Πρωινή Πρωτοχρονιάτικη Βόλτα…

Posted on 1 Ιανουαρίου, 2011 1:10 μμ από

56


Anakata-dyomenh

Ένα λίγο μεθυσμένο ποστ … αλλά νομίζω ότι η μέρα προσφέρεται! Μετά από ένα ακόμα οικογενειακό πρωτοχρονιάτικο τραπέζι, η νύχτα απομακρύνεται και μάλλον ετοιμάζεται για ύπνο. Γύρω στις 4 το πρωί, χτυπάει το τηλέφωνο. Ώρα για το πρώτο ποτό της χρονιάς κάπου στο κέντρο;  Γιατί όχι…!  Το πρωινό αποκτά σουρεαλιστικές διαστάσεις υπό τους ήχους του σκυλοτράγουδου «ανάβεις φωτιές και όλα τα καις…»  με ταυτόχρονα παθιασμένα συνθήματα για την ελευθερία και τα κελιά. Το λαϊκό, το λούμπεν και το πανκ συναντιούνται σήμερα και φαίνεται να μην έχει κανένας πρόβλημα.  Ακόμα πιο παράδοξο φαντάζει να νιώθεις ότι υπάρχει διάχυτη οργή  ακόμα και  την ώρα της διασκέδασης, αλλά παρόλα αυτά οι άνθρωποι να αγκαλιάζονται…

Ένας ωραίος πρωινός καφές επιβάλλεται. Είναι όμορφο να μη χρειάζεται να  συζητάς καν με κάποιους ανθρώπους, αλλά να νιώθεις ότι επικοινωνείς και ότι μοιράζεσαι κοινές επιθυμίες…  Το κέντρο της Αθήνας φαντάζει ασυνήθιστα όμορφο με το πρώτο  φως της ημέρας. Η ηρεμία και η πρωινή ραστώνη διακόπτεται απότομα από μία ομάδα μάλλον μεθυσμένων που επιδίδονται σε  πρωινή κλωτσοπατινάδα.  Σκληρό ματς εκτόνωσης, μοιάζει με ταινία με σκηνές άγριας βίας.  Άλλοι κοιτάνε έκπληκτοι και άλλοι φωνάζουν στην οργισμένη ομάδα να ηρεμήσει.  Το φως γίνεται λίγο πιο έντονο! Νιώθω σαν να  τα βλέπω όλα για πρώτη φορά, προσέχω ένα όμορφο νεοκλασικό για πρώτη φορά. Πώς γίνεται να περνάς από ένα μέρος καθημερινά για αμέτρητα χρόνια και κάθε φορά να ανακαλύπτεις καινούργια πράγματα; Φταίει ότι μάθαμε να κοιτάμε χαμηλά μάλλον…! Η βόλτα συνεχίζεται προς τον περιφερειακό.  Μια εκκλησία… ακούγονται ψαλμωδίες. Μερικές μοναχικές γιαγιάδες μπαίνουν μέσα, κάποιες κάθονται στα σκαλοπάτια μιας άλλης εκκλησίας που βρίσκουμε αργότερα στο δρόμο μας, η μοναξιά καθρεπτίζεται στο πρόσωπο τους… Κοιτώντας τις μοναχικές βασανισμένες φιγούρες του δρόμου, αντιλαμβάνεσαι πόσο έχει αλλάξει αυτή η πόλη το τελευταίο διάστημα και πόσο μεγάλη είναι η ανάγκη για αλληλεγγύη σήμερα, περισσότερο από κάθε άλλη φορά. Ο σταθμός στο αυτοκίνητο παίζει την καθιερωμένη κλασική μουσική της Πρωτοχρονιάς. H Habanera (Carmen) ακούγεται μαγική τέτοια ώρα.  Ξαφνικά ξεπροβάλλει το άναρχο πολεοδομικό χάος της Αθήνας  με τα χρώματα της ανατολής, χωρίς αρχή, μέση και τέλος… φαντάζει τρομαχτικό αλλά μπορείς να αντιληφθείς ότι είσαι  αναπόσπαστο μέρος αυτού του χαοτικού τοπίου. Ανοίγεις τα χέρια και αισθάνεσαι ότι μπορείς να πετάξεις από πάνω! Μπορείς να μετρήσεις τα πράσινα σημεία στα δάχτυλα και να φανταστείς ότι στο επόμενο διάστημα θα  υπάρξουν σκληρές μάχες για τη διατήρησή τους.

Ξημέρωσε μία νέα  ημέρα και μια νέα χρονιά, αισθάνομαι λίγο πιο αισιόδοξη από ό,τι νωρίτερα, το πρωινό φως μου άφησε μια έντονη σιγουριά ότι  ζούμε ιστορικές στιγμές και ότι έφτασε η ώρα να σταματήσουμε να κοιτάμε χαμηλά επιτέλους…

Καλή χρονιά σε όλους με υγεία, αλληλεγγύη και αγωνιστική διάθεση ο καθένας από όπου έχει επιλέξει, με την ελπίδα ότι θα γίνουμε μια ενιαία λαοθάλασσα…

(η παρεούλα τα ήπιε λίγο παραπάνω σήμερα και οι περισσότερες φωτογραφίες βγήκαν κουνημένες… αφιερωμένο στη φιλενάδα που με συντρόφευσε στο μεθύσι και στη βόλτα!)

Shortlink: http://wp.me/p1pa1c-525

Posted in: Ελλάδα, Ζωή