Ταινία μικρού μήκους: Κι Εγώ Για Μένα

Posted on 18 Δεκεμβρίου, 2010 9:08 μμ από

7


από Anakata-dyomenh

Μέρος 1ο

Μέρος 2ο

Αυτές τις μέρες έχω βάλει πλώρη να δω κάποιες ταινιούλες… Ανάμεσα σε αυτές,  ο Μαχαιροβγάλτης του Γιάννη Οικονομίδη (Σπιρτόκουτο, Ψυχή στο Στόμα) και το Attenberg της Αθηνάς-Ραχήλ Τσαγκάρη. Κοινός παρονομαστής και των δύο, ο ηθοποιός Βαγγέλης Μουρίκης. Τον Μουρίκη τον έχω συνδυάσει με κάποιες από τις αγαπημένες μου ελληνικές ταινίες του σύγχρονου ελληνικού κινηματογράφου (Απόντες, Βασιλιάς, Αγρύπνια, Ψυχή στο Στόμα). Τελευταία φορά τον είδα στο Ψυχή Βαθιά του Π. Βούλγαρη, όπου ομολογώ ότι δεν ενθουσιάστηκα, μάλλον λόγω σκηνοθεσίας. Είναι ένας κινηματογραφικός ηθοποιός με φυσιογνωμία που γράφει,  από τα πρόσωπα που δύσκολα ξεχνάς αλλά είναι και ένας ηθοποιός που τσαλακώνεται πολύ εύκολα και παίζει και ρόλους κόντρα ας πούμε… Από τον outsider που συνέθλιψε η κλειστή κοινωνία της επαρχίας επειδή επέλεξε να ζήσει διαφορετικά μέχρι και τον μπάτσο στην αμέσως επόμενη ταινία του. Με αφορμή λοιπόν την αναζήτηση για τις δύο ταινίες που ελπίζω  ότι θα καταφέρω να δω τις επόμενες μέρες, έπεσα πάνω σε μία ταινία μικρού μήκους που διαγωνίστηκε πέρυσι (2009) στο  32ο φεστιβάλ ταινιών μικρού μήκους της Δράμας και τιμήθηκε με τη διάκριση της καλύτερης ταινίας (μυθοπλασίας) Εντυπωσιάστηκα πραγματικά από την ερμηνεία του Μουρίκη στη συγκεκριμένη ταινία, αλλά εντυπωσιάστηκα εξίσου από την ίδια την ταινία…

Στην ταινία λοιπόν παρακολουθούμε ένα 24ωρο ενός νέου ανθρώπου που μετά από ένα ατύχημα με μηχανή μένει ανάπηρος – χάνει και τα δυο του χέρια. Παράλληλα, η κοπελιά του παραμένει κολλημένη στην κίνηση. Ενώ λοιπόν περιμένεις να δεις μία ταινία που στην πραγματικότητα ασχολείται με την αναπηρία, τελικά βλέπεις μία ταινία που ασχολείται με την ίδια τη ζωή, τις δυσκολίες μεν του ήρωα, την οργή, την προσπάθεια συνειδητοποίησης μέσα από ονειρικά ταξίδια, αλλά κυρίως της διεκδίκησης της ζωής του επί ίσοις όροις αλλά και των ανθρώπινων σχέσεων, υπό το πρίσμα του έρωτα και της αλληλοεξάρτησης. Είναι μία βαθιά ανθρώπινη ταινία με γλυκόπικρο χιούμορ αλλά και έντονη αισιοδοξία. Η ταινία είναι του σκηνοθέτη Τζώρτζη Γρηγοράκη  και είναι βασισμένη σε πραγματικά γεγονότα, εμπνευσμένη από ένα στενό φίλο του σκηνοθέτη.

Σκηνοθεσία-Σενάριο: Γρηγοράκης Τζώρτζης

Διάρκεια: 19′

Έτος: 2009

Κατηγορία: Μυθοπλασία

Format: 35 χιλ.

Χρώμα: Έγχρωμη

Παραγωγή: Λαμπρόπουλος Κώστας

Φωτογραφία: Γκίκας Κώστας

Ήχος: Παπαδημητρίου Πάνος

Μοντάζ: Αρμάος Θοδωρής

Μουσική: Δεληβοριάς Φοίβος

Σκηνικά: Ξηνταράς Γιάννης

Ερμηνευτές: Αυγουστίδης Ντίνος , Χατζησάββας Μηνάς, Καλτσίκη Αλεξία, Μουρίκης Βαγγέλης, Ξανθουδάκης Στέλιος, Κοκκίδου Ελένη.

(Και καθώς οι καιροί είναι δύσκολοι και κάποιοι μπορεί να περνάμε αρκετές ώρες στο σπίτι από δω και πέρα, ας αρχίσουμε να μοιραζόμαστε καμιά ταινιούλα ή ό,τι άλλο έχει ο καθένας… :))

Shortlink: http://wp.me/p1pa1c-4If