Το Άσυλο είναι τόπος ή τρόπος;

Posted on 5 Ιανουαρίου, 2011 12:59 μμ από

8


Αναδημοσίευση από την Πυξίδα της πόλης

Το ψυχιατρείο Χανίων εδώ και 5 περίπου χρόνια έκλεισε.

Ένας κατ’ ευφημισμό τόπος θεραπείας δεν υπάρχει πια. Το ψυχιατρικό τοπίο στην Κρήτη άλλαξε.

Ένα δίκτυο κοινοτικών δομών σε όλους τους νομούς της Κρήτης αρχίζει να αναπτύσσεται.

Ο εγκλεισμός, η βία και οι στιγματικές διαγνώσεις δίδουν την θέση τους σε μια πιο σφαιρική και ολοκληρωμένη ψυχιατρική φροντίδα. Τέρμα οι μεταγωγές, οι ταλαιπωρίες των ασθενών, τέρμα η αδιαφάνεια, οι παραβιάσεις δικαιωμάτων, οι καθηλώσεις , οι απομονώσεις.

Τέρμα η «Σούδα» συνώνυμο της απελπισίας και της έσχατης κύρωσης  Ένα άλλο σύστημα ψυχιατρικής φροντίδας αρχίζει να δομείται. Με δυσκολίες –είναι αλήθεια- με υποχρηματοδότηση, με κινδύνους  παλινδρόμησης. Με προβλήματα, λάθη και αδυναμίες.

Όμως καμία σχέση δεν έχει η τωρινή κατάσταση με το  απαράδεκτο καθεστώς του Ασύλου. Όποιος ασθενής χρειαστεί νοσηλεία μπορεί να απευθυνθεί στα κατά τόπους Γενικά Νοσοκομεία να νοσηλευτεί και να επιστρέψει στην κοινότητα όπου θα τον αναλάβει κάποιο δίκτυο για να του παρέχει βοήθεια και στήριξη.

Οι χρόνιοι έγκλειστοι του Ασύλου απ’ την άλλη μεριά δεν κατοικούν σε «αποθήκες ψυχών» «ψυχιατρικούς ς Καιάδες» στα πρώην τμήματα χρονίων του Ασύλου, αλλά σε ένα στεγαστικό πλέγμα (ξενώνες, οικοτροφεία, διαμερίσματα) στις πόλεις της Κρήτης. Εκεί κανείς δεν τους προσβάλλει, τους κακοποιεί, τους ειρωνεύεται.

Οπωσδήποτε υπάρχουν αδυναμίες. Αλλά ο χειρότερος ξενώνας δεν συγκρίνεται με κανένα τρόπο με το «καλύτερο» τμήμα του Ασύλου. Όμως παρότι στην Κρήτη συνέβη, αυτό πού δεν υπάρχει πουθενά αλλού στην Ελλάδα, και από τα λίγα στον κόσμο ολόκληρο ( η υπέρβαση του Ασύλου δηλαδή και η θεραπεία στην κοινότητα).

εντούτοις υπάρχουν ακόμη και σήμερα αρκετές φωνές από αυτούς που κόπτονται δήθεν για τα δικαιώματα των ασθενών, ενώ τόσα χρόνια κουβέντα δεν έβγαζαν για τις απίστευτες συνθήκες του σύγχρονου Αμπού  Γκράιμπ.

Μόνο ό,τι βγήκε στην επιφάνεια πού γινότανε εις βάρος των εγκλείστων δικαιολογεί  τον παραπάνω χαρακτηρισμό  του ψυχιατρείου. Όταν υπήρχε ο Καιάδας κανείς δεν μιλούσε. Ενώ τώρα που οι ασθενείς είναι   αναμεσά μας  πολλοί διαμαρτύρονται θορυβωδώς. Γιατί άραγε?

Ο μηχανισμός είναι απλός. Η καταστολή, το ψυχοφάρμακο, η βιολογική αντιμετώπισηγ είναι μια «πειστική απάντηση» ότι η ψυχιατρική αποτελεί επιστήμη αφού «κόβει τις ψευδαισθήσεις».

Αλλά και για την κοινωνία μπορεί το Άσυλο να είναι απαραίτητο σαν τόπος της τρέλας, διότι αυτό μπορεί να αποτελεί απόδειξη ότι εδώ που κατοικούμε εμείς, οι φυσιολογικοί, δεν υπάρχει τρέλα!!

Πολλές φορές προβάλλεται όχι ένα σαφές, αλλά εάν μασκαρεμένο όχι ,κρυμμένο μέσα στην «κριτική άποψη» και στην  λαθολογία.

Γύρω από το Άσυλο εκινείτο ένα ολόκληρο πλέγμα συμφερόντων. Λένε ότι στην Λέρο το 1974 οι καταστηματάρχες ζήτησαν την διατήρηση του στρατοπέδου συγκέντρωσης των πολιτικών κρατουμένων γιατί θα είχαν μεγάλη μείωση στους τζίρους τους από το κλείσιμο του!!!

Έτσι δυστυχώς λειτουργεί ο άνθρωπος πολλές φορές…. Ιδιοτέλειες, υλικές και ψυχολογικές πολλές φορές διακινούν  την ανθρώπινη συμπεριφορά. Όποιων τα συμφέροντα επλήγησαν έχουν κάθε λόγο να νοσταλγούν το παρελθόν και να επιδιώκουν  δολίως, πλαγίως, να βρίσκουν αδυναμίες, λάθη.

Πότε ήταν καλύτερα; Τώρα ή τότε; Δυστυχώς υπάρχει τέτοιο ερώτημα. Η απόκριση σ αυτό είναι: Καλύτερα για ποιον; Ας ρωτήσουν τους ίδιους τους αρρώστους για να πάρουν μια απάντηση.

Διότι οι ίδιοι ξέρουν καλύτερα τι θα πει Άσυλο, εγκλεισμός, αλλοτρίωση και βάσανα. Πέρα όμως από όλα τα άλλα το ουσιαστικό διακύβευμα της μεταρρύθμισης είναι η αλλαγή του ψυχιατρικού παραδείγματος, η αλλαγή του επιστημονικού υποδείγματος. Έχουμε ανάγκη  μιας άλλης ψυχιατρικής, μιας άλλης οικονομίας του μυαλού.

Μιας ψυχιατρικής που δεν θα εστιάζει στην ψυχοπαθολογική «ψειρολογία» αλλά στην ικανοποίηση των αναγκών των πασχόντων υποκειμένων. Μια ψυχιατρική που θα τοποθετεί τον άρρωστο σε ένα πλαίσιο που  να αναλαμβάνει την υπαρξιακή και κοινωνική του ευθύνη.

Διότι αυτό είναι θεραπεία και όχι ο τονισμός   του αλλόκοτου, του ανεύθυνου και του επικίνδυνου μέσα από το καθεστώς των απαγορεύσεων, των εγκλεισμών και των τιμωρητικών κανόνων.

Όμως αυτό το νέο ψυχιατρικό παράδειγμα δεν μπορεί να ευοδωθεί σε ένα καθεστώς υποχρηματοδότησης, λιτότητας, μείωσης πόρων, ανθρωπίνων και οικονομικών, οι κίνδυνοι για παλινδρόμηση ,οι κίνδυνοι για διάχυση του ιδρυματισμού και στην κοινότητα κάτω από τέτοιες συνθήκες είναι ορατοί. Μόνο που η πολιτεία με την συμπεριφορά της  θα  έχει προκαλέσει.

Αυτοί οι κίνδυνοι μεγαλώνουν περισσότερο στο καθεστώς της σημερινής κρίσης διότι οι ψυχικά ασθενείς δεν έχουν διαπραγματευτική δύναμη, διασυνδέσεις με το σύστημα  εξουσίας για να διεκδικήσουν και να καρπωθούν ότι τους αναλογεί.

Υπάρχει επομένως σοβαρός κίνδυνος να πληγούν πρώτοι και περισσότερο από όλους και αυτός είναι ένας λόγος που πρέπει όσοι «διαμεσολαβούν» ή δραστηριοποιούνται στο χώρο της ψυχικής υγείας να εντείνουν τις προσπάθειες τους.

μεταφέρει ο μανικάκος . . .

http://wp.me/pPn6Y-57Y

Ετικέτα: