρησιμοποιούνται, και να φιλοξενήσουν εκεί με δική τους ευθύνη, τους απεργούς πείνας. Πρόκειται λοιπόν για μια κατάληψη φοιτητών και όχι μεταναστών που αποφασίστηκε δημοκρατικά, τηρώντας όλες τις απαιτούμενες διαδικασίες.

Επιπλέον ζήτημα νομιμότητας της κατάληψης απο τη παρουσία των απεργών δεν τίθεται διοτι:

1ον Η απεργία πεινας δεν θεωρείται ποινικό αδίκημα και 2ον γιατί με τη διαμαρτυρία τους αυτη, και όσο αυτή  διαρκει οι μετανάστες δεν μπορουν να αντιμετωπιστουν νομικά  ως παράνομοι. Κι αυτό γιατί βρίσκονται είτε το θέλουμε είτε όχι σε διάλογο με τη κυβέρνηση με επίδικο θέμα τον αν έχουν τις προυποθέσεις νομιμοποίησης ή όχι. Δηλαδή η παρουσία τους δεν μπορει με τίποτα να προσομοιαστεί με αυτήν ατόμων που έχουν διαπράξει οποιοδήποτε αδίκημα ούτε η παρούσια τους η ίδια μπορεί να θεωρηθεί ως τέτοια, γιατί με την απεργία πείνας διαπαργματεύνται και η διαδικασία είναι ανοιχτή.

Επομένως λοιπόν τίποτα δεν φαίνεται να δικαιολογεί την απόφαση του πρύτανη για παρεμβαση του εισαγγελέα.

Στο σημείο αυτό, αξίζει να σημειωθεί ότι στις χώρες υποδοχής μεταναστών παρόμοιες ακτιβιστικες ενέργειες  έχουν σημειωθει πολλές φορές, και οι καταλήψεις διαφόρων εκκλησιών είναι μάλλον συνιθσμένη πρακτική πίεσης των κυβερνήσεων να εξετάσουν, μέσα στο χάος της γραφειοκρατιας, τις αιτήσεις τους. Τελευταίο χαρακτηριστικό παράδειγμα, πέρα απο τη μεγάλη απεργία πεινας, σύμβολο και αναφορά στον αγώνα των μεταναστων, των 300 αφρικανων το 1996 στην εκκλησία Saint Bernard, αποτελεί η επι πέντε μήνες (21 απριλίου με 5 οκτωβρίου) κατάληψη 500 μεταναστων στην εκκλησία Saint Paul de Massy στο Παρίσι, που έληξε  χωρίς τη παρέμβαση της αστυνομίας και χωρίς να συλληφθει κανείς.

Η συνδεση επομένως της πολιτκής διαμαρτυρίας των μεταναστών και της κατάληψης των φοιτητων της Νομικής προκειμένου να τους προσφέρουν άσυλο, δεν θα πρέπε λογικά να ξεσηκώσει τέτοια αντίδραση. Τί ήταν εκείνο λοιπόν που πυροδότησε τα πιο συντηρητικά αντανακλαστικά, που ενεργοποίησε τα πιο φοβικά ένστικτα πρυτανικών και πολιτικών αρχων, και τους οδήγησε να ταλαιπωρούν  και να τρομοκρατούν χαράματα καταπονεμένους απο την άρνηση τροφής ανθρώπους ;

Για πολλούς η αναίμακτη απομάκρυνση και η μετεγκατάσταση των απεργων πείνας στο νέο κτίριο, θεωρήθηκε νίκη και επιτυχής διαχείριση της κρίσης. Ομως  η εξέλιξη αυτη, πέρα απο την ακαταλληλότητα του χώρου, και τους κινδύνους που ενέχει για τους ίδιους τους μετανάστες, εφόσον δεν τους εξασφαλίζει ασυλία μέχρι το τέλος της απεργίας, στην ουσία στρέφεται κατα των πολιτών και των δημοκρατικών τους δικαιωμάτων: Η άρση του Ασύλου αποφασίστηκε διότι κυβέρνηση πρυτανικές αρχές  και μμε σε αγαστή συνεργασία με την ακρο δεξιά αντιπολίτευση τη δημοκρατική αριστερά και το κκε, διαφωνούσαν με το λόγο, δηλαδή με το αίτημα της κατάληψης. Πρόκειται για μια πρακτική που καμμία σχέση δεν έχει με τη δημοκρατία. Το δικαίωμα στη διαμαρτυρία δεν μπορεί ποτέ να είναι υπο την αίρεση της κρατικής εξουσίας και η αναγνωριση του δικαιώματος αυτού δεν μπορεί ποτέ να εξαρτάται απο την αποδοχή ή όχι των αιτημάτων της εκάστοτε κινητοποίησης.  Η Αρση λοιπόν του Ασύλου που τόσο ανέυθυνα και αναίτια αποφάσισαν οι πρυτανικές αρχές, για να προστατευσουν τη μιντιακή τους εικόνα και να μη διαταράξουν τις σχέσεις τους με τη κυβέρνηση, δημιουργεί ένα πολύ επικύνδυνο προηγούμενο με το οποίο η κρατική εξουσία αξιώνεί για τον εαυτο της να αποφασίζει ποιές διαμαρτυρίες θα επιτρέπει και ποιές όχι. Λογική συνεπαγωγή αυτης της πρότασης είναι ότι εφόσον η χώρα τελεί υπο την επιτήρηση του ΔΝΤ το δικαίωμα  πολιτικής διαμαρτυρίας και οι κινητοποιήσεις των εργαζομένων εναντίον των μέτρων τίθεται στη κρίση της κυβέρνησης

Αυτο που τελικά εμπόδισε την βίαιη καταστολή των απεργων πείνας δεν ήταν ούτε τα κόμματα ούτε οι πρυτανικές αρχές ούτε ο σεβασμός της κυβέρνησης στην έννοια του Ασύλου ως δημοκρατική κατάκτηση, ή στα ανθρώπινα δικαιώματα των απεργών. Ηταν η παρουσία του αλληλέγγυου κόσμου στη Νομική και ο φόβος επανάληψης ενός άλλου δεκέμβρη που στη παρούσα οικονομική συγκυρία θα μπορούσε να οδήγήσει σε ανεξέλεγκτες για το πολιτικό σύστημα καταστάσεις. Πρυτανικές αρχές, κυβέρνηση και κόματα μπορούν να αλληλοσυγχαίρονται γιατί κατάφεραν  με δόλωμα το άσυλο να πλήξουν τον αγώνα αυτων των ανθρώπων σύροντας και την αριστερά σε αυτό. Κατάφεραν να περάσουν στα μίντια την εικόνα ότι οι μετανάστες απειλούν το άσυλο, όπως άλλωστε  παίρνουν και τις δουλειές των ελλήνων  νοικοκυραίων ή τους κλέβουν. Τα ψέματα όμως δεν κρατάνε για πολύ και οι πολίτες, είτε αυτοί που δεν πείστηκαν απο αυτη την αισχρή προπαγάνδα και αντιστροφή της πραγματικότητας, είτε όχι,  σίγουρα έχουν κάθε λόγο να ανυσηχούν για τα δικαιώματα τους σε μια εποχή που απο τη μια άκρη της μεσογείου στην άλλη ηχεί το αιτημα για απομάκρυνση της τυρανίας άμεση δημοκρατία και περισσότερα δικαιώματα.