Οι δικοί μας κοπρίτες…

Posted on 21 Ιανουαρίου, 2011 4:28 μμ από

5


[αναδημοσίευση]

Δύο απόψεις για τους κοπρίτες του πάγκαλου. Η πρώτη, βιωματική, απο το blog βαρομετρο , η δευτερη από το site του οικονομολόγου και δημοσιογράφου Λεωνίδα Βατικιώτη. Στις παράλογες εποχές που ζόυμε και οι δύο συγγραφείς σπεύδουν να τονίσουν ότι ουδεμία οικονομική σχέση έχουν με το δημόσιο. Την ίδια υποχρέωση αισθάνεται και ο αναδημοσιευτής, που τυγχάνει να έλειπε από το φαγοπότι του Πάγκαλου, καθότι ακάλεστος.Αναδημοσιεύει ο iguana.

1.Οι δικοί μου κοπρίτες

Η δουλειά που κάνω έχει σχέση με τον κατασκευαστικό κλάδο. Εδώ και παραπάνω από μια δεκαετία είμαι σε στενή επαφή κυρίως με αυτό που αποκαλούμε “αγορά” αλλά σε ένα βαθμό και με το δημόσιο. Θα σας εξομολογηθώ λοιπόν κάποιες σκέψεις που έκανα όταν με αφορμή τον περίφημο πια “κοπρίτη” του Πάγκαλου ανακινήθηκε η συζήτηση περί δημοσίων υπαλλήλων.

Δεν ξέρω αν είναι τυχαίο, αν είναι σύμπτωση, αλλά το μεγαλύτερο μέρος των δημοσίων υπαλλήλων που έτυχε να γνωρίσω από κοντά όλα αυτά τα χρόνια ήταν άνθρωποι με ποιότητα, με αρχές, με ήθος, εργατικοί, επιμελείς, υπεύθυνοι, που πάσχιζαν να κάνουν την δουλειά τους σε ιδιαίτερα αντίξοες συνθήκες. Σας φαίνεται περίεργο; Προφανώς ναι μετά από όσα κατά καιρούς ακούγονται για τον συγκεκριμένο κλάδο.

Ας τα βάλουμε όμως τα πράγματα σε μια σειρά. Προφανώς δεν αναφέρομαι στο σύνολο των δημοσίων υπαλλήλων. Αναφέρομαι σε δημόσιους υπαλλήλους με παιδεία και με όχι τόσο διοικητικές, αλλά περισσότερο τεχνικές αρμοδιότητες (π.χ. αρχιτέκτονες, μηχανικούς, αρχαιολόγους, μουσειολόγους κλπ). Με αυτούς συνεργάστηκα και δεν μπορώ να μιλήσω με την ίδια ευκολία για τους άλλους. Για τους δικούς μου “κοπρίτες” λοιπόν έχω να πω πως μόνο κοπρίτες δεν ήταν και δεν είναι. Αντιθέτως σε κάποιες περιπτώσεις αποτελούν παραδείγματα ήθους, ευσυνειδησίας και αξιοπρέπειας.

Ποιος θα μπορούσε να πει το αντίθετο για μια αρχαιολόγο στον Πειραιά που πρέπει να έχει δεχθεί τις περισσότερες μηνύσεις από οποιονδήποτε Έλληνα από μεγαλοεργολάβους, κατασκευαστές, ανθρώπους της νύχτας, απλούς περίοικους και όμως εξακολουθεί με νύχια και με δόντια (και με μηδαμινά μέσα) να προασπίζεται και την παραμικρή σπιθαμή των αρχαιολογικών χώρων; Ποιος θα μπορούσε να πει το αντίθετο για κάποιους αρχιτέκτονες σε διάφορες υπηρεσίες που κάνουν εξαιρετική δουλειά μένοντας στην αφάνεια και που σε αντίθεση με τους διάφορους εκάστοτε κυβερνητικούς προϊσταμένους τους ζουν με απαράδεκτους μισθούς; Τα παραδείγματα που έχω δεν είναι ένα και δύο και δεν είναι καθόλου θεωρητικά αλλά έχουν όνομα και επώνυμο.

Αντίθετα έχω γνωρίσει απίστευτα ξιπασμένους ιδιώτες, επιχειρηματίες, εφοπλιστές, κατασκευαστές, λεφτάδες, νεόπλουτους και αριστοκράτες, που με την θρασύτητα, την μεγαλομανία, την έπαρση, την αγραμματοσύνη, την αλαζονεία τους, σου προκαλούν αηδία.

Και στις δυο περιπτώσεις αυτό που περιγράφω είναι ο κανόνας. Δηλαδή έχω γνωρίσει και δημόσιους υπαλλήλους αδιάφορους, αγενείς, άσχετους με το αντικείμενο που καλούνται να διεκπεραιώσουν, αλλά αυτοί είναι η εξαίρεση, η μειοψηφία. Ομοίως έχω γνωρίσει λεφτάδες με ήθος και καλλιέργεια αλλά κι αυτοί είναι η εξαίρεση.

Ασ’ σταθούμε όμως σε ένα μεγάλο μέρος του ανθρώπινου δυναμικού του δημόσιου τομέα που καταλαμβάνει συνήθως χαμηλόβαθμες διοικητικές θέσεις και που συνήθως στοχοποιείται. Την πρώτη περίοδο της διακυβέρνησης της χώρας από το ΠΑΣΟΚ την δεκαετία του ’80 υπήρχε στον τόπο καταγωγής μου την Αιτωλοακαρνανία ένας κυβερνητικός βουλευτής ονόματι Παπαδημητρίου (στήριζε την ίδια κυβέρνηση στην οποία ο Πάγκαλος κατείχε εξέχουσες υπουργικές θέσεις). Ο άνθρωπος αυτός λοιπόν ήταν μια από τις αιτίες που ερήμωσαν τα χωριά μιας μεγάλης περιοχής στα δυτικά παράλια του νομού που λέγεται Ξηρόμερο. Όχι δεν διέσπειρε καμιά λοιμώδη νόσο ούτε προκάλεσε κανέναν λιμό. Απλά διόρισε τα παιδιά σχεδόν του συνόλου των ψηφοφόρων του. Τον ψήφισες και είχες απλά τελειώσει το λύκειο ή το γυμνάσιο; Ο Γάκιας (αυτό ήταν το χαϊδευτικό του) θα σου ‘ξηγιόνταν έναν καλό διορισμό στην αγροτική τράπεζα, στον ΟΤΕ, στην ΔΕΗ, στο ΕΣΥ, στην αστυνομία, την πυροσβεστική, το ταχυδρομείο κοκ. Και φυσικά δεν ήταν ο μόνος, απλά ο πιο… large μιας και διόρισε εκατοντάδες.

Αυτοί οι άνθρωποι ήταν παιδιά φτωχών αγροτικών οικογενειών που αντάλλαξαν την ψήφο τους, τις πολιτικές τους πεποιθήσεις για ένα κομμάτι ψωμί. Εκείνη την εποχή το ΠΑΣΟΚ με οδηγό το “όραμα” που είχε για την χώρα και την αμέριστη συμπαράσταση της τότε ΕΟΚ (σημερινής ΕΕ) άρχισε την διαδικασία απαξίωσης της εγχώριας αγροτικής παραγωγής (ένα έγκλημα που ολοκληρώνεται στις μέρες μας). Οι τιμές των αγροτικών προϊόντων πήραν την κατιούσα, καλλιέργειες που στήριζαν την οικονομία δεκαετίες άρχισαν να περιθωριοποιούνται, οι χωματερές γνώρισαν μεγάλες πιένες κι οι αγρότες άρχιζαν να εθίζονται στις επιδοτήσεις που ουσιαστικά συρρίκνωναν το εισόδημά τους και μεθοδικά τους αδρανοποιούσαν. Αδρανοποιούσαν αυτούς που μέχρι τότε αποτελούσαν τα πιο δραστήρια κύτταρα του παραγωγικού σώματος της χώρας. Οι άνθρωποι που θα μπορούσαν να δουλέψουν την γη και να πάρουν χρυσάφι από αυτήν προτίμησαν την ηρωική έξοδο. Προτίμησαν μέσω βουλευτικών γραφείων και ημετέρων να γίνουν, κλητήρες, γραμματείς, ταμίες, φύλακες, μπάτσοι, καθαρίστριες κι οδηγοί ελπίζοντας σε ένα καλύτερο μέλλον στα αστικά κέντρα.

Να σας πω την αλήθεια δεν είμαι καθόλου σίγουρος πως οι συγκεκριμένοι άνθρωποι ανήκουν στην κατηγορία των κοπριτών. Άνθρωποι που ήξεραν από την κούνια τους τι πάει να πει σκληρή δουλειά ήταν οι περισσότεροι και το ίδιο έχω την εντύπωση πως συνέχισαν να κάνουν και στην νέα τους ζωή. Μπορεί να μην είχαν πτυχία αλλά τις δουλειές που τους προσέλαβαν να κάνουν τι έκαναν και με το παραπάνω πιστεύω.

Και τίθεται το ερώτημα. Ποιος είναι ο κοπρίτης στην συγκεκριμένη περίπτωση; Ο φουκαράς ή ο βουλευτής που τον διόρισε; Σαφέστατα υπάρχει και ατομική ευθύνη. Δεν αντιλέγω. Αυτή όμως η ατομική ευθύνη αποτελεί απλά ένα υποσύνολο της πολιτικής ευθύνης. Οι άνθρωποι αυτοί εξαγοράστηκαν, χρησιμοποιήθηκαν με τον πιο χυδαίο τρόπο και τώρα έφτασαν να αποτελούν τον αποδιοπομπαίο τράγο των μεγαλοαστών κηνσόρων της διαφάνειας που, ώ του θαύματος, είναι ακριβώς οι ίδιοι που τους εξαγόρασαν!

Αφού υπογραμμίσω πως ούτε εγώ, ούτε το κοντινό οικογενειακό μου περιβάλλον έχει σχέση με το δημόσιο θα ‘θελα να πω αγαπητοί αναγνώστες πως εγώ αυτούς τους δημόσιους υπαλλήλους ξέρω και όσο κι αν ψάξω ανάμεσά τους δεν βρίσκω κανέναν κοπρίτη…

Είμαστε όλοι δημόσιοι υπάλληλοι! (Επίκαιρα, 20-26/1/11)

Όταν ο βρετανικός Economist, το αιματοβαμμένο πλέον και υπεραντιδραστικό Κόμμα του τσαγιού στις ΗΠΑ και ο Πάγκαλος στα καθ’ ημάς ξεσπαθώνουν κατά των δημοσίων υπαλλήλων, ε, τότε κι εμείς, στα βήματα του διευθυντή της γαλλικής Le Monde που την επομένη της 11ης Σεπτέμβρη αναφώνησε «είμαστε όλοι Αμερικάνοι!» δεν μπορούμε παρά να δηλώσουμε, «είμαστε όλοι δημόσιοι υπάλληλοι!» Γιατί, κακά τα ψέματα, η επίθεση στους δημοσίους υπαλλήλους δεν είναι τίποτε περισσότερο παρά το προπέτασμα καπνού που κρύβει και νομιμοποιεί στη συνέχεια την κατάργηση του δημόσιου, δωρεάν και κοινωφελή χαρακτήρα των υπηρεσιών που εξακολουθεί να παρέχει το κράτος. Επίσης, ο ρατσιστικός διασυρμός των δημοσίων υπαλλήλων δεν αποσκοπεί παρά στην αναίρεση εργασιακών δικαιωμάτων και συνδικαλιστικών κατακτήσεων που, σε σύγκριση με τα Νταχάου του ιδιωτικού τομέα όπου το συνταγματικά κατοχυρωμένο δικαίωμα στην απεργία ισοδυναμεί με απόλυση, θυμίζουν πραγματικά άλλες εποχές – πολύ πιο δημοκρατικές!«Ετοιμαστείτε για τα χειρότερα» προειδοποιούσε ο Economist με το πρώτο θέμα του πρώτου του τεύχους για το 2011, αναφερόμενος στις αντιδράσεις των δημοσίων υπαλλήλων όλου του κόσμου – από τους σωφρονιστικούς υπαλλήλους της Καλιφόρνιας μέχρι τους γάλλους σιδηροδρομικούς και τους έλληνες δασκάλους – εν όψει των μέτρων λιτότητας που προμηνύονται. Στη συνέχεια παρέθετε τις αιτίες του κακού στον δημόσιο τομέα. «Σε πολλές πλούσιες χώρες οι μισθοί στον δημόσιο τομέα είναι κατά μέσο όρο υψηλότεροι, οι συντάξεις πολύ καλύτερες και οι δουλειές πολύ πιο σίγουρες». Το «ολίσθημα» των δημοσίων δεν έγκειται μόνο στο ότι δεν παίρνουν τις συντάξεις και τους μισθούς πείνας του ιδιωτικού τομέα! Το βρετανικό έντυπο εκφράζοντας με τον πιο γνήσιο τρόπο το μίσος που σιγά – σιγά διαμορφώνεται στις πολιτικές ελίτ απέναντι ακόμη και στις πιο θεσμικές και επίσημα αναγνωρισμένες μορφές εκπροσώπησης των εργατικών συμφερόντων, ρίχνει την πέτρα του αναθέματος στα ίδια τα συνδικάτα των δημοσίων, που πλέον θεωρούνται επικίνδυνος αναχρονισμός. «Καθώς η συμμετοχή στα συνδικάτα κατέρρευσε στον ιδιωτικό τομέα τα προηγούμενα 30 χρόνια  (από 44% του εργατικού δυναμικού στο 15% στη Βρετανία και από 33% στο 15% στην Αμερική) στον δημόσιο τομέα έχει παραμείνει υψηλή. Στην Βρετανία περισσότεροι από τους μισούς εργάτες είναι συνδικαλισμένοι. Στην Αμερική τα στοιχεία δείχνουν 36% (ενώ το 1960 ήταν 11%). Στο μεγαλύτερο μέρος της ηπειρωτικής Ευρώπης οι περισσότεροι δημόσιοι υπάλληλοι ανήκουν σε συνδικάτα», κοκ. Σε τρεις κατευθύνσεις στρέφονται οι προτάσεις του βρετανικού εντύπου που στην εικαστική κάλυψη του θέματος παρομοιάζει τον δημόσιο τομέα με ένα αποκρουστικό, χονδρό τέρας που έχει την κοιλιά του παραγεμισμένη με κάρτες οι οποίες γράφουν: «μεγαλύτερες συντάξεις», «λιγότερες ώρες», «καλύτερη αμοιβή», «σύνταξη στα 50», «μεγαλύτερα συνδικάτα», «ρεπό», κ.α. Πρόκειται ενδεχομένως για την εικαστική απεικόνιση του χαρακτηρισμού «κοπρίτες» που απηύθυνε ο αντιπρόεδρος του Γ. Παπανδρέου στους δημόσιους υπάλληλους.

Τι προτείνει ο Economist, εκφράζοντας μια αναδυόμενη, νέα πολιτική συναίνεση; Πρώτο, «τα 65 θα πρέπει να είναι η ελάχιστη ηλικία συνταξιοδότησης για τους ανθρώπους που δαπανούν τις ώρες τους στις αίθουσες διδασκαλίας και τα γραφεία, ενώ οι νέοι δημόσιοι υπάλληλοι θα πρέπει να ενταχθούν σε συνταξιοδοτικά σχήματα». Δεύτερο, «το δικαίωμά τους στην απεργία θα πρέπει να περιοριστεί, ενώ οι κανόνες που διέπουν τις πολιτικές χορηγίες, ακόμη και τον συνδικαλισμό θα πρέπει να γίνουν εθελοντικοί, όπου κάθε μέλος αποφασίζει αν θα δώσει ή θα γίνει μέλος». Και τρίτο «την πρόσληψη μιας νέας γενιάς εργατών με διαφορετικές συμβάσεις»! Οι συντάκτες του βρετανικού εντύπου δεν κρύβουν τον θαυμασμό τους και για το γερμανικό θαύμα όπου «οι μισθολογικές αυξήσεις στον δημόσιο τομέα υπολείπονται εκείνων του ιδιωτικού τομέα και οι δημόσιοι υπάλληλοι δεν επιτρέπεται να απεργήσουν»!

Στις ΗΠΑ στο στόχαστρο της νεο-αντιδραστικής εκστρατείας του Κόμματος του τσαγιού, που η επιθετικότητα και η επικινδυνότητά του έγινε σαφής σε όλους με αφορμή την δολοφονική επίθεση στην Αριζόνα την οποία ενέπνευσε, βρίσκονται οι δάσκαλοι. Σε τρεις μάλιστα Πολιτείες δόθηκε η δυνατότητα ακόμη και απόλυσής τους στην περίπτωση που κριθούν ακατάλληλοι στο πλαίσιο της αξιολόγησης τους, για δύο συνεχόμενες χρονιές.

Το πολιτικό σκάνδαλο έγκειται στην προσπάθεια μεταβίβασης στους δασκάλους των αιτιών διάλυσης των δημόσιων σχολείων. Γιατί, πολύ σημαντικότερη αιτία υποβάθμισης των γνώσεων των μαθητών στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση στις ΗΠΑ είναι οι άγριες περικοπές παρά οι ελλείψεις των δασκάλων, όσο υπαρκτές κι αν είναι. Η αλήθεια είναι πως το σημείο στο οποίο έχουν φτάσει οι μειώσεις δαπανών στις ΗΠΑ απέχει έτη φωτός μέχρι στιγμής απ’ όσα έχουν καταφέρει οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις. Στην Καλιφόρνια, την άλλοτε χρυσή πολιτεία, η διανομή δωρεάν βιβλίων στους μαθητές έχει σταματήσει πλήρως και τα βιβλία δίνονται σε ηλεκτρονική μορφή δημιουργώντας μια γενιά μορφωμένων ανθρώπων που δεν θα έχουν καν πιάσει στα χέρια τους βιβλία, ενώ στην Χαβάη οι μέρες του σχολείου μειώθηκαν από πέντε σε τέσσερις επειδή το σχετικό κονδύλι του πολιτειακού προϋπολογισμού έπρεπε να περικοπεί κατά 20%! Και με την ίδια ευκολία που θα μείωναν τις ώρες εργασίας σε μια αυτοκινητοβιομηχανία επειδή πρέπει να μειωθεί η παραγωγή λόγω πτώσης των πωλήσεων, μείωσαν και τις ώρες εργασίας των δασκάλων, αδιαφορώντας για το γεγονός ότι αυτό σημαίνει την ραγδαία υποβάθμιση της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης τουλάχιστον για τα παιδιά των πιο φτωχών, των εργαζομένων και πλέον των μεσαίων εισοδημάτων, που αδυνατούν να πληρώσουν το κόστος των ιδιωτικών σχολείων.

Αντί λοιπόν να απολογηθούν οι κυβερνήτες των Πολιτειών και ο αμερικανός πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα για την κατάργηση στην πράξη της δημόσιας παιδείας ρίχνουν από κοινού την πέτρα του αναθέματος στους δασκάλους, που γίνονται εξιλαστήρια θύματα και χαρακτηρίζονται υπεύθυνοι για τα χάλια της παιδείας.

Το ίδιο συμβαίνει στην Ευρώπη και πολύ περισσότερο στην Ελλάδα. Η φιλολογία για τις «υψηλές αμοιβές» των εργαζομένων στις ΔΕΚΟ επιχειρεί να συγκαλύψει την κατάργηση των δημόσιων υπηρεσιών. Έτσι, τη στιγμή που η κυβέρνηση ετοιμάζεται να επιβάλει δίδακτρα στα δημόσια πανεπιστήμια και να τα παραδώσει στους μάνατζερ της αγοράς καταργώντας τον δωρεάν χαρακτήρα της πανεπιστημιακής παιδείας, τη στιγμή που έχει χιλιάδες πανεπιστημιακούς καθηγητές απλήρωτους, οδηγώντας τους να ζητούν δανεικά για να ζήσουν, θυμάται την οικογενειοκρατία στα ΑΕΙ. Τη στιγμή που διαλύει τις δημόσιες συγκοινωνίες μέσω της μείωσης των δρομολογίων των αστικών λεωφορείων και της αύξησης του εισιτηρίου κατά 40% και της κατάργησης δρομολογίων του ΟΣΕ ταυτόχρονα με την αύξηση του εισιτηρίου ακόμη και κατά 300%, ανακαλύπτει τους υψηλούς μισθούς των οδηγών λεωφορείων και των μηχανοδηγών! Τη στιγμή που έχει οδηγήσει τα δημόσια νοσοκομεία και τα ασφαλιστικά ταμεία σε τριτοκοσμικά χάλια, με μέση ώρα αναμονής στα εφημερεύοντα των νοσοκομείων Παίδων 6 ώρες και πλήθος δωρεάν μέχρι πέρυσι παροχών και εξετάσεων να καταργούνται, στρέφει τα φώτα της δημοσιότητας στα φαινόμενα διαφθοράς. Κι αυτό μάλιστα όταν όλοι ξέρουν πως αν η Ζίμενς, ο ευρωπαϊκός μας προμηθευτής, πέρα από ιατρικά μηχανήματα προμήθευε γιατρούς και νοσοκόμους όχι μόνο θα καλύπτονταν τα χιλιάδες κενά αλλά θα φτιάχνονταν και νέα σύγχρονα οργανογράμματα, με επιπλέον οργανικές θέσεις… Η κυβέρνηση παρόλα αυτά ετοιμάζεται να κλείσει νοσοκομεία και κέντρα υγείας μέσω των συγχωνεύσεων, με απώτερο σκοπό να μειωθούν οι δαπάνες κατά ένα τρίτο όπως προβλέπεται στο τρίτο Μνημόνιο, οδηγώντας το επίπεδο της δημόσια υγείας σε προ-ΕΣΥ εποχές.

Κοινή συνισταμένη όλων των παραπάνω είναι ότι η κυβέρνηση Γ. Παπανδρέου επιδιώκει να αναιρέσει όλη την κοινωνική πρόοδο που συντελέστηκε τις τελευταίες τρεις δεκαετίες, προκειμένου να εφαρμόσει την πολιτική του Μνημονίου. Υλοποιεί μάλιστα την κοινωνική οπισθοδρόμηση ωθώντας τους εργαζόμενους σε έναν γενικευμένο αλληλοσπαραγμό όπου ο άνεργος θα επιτίθεται στον δάσκαλο και ο ασθενής στον οδηγό του λεωφορείου, με απώτερο ζητούμενο να θωρακιστεί η πολιτική τους. Η στοχοποίηση των δημοσίων υπαλλήλων επομένως δεν είναι τυχαία. Η καταστρατήγηση των δικαιωμάτων τους όπως επιδιώκει η κυβέρνηση δεν πρόκειται να εξυγιάνει τα δημόσια οικονομικά γιατί, απλώς, αλλού βρίσκονται οι αιτίες των ελλειμμάτων. Το μόνο που θα σημάνει μια ήττα των δημοσίων υπαλλήλων στον αγώνα τους να υπερασπίσουν τον δωρεάν και κοινωφελή χαρακτήρα των δημόσιων υπηρεσιών και των δικών τους δικαιωμάτων θα είναι νέα ώθηση στην κυβέρνηση για να βάλει το μαχαίρι ακόμη πιο βαθιά, καταργώντας για παράδειγμα δια νόμου το δικαίωμα στην απεργία, κατά το γερμανικό πρότυπο το οποίο χαρακτηρίζει «αχτίδα φωτός» ο Economist, τις συντάξεις και τις συλλογικές συμβάσεις! Αυτό είναι το σχέδιο τους, στην πλήρη του εφαρμογή.

Πρόκειται μάλιστα για μια πολιτική που με τον ίδιο κανιβαλικό τρόπο εφαρμόζεται σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του ανεπτυγμένου κόσμου. «Σε όλη τη χώρα, κυβερνήτες και δήμαρχοι παλεύοντας με τις μειώσεις του προϋπολογισμού κατηγορούν τα συνδικάτα του δημόσιου τομέα για τα προβλήματα», ανέφερε σχετικό άρθρο του New Yorker με τίτλο State of the unions, πριν λίγες μέρες, βεβαιώνοντας έτσι πως το πρόβλημα δεν είναι ελληνικό. Οι ρίζες του αντίθετα βρίσκονται στα δισεκατομμύρια που ξόδεψαν οι κυβερνήσεις όλων των χωρών για να σώσουν τις τράπεζες, την προηγούμενη διετία. Αυτό τον λογαριασμό επιχειρούν τώρα να μεταβιβάσουν στην κοινωνία. Και για να συγκαλυφθεί το έγκλημα που συντελείται ο Πάγκαλος (αφού διόρισε την κόρη του στο δημόσιο όσες περισσότερες φορές μπορούσε) αποκαλεί τους δημόσιους υπάλληλους «κοπρίτες», ο πρώην κυβερνήτης της Μινεσότα «εκμεταλλευτές» κατά το New Yorker, και ο Economist θυμάται τον Γουίλιαμ Κόμπετ που τους αποκαλούσε «φορο-φαγάδες»!

Τέλος, οργή και γέλια προκαλεί ταυτόχρονα το γεγονός ότι τα «πρώτα βιολιά» στην επίθεση κατά των δημοσίων υπαλλήλων είναι δημόσια πρόσωπα που αμείβονται συστηματικά από το δημόσιο! Καθηγητές πανεπιστημίων, εκλεγμένοι πολιτικοί και δημοσιογράφοι που έχουν αναγάγει σε τέχνη να απομυζούν τις δημόσιες μισθοδοσίες, με μια επινοητικότητα που θα τη ζήλευε ο νους του απλού ανθρώπου και συναγωνίζεται μόνο την αυθάδεια και την ικανότητα τους να επιβιώνουν παρέχοντας συμβουλές, έχουν αναγορευτεί σε κατ’ επάγγελμα υβριστές των δημοσίων υπαλλήλων και υμνητές της ανταποδοτικότητας – αρκεί φυσικά να μην αφορά τα δικά τους έσοδα.

ΥΓ. Προς αποφυγή παρεξηγήσεων υπογραμμίζεται ότι ο γράφων, με εξαίρεση την έκτακτη αμοιβή που αντιστοιχεί σε μερικές δεκάδες διδακτικές ώρες, ουδέποτε συμπεριλήφθη σε καταστάσεις μισθοδοσίας του ελληνικού δημοσίου.

Short Link: http://wp.me/pPn6Y-5y1

Advertisements