«Υπάρχει ένα καλύτερο ΠΑΣΟΚ και το θέλουμε»

Posted on 21 Δεκεμβρίου, 2010 6:46 μμ από

0


του Γαλαξιάρχη


Χθες το βράδυ, το αποσχισθέν τμήμα του Συνασπισμού που συγκρότησε μία ακόμη ομάδα στο πολυδιασπασμένο στρατόπεδο της Αριστεράς, διατύπωσε τις 28 προτάσεις του για την «έξοδο από την κρίση». Διαβάζοντας το μανιφέστο της Δη.Αρ. ο συνειρμός στο καραμανλικό σύνθημα περί «καλύτερης Ελλάδας» είναι αναπόφευκτος. Με τη μόνη διαφορά ότι ο Κουβέλης και η ομάδα του φαίνεται να αναζητά ένα «καλύτερο ΠΑΣΟΚ» και μάλιστα να δίνει οδηγίες για την κατασκευή του. Αυτά συμβαίνουν όταν ο ρεφορμισμός καταντά… κακοφορμισμός.

Καθώς δε δηλώνω επαναστάτης αλλά απολύτως ανοικτός σε νέες προτάσεις αριστερού διεξόδου, δεν έχω κανένα πρόβλημα με το ρεφορμισμό αρκεί να είναι στοχοπροσηλωμένος και ιδεολογικά παραγωγικός. Η διατύπωση των 28 προτάσεων διά στόματος Φώτη Κουβέλη (όλο το κείμενο εδώ) αποκαλύπτει μία ακόμη σελίδα από την προσωπικότητα της νεοσύστατης «Δημοκρατικής Αριστεράς». Μία προσωπικότητα που ολοένα απομακρύνεται ακόμη και από το σοσιαλδημοκρατικό πλαίσιο. Ιδεολογικά αποστεωμένη και με θολή έως ανύπαρκτη στόχευση, προσφεύγει στις εύπεπτες -και ήδη από το ΠΑΣΟΚ διατυπωμένες- μανιέρες που παραπέμπουν στο ιδεολόγημα του «κοινωνικού καπιταλισμού» (σ.σ. ίσως το πιο σύντομο ανέκδοτο των ημερών μας). Η μνημονιακή πραγματικότητα μαζί με το αίσχος της δανειακής σύμβασης θεωρούνται αδιαμφισβήτητα. Είναι φανερό ότι η φαιδρή αναλογία της τρόικας ως «φαναρτζή» που διατυπώνει όπου πατεί και όπου βρίσκεται ο Ψαριανός, αποτελεί πλέον αξιακή βάση για την ανάπτυξη της πολιτικής της Δη.Αρ. Με τη χθεσινή του παρουσία, ο Κουβέλης έσπασε και εκείνους τους ελάχιστους δεσμούς που τον έδεναν με την Αριστερά.

Ξεκινώ με τα λιγοστά στοιχεία που θεωρώ θετικά, αν και εντελώς έωλα αν δε συνδεθούν με μία κεντρική γραμμή οικονομικοκοινωνικής ανατροπής των νεοφιλελεύθερων τετελεσμένων. Ανατροπή στην οποία όχι μόνο δε στοχεύει η Δη.Αρ., αλλά όπως όλα δείχνουν σκοπεύει να εμποδίσει ενεργά.

Πρώτα από όλα στο κοινωνικό πεδίο, οι προτάσεις της Δη.Αρ. για ανακατανομή των βαρών και εξασφάλιση των αναγκαίων πολιτικών οικονομικής στήριξης των αδύνατων στρωμάτων, όπως το ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα, η πρόβλεψη για «αρνητική φορολόγηση» και η ενίσχυση επιδοματικών πολιτικών (π.χ. επίδομα ενοικίου) είναι σε μεγάλο βαθμό αναγκαίες, αν και οτιδήποτε έχει να κάνει -ή παραπέμπει- σε «κρατική ελεημοσύνη» θα έπρεπε εκ των προτέρων να δημιουργεί απέχθεια σε οποιον αυτοπροσδιορίζεται αριστερός. Στα θετικά και η στοχευμένη ενίσχυση κλάδων πάλι με κοινωνικό χαρακτήρα, όπως οι αγροτικοί συνεταιρισμοί, η στροφή στα ελληνικά πληρώματα και η ενίσχυση του ναυπηγοεπισκευαστικού τομέα με συμμετοχή των πλοιοκτητών, οι συνεταιριστικές τράπεζες κ.λπ. Τέλος, η διάκριση των εντελώς άχρηστων εξοπλισμών για ΝΑΤΟϊκές υποχρεώσεις, οι οποίες πρέπει επειγόντως να διακοπούν, αλλά και η φορολόγηση της εκκλησιαστικής περιουσίας.

Υπάρχουν και μερικά ακόμη σημεία στα οποία όμως δεν αξίζει να δώσει κανείς ιδιαίτερη βάση, καθώς είτε έχουν προστεθεί εμφανώς καταναγκαστικά, χωρίς ιδιαίτερη ανάπτυξη και εν είδει ευχολογίου (π.χ. ελεύθερη πρόσβαση στην τριτοβάθμια εκπ/ση, ασφαλείς συνθήκες εργασίας και εισοδηματική/ασφαλιστική εγγύηση εργαζομένων και συνταξιούχων), είτε τα έχει ανακοινώσει ήδη το ΠΑΣΟΚ και είναι εξίσου εύπεπτα για το ευρύ κοινό (π.χ. μείωση κόστους φαρμάκων και ΦΠΑ στα είδη διατροφής, ανασυγκρότηση φορολογικών μηχανισμών). Σε κάθε περίπτωση όλες οι προτάσεις της Δη.Αρ. ενσωματώνονται σχετικά εύκολα στο υπάρχον σύστημα και δε θίγουν στο παραμικρό τις παθογένειές του.

Η επιτομή της αποπολιτικοποίησης

Τα τρία σκέλη της διάσωσης από την κρίση όπως θεμελιωδώς διατυπώνονται στο κείμενο της Δη.Αρ. είναι αποκαλυπτικά:

  1. Αποφυγή της χρεοκοπίας του δημοσίου και της κατάρρευσης της οικονομίας, που θα την πληρώσουν δραματικά όλοι, οι εργαζόμενοι, οι συνταξιούχοι, οι νέοι.
  2. Ανατροπή της άδικης κατανομής των βαρών σε βάρος των αδύνατων στρωμάτων, με την αύξηση των δημοσίων εσόδων μέσα από την καταπολέμηση της φοροδιαφυγής και της παραοικονομίας και όχι μέσα από νέους έμμεσους φόρους καθώς και με την καταπολέμηση της ακρίβειας.
  3. Υλοποίηση μιας αναπτυξιακής πορείας έξω από το πελατειακό σύστημα, υπέρ των πολιτών, μιας ανάπτυξης οικολογικής για τη βελτίωση της ζωής τους, με πλήρη σεβασμό στο περιβάλλον, με ουσιαστική παρέμβαση στο κράτος, στην Αυτοδιοίκηση με αποκέντρωση και στους θεσμούς, αλλά και στην οικονομία με στόχο την προώθηση δομικών μεταρρυθμίσεων, με δυναμική συμμετοχή στο ευρωπαϊκό πλαίσιο

Καμία κουβέντα για τη γενεσιουργό αιτία των κρίσεων. Καμία απολύτως αναφορά στο συστημικό ζήτημα της καπιταλιστικής κρίσης. Ούτε μία έμμεση κριτική στη Μνημονιακή φόρμουλα που επιβάλλεται άνωθεν (και έσωθεν) στη χώρα. Πρέπει γενικά και αόριστα να αποφύγουμε τη χρεοκοπία (σ.σ. προσοχή: όχι πτώχευση αλλά χρεοκοπία). Πρέπει απλώς να ανακατανείμουμε τα βάρη και να εξαφανίσουμε το «πελατειακό σύστημα» για να λυθούν ως διά μαγείας τα προβλήματα των «πολιτών». Πρόσημο των μεταρρυθμίσεων; Κανένα. Κοινός παρανομαστής της οικονομικής και κοινωνικής ανάπτυξης; Επίσης απών. Αρκεί να συμμετέχουμε στο «ευρωπαϊκό πλαίσιο» κι όποιον πάρει ο χάρος.

Ο Πασοκισμός ως σχολή

Είναι πραγματικά ανατριχιαστικές οι αναφορές στην πασοκική διάλεκτο που βρίσκει κανείς στο κείμενο της Δη.Αρ. Αν ήμουν ψηφοφόρος του Γιώργου Παπανδρέου θα απορούσα πώς είναι δυνατόν η κοινοβουλευτική ομάδα του Κουβέλη να μην ανήκει ήδη στο κόμμα μου. Ακόμη και η κριτική του Δημαρά φαντάζει άκρως ριζοσπαστική δίπλα στην ξεπατικωτούρα της πασοκικής ρητορικής των προτάσεων της Δημοκρατικής Αριστεράς. Η δε Σακοράφα εκτοξεύεται εύκολα στον αντεξουσιαστικό χώρο.

Από πού να το πιάσεις και πού να το αφήσεις; «Πράσινη Ανάπτυξη» και «Πράσινες Θέσεις Εργασίας», «Απελευθέρωση Αγορών», «Εθνικός Χρηματοπιστωτικός Πυλώνας», «Αξιοπρεπής Απασχόληση». Οι αθεόφοβοι έχουν προσφύγει στην αυτούσια αντιγραφή τόσο του προεκλογικού προγράμματος του ΠΑΣΟΚ, όσο όμως και της μετεκλογικής (ακόμη και μεταμνημονιακής) ορολογίας που αναπαράγει ο Πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς. Κάλιστα ο κύριος Πεταλωτής θα μπορούσε να απαντήσει σε πολλές από τις προτάσεις (βλ. 9, 11, 13, 16, 17, 19, 22, 23, 24, 27) «Μα τι μας λέτε κύριε Κουβέλη; Αυτά υλοποιούνται ήδη αυτή τη στιγμή που μιλάμε!».

Το σημειολογικό αποκορύφωμα του πασοκισμού φαίνεται ήδη στην πρώτη κι όλας πρόταση («1. Να τεθεί φρένο και να υπάρξουν περιορισμοί στην ξέφρενη λειτουργία των διεθνών hedge funds μέσα από μια συλλογική απόφαση στο G20 μια και καμιά οικονομική ζώνη από μόνη της δεν μπορεί να τα αντιμετωπίσει»). Μετά τον Παπανδρέου και ο Κουβέλης απευθύνεται στους G20, ένα οικονομικό γκρουπ χωρίς διεθνώς θεσμικά αγνωρισμένο ρόλο, ως πρωταρχικό βήμα για τη χαλιναγώνιση του παγκοσμιοποιημένου κερδοσκοπικού κεφαλαίου. Αν δεν ήταν τόσο εξοργιστικό, θα ήταν απλώς αφελές. Είναι όμως τέτοια η ταύτιση με τη θεωρία του «τέταρτου δρόμου προς την παγκοσμιοποίηση» όπως την ανέπτυξε πρόσφατα ο ΓΑΠ, ώστε καταντά ακόμη και ύποπτη.

Είναι φανερό ότι η Δη.Αρ. είναι απόλυτα διατεθημένη να βάλει πλάτη τόσο στην επιφαινόμενη όσο και στην ουσιαστική πολιτική του (ακραία νεοφιλελεύθερου) ΠΑΣΟΚ, χαρίζοντάς του μάλιστα το αναγκαίο σοσιαλδημοκρατικό άλλοθι που επιζητά απεγνωσμένα τους τελευταίους μήνες, είτε με ρητορικούς ακροβατισμούς, είτε με θεατρικές παραστάσεις υπουργών «επαναστατών». Αυτή τη φορά, παίρνοντας τη θέση του επικοινωνιολόγου του ΠΑΣΟΚ, θα θεωρούσα πολύτιμη συνεισφορά αυτή τη λίστα των 28 προτάσεων που συμβαδίζουν απόλυτα με την κομματική μου στόχευση προσδίδοντας παράλληλα το απαραίτητο κοινωνικό προσωπείο.

«…επέκταση της χρονικής διάρκειας των παραχωρήσεων του αεροδρομίου Ελ.Βενιζέλος, της Αττικής Οδού, της Γέφυρας Ρίου-Αντιρρίου»

(Πρόταση 17)

Ποια Αριστερά κύριε Κουβέλη;

Κι αν η ανακοίνωση του σχεδίου «διάσωσης» έμενε απλώς προσκολλημένη στο λεγόμενο «κοινωνικό ΠΑΣΟΚ», ίσως τα πράγματα να ήταν απλά και λίγο ως πολύ αναμενόμενα. Όμως, με το μανιφέστο της η Δη.Αρ. δηλώνει πλέον χωρίς καμία απολύτως επιφύλαξη ότι είναι ταυτισμένη με το οικονομικό σύστημα, του οποίου τις κρίσεις βιώνουμε στο πετσί μας.

Το κόμμα Κουβέλη μας προτείνει την επέκταση των ΣΔΙΤ και της ιδιωτικής εκμετάλλευσης δημόσιων υποδομών, όπως το αεροδρόμιο «Ελευθέριος Βενιζέλος» και η γέφυρα Ρίου-Αντιρρίου. Ταυτόχρονα αποδέχεται τη φορολογική ασυλία του κεφαλαίου, αρκεί αυτή να επαναπροσδιοριστεί «σε λευκό χαρτί». Μιλά με όρους ιδιωτικού ανταγωνισμού, ο οποίος όμως διασφαλίζεται με ζεστό κρατικό χρήμα και φοροαπαλλαγές. Σε ό,τι αφορά τις εργασιακές σχέσεις, τη στιγμή που ταυτίζεται απόλυτα με το ΠΑΣΟΚ στον ορισμό πλαφόν στις αποδοχές προτείνοντας μάλιστα συγκεκριμένα νούμερα, ως προς την εξασφάλιση των εργαζομένων καταφεύγει σε εύκολες και γενικόλογες αναφορές περί «αξιοπρεπούς απασχόλησης» και «ικανοποιητικών μισθών». Σχεδόν σε όλες τις προτάσεις που αφορούν στο οικονομικό μοντέλο, το μόνο που κάνει είναι να προσθέσει ένα είδος κοινωνικού προφίλ στην καπιταλιστική αγορά, αδιαφορώντας ακόμη και για το μέγεθος του ιδιωτικού επιχειρείν (εφοπλισμός, βιομηχανίες όπλων, πολυεθνικές). Το δε Μνημόνιο δεν θίγεται στο παραμικρό. Ταυτόχρονα, ούτε σε ένα σημείο δεν αγγίζει έστω και οριακά τις συστημικές παθογένειες και δεν τολμά καν να μιλήσει για κοινωνικοποιήσεις παραγωγικών μονάδων. Ακόμη κι ο Βγενόπουλος σε συνέντευξή του στον Χατζηνικολάου είχε επισημάνει την ανάγκη εθνικοποιήσεων σε περίοδο κρίσης και της ενίσχυσης του κρατικού ρόλου στην παραγωγική μεταρρύθμιση. Η Δη.Αρ. βρίσκεται υπεράνω αυτών των λεπτομερειών, αρκεί «το ΠΔΕ να ενισχυθεί και να αποκτήσει πολυετή χαρακτήρα».

«Η χώρα οφείλει να στηρίξει την επιχειρηματικότητα, να δώσει τη μάχη της ανταγωνιστικότητας στο πεδίο της καινοτομίας και της ποιότητας των προϊόντων και των υπηρεσιών»

(Πρόταση 19)

Ο ευρωπαϊσμός ως θεολογικό δόγμα

Για το πώς η «Ανανεωτική Αριστερά» έχει ταυτίσει το διεθνισμό με τον ευρωπαϊσμό τα έχω ήδη επισημάνει. Ακόμη και το άκρως μονεταριστικό υπάρχον εποικοδόμημα της Ευρωζώνης ενσωματώνεται με απίστευτη πολιτική αφέλεια μέσα σε αυτό το πλαίσιο. Αν κάποτε στήριζε ως ιδεολογικό δόγμα τον Ευρωκομμουνισμό, τώρα της απέμεινε απλώς το πρώτο συνθετικό, να το περιφέρει σαν τις πλάκες του Μωυσή.

Πριν καν ορίσει τους τρεις κεντρικούς άξονες των προτάσεών της, η Δη.Αρ. σπεύδει να δηλώσει υποταγή στην «ευρωζωνική πραγματικότητα». Σαν από κάποια θρησκευτική υποχρέωση των πιστών. Και η πρόταση; Σαν το ανέκδοτο: «οργανωθείτε βρε παιδιά». Ευρωομόλογα, ανάγκη κοινής δημοσιονομικής πολιτικής (με επίκεντρο το ευρώ πάντα και ό,τι προφανώς σημαίνει αυτό για μία σκληρά μονεταριστική σύνδεση ανεξαρτήτων υποτίθεται κρατών), κοινό μέτωπο στήριξης του Μόνιμου Μηχανισμού αντιμετώπισης κρίσεων. Αν αύριο μεθαύριο κατεβάσει κάτι ακόμη η κούτρα της Μέρκελ και υποταχθεί ο Παπανδρέου σε αυτό, ο Κουβέλης είναι έτοιμος πιστός στρατιώτης να σηκώσει το λάβαρο. Το πασπάλισμα των ολιγαρχικών αποφάσεων που παίρνονται αυτόν τον καιρό από μία ελίτ δοτών αξιωματούχων της Ευρωζώνης και της ΕΕ με κοινωνική σάλτσα (βλ. «σύμπηξη ενός πολιτικού αλλά και κοινωνικού ευρωπαϊκού μετώπου και διασφάλιση ευρύτερων συμμαχιών») μόνο χαμόγελα μπορεί να προκαλέσει με την προφανώς υποχρεωτική διάνθιση του «ευρωμονοδρόμου» με τυπικές ανανεωτικές μανιέρες.

«Επιδιώκουμε να υλοποιηθεί η ανειλημμένη υποχρέωση από το τελευταίο Eurogroup για επιμήκυνση της αποπληρωμής του χρέους των 110 δις μέχρι το 2021 για όλο το ποσό»

(Πρόταση 4)

Διά ταύτα

Τίποτε. Το απόλυτο πολιτικό κενό. Η αποθέωση του κυνισμού και η αναγωγή του υποτιθέμενου ρεαλισμού σε πολιτικό αξίωμα. Η ρήξη της Δημοκρατικής Αριστεράς με το δεύτερο συνθετικό της είναι οριστική και αμετάκλητη. Πιθανές εκλογές μέσα στους επόμενους μήνες θα δείξουν αν η ομάδα Κουβέλη θα εγκαταλείψει και το πρώτο συνθετικό του ονόματός της, καθώς η -όπως όλα δείχνουν- ενδεχόμενη συμπόρευση σε ένα μετεκλογικό σχήμα «εθνικής ανάγκης» (άρα κατάλυση και του κοινοβουλευτισμού στην πράξη) θα σφραγίσει το εξουσιαστικό και διαχειριστικό ρόλο που επιχειρεί να εξασφαλίσει στην ομάδα του, μετά την απόσχιση με εξασφαλισμένες τις βουλευτικές έδρες. Αν ο Τσίπρας αποφάσισε να αναζητήσει τους πρώην ψηφοφόρους του ΠΑΣΟΚ, ο Κουβέλης ρίχνει την απόχη για τους νυν ψηφοφόρους. Αν πιαστεί και κανένας ξέμπαρκος «προοδευτικός» που σκέφτεται να το ρίξει στην Ντόρα έχει καλώς. Πάντως, ας μη γελιέται. Οποιαδήποτε σχέση με την Αριστερά είναι πολύ απλά ανύπαρκτη.

Ζαphod

ΔΙΑΒΑΣΤΕ

28 προτάσεις για διέξοδο από την οικονομική κρίση με όρθια την κοινωνία, «Δημοκρατική Αριστερά»

Short URL: http://wp.me/pPn6Y-4Nv