Δουλειά μιάς ημέρας για ένα… σουτιέν

Posted on 19 Ιανουαρίου, 2011 3:18 μμ από

0


“Jobless Recovery”, Κίνα, Γαλλία, Βαλκάνια, Ελλάδα…

[Update 20-1]
[Αναδημοσίευση]
του Δευκαλίωνα από το «Στοχασμός-Πολιτική»

Για να κατανοηθεί το φαινόμενο, πρέπει πρώτα να περιγραφεί η επιχειρησιακή έννοια «offshore outsourcing», ή όπως συνήθως αναφέρεται «outsourcing».
Ως outsourcing θεωρούμε την μετανάστευση των εργασιών, αλλά όχι των ανθρώπων που εκτελούν αυτές τις εργασίες, από τις πλούσιες-ανεπτυγμένες χώρες στις φτωχές-αναπτυσσόμενες χώρες.
Θα χρησιμοποιήσουμε ένα παράδειγμα outsourcing, όπως αυτό περιγράφεται στο βιβλίο του Γάλλου Δημοσιογράφου Ζάν-Μισέλ Κατρπουέν, με τίτλο «Καπιταλισμός με κινέζικο χρώμα» (Jean-Michel Quatrepoint, La Crise Globe, εκδόσεις Mille et Une Nuits. Σελ. 95-98)
Συγκεκριμένα, στο εν λόγω βιβλίο, ο Γάλλος δημοσιογράφος αναλύει πως κατανέμονται οι εισπράξεις από τις πωλήσεις γνωστής φίρμας γυναικείου σουτιέν που κατασκευάζεται στην Κίνα και πωλείται στην Γαλλία, μέσω της Γαλλικής αλυσίδας super market Carrefour.
Κατανοούμε όλοι ότι η γνωστή φίρμα που κατασκευάζει το σουτιέν στην Κίνα και το πουλάει στην Γαλλία, ή σε οποιαδήποτε άλλη χώρα, εφαρμόζει την επιχειρηματική αρχή outsourcing.
Δηλαδή, παραχωρεί σε ένα Κινέζικο Εργοστάσιο την τεχνογνωσία για την κατασκευή του σουτιέν. Ενώ κρατά για λογαριασμό της το εμπορικό σήμα, την διαφήμιση και το δίκτυο αποθηκών και διανομής.
Το συγκεκριμένο σουτιέν πωλείται στα Carrefour 20 ευρώ, τα οποία κατανέμονται ως εξής:
·                            Τα Carrefour παίρνουν 10,81 ευρώ
·                            Το Γαλλικό Κράτος, μέσω ΦΠΑ, παίρνει 3,28 ευρώ
·                            Η εταιρεία, που έχει αναθέσει την παραγωγή στην κινεζική βιομηχανία και έχει κρατήσει το ντιζάιν του σουτιέν, και διαθέτει το δίκτυο πωλήσεων, παίρνει 2,74 ευρώ.
·                            Τα έξοδα μεταφοράς και εκτελωνισμού είναι 0,44 ευρώ
·                            Η κινεζική εταιρεία, που παρήγαγε το σουτιέν παίρνει 2,73 ευρώ, τα οποία …κατανέμονται ως εξής (1,54 ευρώ για πρώτες ύλες, 0,82 ευρώ για έξοδα παραγωγής-συντήρησης και απόσβεσης εξοπλισμού, 0,10 ευρώ για εργατικά,ο Κινέζος Βιομήχανος έχει καθαρό κέρδος 0,27 ευρώ, ενώ εισφορές για κοινωνική ασφάλιση δεν προβλέπονται).
Θα ασχοληθούμε με τα ποσά που κατανέμονται σε άλλες πηγές τις επόμενες ημέρες και θα σταθούμε σήμερα στην τιμή πώλησης του σουτιέν στο εσωτερικό της Κίνας. Απλά, μπορούμε να υποθέσουμε -αφού σε αυτήν την τιμή περιέχεται και το κέρδος του Κινέζου Βιομήχανου-, ότι το σουτιέν θα πουληθεί στο εσωτερικό της Κίνας τουλάχιστον 2,73 ευρώ. Μία εργάτρια που δουλεύει στο συγκεκριμένο εργοστάσιο, αμείβεται το πολύ με 4 δολάρια την ημέρα, ή 3 ευρώ (ευρώ/δολάριο 1,30). Δηλαδή, η συγκεκριμένη εργάτρια πρέπει να πληρώσει κάτι λιγότερο από ένα ημερομίσθιο για να αγοράσει ένα σουτιέν, από αυτά που η ίδια κατασκεύασε.
Όλοι κατανοούμε ότι η εργάτρια δεν είναι καλή καταναλώτρια για τα προϊόντα που κατασκευάζει, γιατί δεν έχει τους απαραίτητους πόρους.
Ουσιαστικά και με αυτό το παράδειγμα, βλέπουμε ότι στην Κίνα η λιανική κατανάλωση είναι ακόμα πολύ χαμηλή, γιατί τα κινέζικα ημερομίσθια είναι πάρα πολύ χαμηλά.
Όσο όμως η λιανική κατανάλωση παραμένει χαμηλή, όσοι κινέζοι δεν μπορούν να εργασθούν στην εξαγωγική βιομηχανία, συνεχίζουν να είναι άνεργοι αφού δεν υπάρχει εσωτερική αγορά για να τους απορροφήσει. Την ίδια όμως ώρα που η ανεργία παραμένει σταθερή ή αυξάνεται, το Κινέζικο ΑΕΠ συνεχίζει να αυξάνεται από τους χαμηλόμισθους, που απασχολούνται στην εξαγωγική βιομηχανία. Έχουμε σε αυτήν την περίπτωση το φαινόμενο jobless recovery.
Ακριβώς το ίδιο συνέβη και στην Τυνησία, όπου ενώ είχαμε καλούς ρυθμούς ανάπτυξης, είχαμε ταυτόχρονα και τρομερούς ρυθμούς ανεργίας.
Σε λίγο καιρό, όταν θα έχουν φαλκιδευτεί πλήρως τα εργατικά και μισθολογικά δικαιώματα, η έννοια outsourcing στην επιχειρηματική δραστηριότητα θα ανθίσει. Τότε, η κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου θα μας πει ότι με την ανάπτυξη του outsourcing θα τονωθεί η ανάπτυξη και θα μειωθεί και η ανεργία!
Ας θυμούνται τότε, αυτοί που θα τους πιστέψουν, ότι οι ελάχιστοι από τους εύπιστους που θα βρουν δουλειά, θα δουλεύουν μία ολόκληρη ημέρα για να αγοράσουν ένα σουτιέν!

Το παράδειγμα της Ελλάδας και των μητροπόλεων του καπιταλισμού

Θα προσπαθήσουμε να αναλύσουμε το φαινόμενο jobless recovery από την πλευρά των μητροπολιτικών χωρών.
Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα, σε μικρογραφία, είναι η Ελλάδα και η Περιφέρεια της Μακεδονίας την δεκαετία του 2000. Η Ελληνική Οικονομία την…
δεκαετία 2000-2010 αναπτύσσονταν με πολύ μεγάλους ρυθμούς. Παρ’ όλα αυτά, στην Περιφέρεια της Μακεδονίας αυξάνονταν η ανεργία και καταγράφονταν χαμηλοί έως και αρνητικοί ρυθμοί ανάπτυξης.
Γιατί συνέβαινε αυτό;
Διότι, το μεγαλύτερο μέρος της μεταποιητικής βιομηχανίας-βιοτεχνίας της Βορείου Ελλάδας, ενώ διατήρησε την διοικητική και οικονομική της έδρα στην Ελλάδα, μετέφερε την παραγωγική διαδικασία στην Βουλγαρία και την ΠΓΔΜ (επιχειρηματική λογική του outsourcing) όπου τα εργατικά κόστη ήταν υπό-δεκαπλάσια των αντίστοιχων Ελληνικών.
Μεσοπρόθεσμο αποτέλεσμα: Να παράγονται μεν φθηνά προϊόντα αλλά να μην έχουν τοπική αγορά για να καταναλωθούν αφού η αγοραστική δύναμη των Ελλήνων που τους κατέτρεχε η ανεργία αλλά και των Βουλγάρων και Σκοπιανών που αμείβονταν με ελάχιστα χρήματα δεν ήταν ικανή να απορροφήσει αξιόλογες ποσότητες ενώ ταυτόχρονα οι διεθνείς αγορές είχαν αρχίσει να κατακλύζονται από τα ακόμη φθηνότερα κινέζικα προϊόντα.
Μακροπρόθεσμο αποτέλεσμα: Οι Ελληνικές βιομηχανίες-βιοτεχνίες που λειτουργούσαν διοικητικά-οικονομικά στην Μακεδονία, ενώ την παραγωγική διαδικασία την είχαν μεταφέρει (μέθοδος outsourcing) στις Βουλγαρία και ΠΓΔΜ, είτε έκλεισαν είτε συρρίκνωσαν κατά μείζονα κλίμακα τον κύκλο εργασιών τους. Η ανάπτυξη μειώθηκε ακόμα περισσότερο στην Μακεδονία, αλλά και στην Βουλγαρία και την ΠΓΔΜ, και η ανεργία αυξήθηκε σε όλη την περιοχή.
Εάν εκείνη την εποχή, που η μέθοδος outsourcing εφαρμόζονταν μαζικά στις Βιομηχανίες-Βιοτεχνίες της Βορείου Ελλάδας, θέταμε υπ’ όψιν της τότε νεοφιλελεύθερης πολιτικής και οικονομικής ηγεσίας που κυβερνούσε την χώρα μας -η οποία άνηκε και τότε πάλι στο ΠΑΣΟΚ (κυβέρνηση Σημίτη)-, το φαινόμενο jobless recovery ως αρνητική θεωρητική πρόβλεψη, θα μας απαντούσαν με περισσό κομπασμό και αλαζονεία.
«Είστε δογματικοί. Θα υπάρξουν περισσότερα κέρδη τα οποία θα επαναπατρισθούν στην Ελλάδα, θα εισπραχθούν περισσότεροι φόροι και θα επανα-επενδυθούν σε νέες επιχειρήσεις»
Η Βουλγαρία και η ΠΓΔΜ, όμως, πρόλαβαν και ανακοίνωσαν πολύ χαμηλούς φορολογικούς συντελεστές. Απολύτως φυσιολογικά, τα όποια κέρδη υπήρξαν τα πρώτα χρόνια δεν επαναπατρίσθηκαν, δεν εισπράχθηκαν περισσότεροι φόροι και ευνόητα δεν επανα-επενδύθηκαν σε νέες επιχειρήσεις. Αφού φορολογήθηκαν σε αυτές τις χώρες, με πολύ χαμηλούς συντελεστές, στην συνέχεια κατευθύνθηκαν απολύτως νόμιμα (αφού οι φόροι είχαν καταβληθεί) στις επενδυτικές τράπεζες της Ε.Ε. και της Ελβετίας.
Αυτά συνέβησαν την δεκαετία του 2000 σε μία μητροπολιτική χώρα (για τα Βαλκάνια) την Ελλάδα και αυτά τα δυσμενή αποτελέσματα προέκυψαν. Οι απανταχού νεοφιλελεύθεροι θα μπορούσαν να ανταπαντήσουν.
«Αυτά έγιναν στην περιφερειακή Ελλάδα διότι η οικονομία δεν έχει απελευθερωθεί και δεν έχει εκσυγχρονισθεί πλήρως»
Σήμερα, μπορούμε να απαντήσουμε πάρα πολύ πειστικά. Πως θα γίνει αυτό;
Ας δούμε λοιπόν τι έγινε στην Γαλλία, που είναι χώρα 100% μητροπολιτική και η οικονομία της έχει απελευθερωθεί και εκσυγχρονισθεί πλήρως. Η εργασία αυτή θα γίνει από την ανάλυση της λειτουργίας της Carrefour.
Όπως θυμούνται οι αναγνώστες μας από τον χθεσινό Δευκαλίωνα, για κάθε κινέζικο σουτιέν που πωλείται, η Carrefour εισπράττει 10,81 ευρώ. Αφού αφαιρεθούν όλα τα πιθανά έξοδα απομένουν κέρδη προ φόρων 4,15 ευρώ. Τα κέρδη αυτά είναι δυνατόν, είτε να φορολογηθούν στην Γαλλία, είτε να εξαχθούν ως έξοδα σε ένα φορολογικό παράδεισο όπου και θα φορολογηθούν με πάρα πολύ χαμηλό φορολογικό συντελεστή.
Η Γαλλική κυβέρνηση μείωσε σημαντικά τους φορολογικούς συντελεστές, για να μην φύγουν τα 4,15 ευρώ από την Γαλλία και η Carrefour ευνόητα δεν έχει λόγο να εξάγει τα κέρδη της από την χώρα. Απλά τα αποταμιεύει στις Γαλλικές επενδυτικές τράπεζες.
Άμεση όμως συνέπεια της μείωσης των φορολογικών συντελεστών, είναι να μην επαρκούν πλέον τα φορολογικά έσοδα για να χρηματοδοτήσουν κοινωνικές παροχές και αναπτυξιακές πολιτικές.
Η Carrefour βλέπει κάθε χρόνο τα κέρδη της να αυξάνονται, το Γαλλικό ΑΕΠ αυξάνεται επίσης με μικρότερους ρυθμούς από έσοδα τύπου Carrefour, αλλά η φαλκίδευση του κοινωνικού κράτους και η ανεργία θερίζουν την Γαλλική κοινωνία, μιας και οι Γαλλικές πολυεθνικές εταιρείες, όπως η Carrefour, κλείνουν τα εργοστάσια τους στην Γαλλία και τα ξανανοίγουν στην Κίνα.
Τι συμπέρασμα βγαίνει από αυτά τα δύο παραδείγματα;
Και στην Ελλάδα και στην Γαλλία υπάρχει ανάπτυξη, αλλά ταυτόχρονα η ανεργία αυξάνεται, αφού η παραγωγική διαδικασία μεταφέρεται σε χώρες με πολύ φθηνά μεροκάματα.
Φαινόμενο jobless recovery στην περιφερειακή και στην μητροπολιτική δύση.
Ευνόητα έρχεται η πρόβλεψη ότι και η Carrefour, εάν δεν αλλάξει πολιτική, θα ακολουθήσει κάποια στιγμή την τύχη των βιομηχανιών-βιοτεχνιών της Βόρειας Ελλάδας.
Γιατί θα συμβεί αυτό;
Γιατί και η Carrefour θα αντιμετωπίσει το πρόβλημα να μην έχουν την οικονομική δυνατότητα, οι συνεχώς περισσότεροι άνεργοι Γάλλοι, να αγοράσουν τα προϊόντα της.
Τελικό συμπέρασμα: «Η ανεργία και η φτώχεια θα νικήσουν τον νέο-φιλελευθερισμό και την παγκοσμιοποίηση»
_____________________________________________________________
Αναδημοσιεύει ο Γαλαξιάρχης