Οι χρυσαυγίτες ψήφισαν Καμίνη!

Posted on 15 Νοέμβριος, 2010 2:50 μμ από

0


του προβοκάτορα Γαλαξιάρχη

Ο Καμίνης είναι από σήμερα πλέον ο νέος δήμαρχος Αθηναίων. Αυξανοντας τη δύναμή του κατά 22.500 ψήφους, απέναντι στις μόλις 3.800 του Κακλαμάνη, ο Καμίνης είναι δήμαρχος της Αθήνας με τις ψήφους των χρυσαυγιτών. Με δεδομένο ότι το ΚΚΕ, ο Σύριζα και η Ανταρσύα προχώρησαν σε ανίερη συμμαχία με την επάρατο Δεξιά, άρα από όσους εκ των 43.000 ψηφοφόρων τους έφτασαν στην κάλπη και το δεύτερο γύρο μερικοί (περίπου ένας στους δέκα) έριξαν τον οβολό τους στον Κακλαμάνη. Ποιοι μένουν λοιπόν; Οι 14.000 ψηφοφόροι του Αμυρά και οι 10.000 της Χρυσής Αυγής. Μία άθροιση των δύο, και υποθέτοντας ότι κάμποσοι από αυτούς απείχαν στο  β’ γύρο, αποδεικνύει ότι ο Καμίνης είναι «Δήμαρχος Χρυσής Αυγής»

Είναι προφανές ότι προβοκάρω. Προβοκάρω ακριβώς με τον ίδιο τρόπο που προβόκαρε το γνωστό -και παραδοσιακά άθλιο- ΠΑΣΟΚ όλη την προηγούμενη εβδομάδα, που, με την συναίνεση της «κουβελικής αριστεράς», υποστήριζαν ότι θα έχουμε φαινόμενα «βρώμικου ‘89» με τους ψηφοφόρους του ΚΚΕ και του Σύριζα να ψηφίζουν τους υποψηφίους της δεξιάς, αυτούς τους «ακροδεξιούς», απέναντι στους «προοδευτικούς», «δημοκρατικούς» και «εκσυγχρονιστές» υποψηφίους της πρασινοπορτοκαλί νεοφιλελεύθερης συμμαχίας. Τι σημασία έχει αν η αλήθεια τους διέψευσε, κάτι που ήταν δεδομένο για όποιον διαθέτει έστω και στοιχειώδη πολιτική κριτική ικανότητα και βασικές εγκεφαλικές λειτουργίες; Nόμος της καθεστωτικής πολιτικής είναι ότι όταν η λάσπη εκτοξευτεί με τον ανεμιστήρα, όποιον πάρει ο Χάρος τον… πήρε.

Ωστόσο, ας κρατήσουμε στην άκρη του μυαλού μας το γεγονός ότι ο Καμίνης κέρδισε με διαφορά 3 ποσοστιαίων μονάδων το «ακροδεξιό» 6ο Δημοτικό Διαμέρισμα (8,4% Χ.Α. την πρώτη Κυριακή), αλλά ακόμη και το «άνδρο της Χ.Α.», τον  Αγ. Παντελεήμονα. Σημειώστε ότι στο 6ο Δ.Δ. ο Καμίνης αύξησε τη δύναμή του κατά 50%, έναντι μόλις 10% του Κακλαμάνη.

Δήμαρχος… διαμερίσματος

2002, δήμαρχος Αθήνας η Ντόρα Μπακογιάννη στο β’ γύρο με 181.000 ψήφους.

2006, δήμαρχος Αθήνας ο Νικήτας Κακλαμάνης από τον α’ γύρο (με το εκλογικό μέτρο του 42%) με 127.000 ψήφους.

2010, δήμαρχος Αθήνας ο Γιώργος Καμίνης στο β’ γύρο με 77.000 ψήφους.

Ακόμη κι αν αθροίσουμε τις ψήφους Κακλαμάνη-Καμίνη στο β’ γύρο θα χρειαστούν 33.000 ακόμη για να φτάσουν εκείνες της Μπακογιάννη το 2002. Η αλήθεια είναι μία και μόνη: από τους 490.000 εγγεγραμμένους Αθηναίους στην κάλπη έφτασαν οι 165.000, δηλαδή ο ένας στους τρεις. Ακόμη κι αν δεχτούμε ότι οι λίστες των εγγεγραμμένων περιλαμβάνουν 15χρονα και… πεθαμένους (όπως ο φίλος Στέλιος Κούλογλου, σε μία από τις πιο άστοχες αναλύσεις του των τελευταίων μηνών), η αλήθεια είναι αμείλικτη: ο δήμαρχος κατέχει τις ψήφους ενός στους έξι κατοίκους της Αθήνας. Οποιοσδήποτε τολμά να βγάζει συμπεράσματα περί «δημοκρατικής στροφής», «πράσινης νίκης», «μνημονιακής στήριξης» και άλλες τέτοιες μπαρούφες κοροϊδεύει τον εαυτό του και τους γύρω του.

Μπλέ, πράσινοι και πορτοκαλί κόκκοι

Το Δη.Αρι κραυγάζει σήμερα ότι «κέρδισαν οι υποψήφιοί» του, αποδεικνύοντας περίτρανα το μικροκομματισμό που ευθύς εξαρχής το διέκρινε, δηλαδή από το κόλπο της μετεκλογικής διάσπασης ώστε να μπορεί να εξασφαλιστεί η κοινοβουλευτική του ύπαρξη με δανεικές έδρες. Βέβαια το ΠΑΣΟΚ και τα ΜΜΕ που του ανήκουν (κανονικότατα) αδιαφορούν για τους οπαδισμούς της συναινετικής αριστεράς.  Ο Καλλικράτης πρασίνισε και ο πρωθυπουργός δηλώνει ότι εξασφάλισε «καθαρή τριετία». Ο Καμίνης και ο Μπουτάρης είναι πράσινοι και καμία ομαδούλα της προσκολλήσεως δεν μπορεί να αμφισβητήσει την επικοινωνιακή αυτή νίκη (και πραγματικότητα) σοβαρά. Ο Παπανδρέου χεσμένους τους είχε και πριν, ακόμη πιο χεσμένους και μετά. Αν αύριο τους χρειαστεί, στο σενάριο της συγκυβέρνησης που ανακύπτει καταφανώς τα τελευταία εικοσιτετράωρα, θα τους ξαναβγάλει από το συρτάρι, μοιράζοντας δύο-τρεις θεσούλες και θα εξασφαλίσει τη συναίνεση των «προοδευτικών δυνάμεων».

Το ότι ο «ανεξάρτητος Καμίνης» ήταν ένα ανέκδοτο, ήταν φανερό πριν καν θέσει επισήμως την υποψηφιότητά του, καθώς ο εγκαταλείψας τη θέση του Συνηγόρου του Πολίτη απαίτησε τη στήριξη του ΠΑΣΟΚ προκειμένου να θέσει υποψηφιότητα, αδειάζοντας τον Κουβέλη που έσπευσε να ανακοινώσει το όνομά του από πολύ νωρίς. Σε όλη αυτήν την περίοδο, τόσο ο απόλυτα εναρμονισμένος με την πασοκική εξουσία λόγος του, όσο όμως και η προσπάθεια προσέγγισης των «φιλήσυχων πολιτών» (της ακροδεξιάς συντήρησης), έβγαζαν μάτι. Ο Κακλαμάνης από την άλλη, τον οποίον -μη ξεχνάμε- η Χ.Α. θεωρεί υπεύθυνο για την «αφγανική εισβολή στις ήσυχες γειτονιές (!) της Αθήνας» υπέκυψε, όπως ήταν αναμενόμενο, στον υπερφύαλο λαϊκισμό του, κραδαίνοντας υποτιθέμενα πειστήρια της «μεταναστολαγνείας» του αντιπάλου του, τα οποία όμως του έσκασαν στα μούτρα μπροστά στα μάτια εκατοντάδων χιλιάδων τηλεθεατών. Στην πράξη και οι δύο έγλειψαν το κοκκαλάκι της ακροδεξιάς. Απλώς ο Νικήτας και το γέμισε σάλια σαν πεινασμένο μπόξερ και ταυτόχρονα το… σκάτωσε.

Σε όλη αυτή τη διάρκεια οι πρασινοπορτοκαλομπλέ κομματικοί πατρώνες τους σφύριζαν αμέριμνοι, ετοιμαζόμενοι να εισπράξουν τα μικροκομματικά τους οφέλη μετά τη δεύτερη Κυριακή, πράγμα που έσπευσαν (οι πρασινοπορτοκαλί) να κάνουν ήδη από χθες το βράδυ. Οι δε μπλε (κόκκοι) επιχείρησαν να μειώσουν την αποτυχία τους, ενθυμούμενοι ότι οι ίδιοι δε στήριξαν στην πράξη Κακλαμάνη, ο οποίος ανακοίνωσε την υποψηφιότητά του μόνο με στήριξη του Καρατζαφερη χωρίς να ενημερώσει τα κεντρικά της Ν.Δ. Φαιδρότητες, που, με δεδομένο το 30% της συμμετοχή στην κάλπη, αποκτούν το χαρακτήρα της απόλυτης γελοιότητας. Το χειρότερο ΠΑΣΟΚ της ιστορίας συνάντησε τη χειρότερη ΝΔ της ιστορίας και κατάφεραν αγκαζέ να διώξουν τον κόσμο από την κάλπη. Η ανατροπή μίας 25ετούς πραγματικότητας της Αθήνας δεν είναι τίποτε περισσότερο από ένα θέατρο σκιών με χάρτινους ήρωες και χωρίς θεατές. Τα δύσκολα και η πραγματικότητα είναι εμπρός…

«Πρασίνισε ο Καλλικράτης με 185 πασοκικούς δήμους». Αυτό είναι το μήνυμα κι ας το χωνέψει η καθεστωτική σαλάτα της Δημοκρατικής Αριστεράς.

Freikorps και παιδικές χαρές

Τις τελευταίες εβδομάδες έχουν πληθύνει οι αναλύσεις αυτομαστιγωνόμενων αριστερών για την ευθύνη του χώρου τους στην έξαρση της μισαλλοδοξίας στο κέντρο των Αθηνών. Σε προηγούμενο άρθρο μου ανέφερα ότι η «μη πολιτική είναι πολιτική» και αυτό το γεγονός δεν αλλάζει, είτε η Αριστερά στήσει σχολεία δρόμου στον Αγ. Παντελεήμονα, είτε στείλει εκεί ομάδες κρούσης για να πάρει παραμάζωμα τους «φασίστες της παιδικής χαράς». Η περαιτέρω εξαθλίωση των υποβαθμισμένων περιοχών της Αθήνας αποτελεί κεντρική επιλογή με το δήμο να παίζει το ρόλο του θεατή (αλλά και του «τζογαδόρου» αν δεχτούμε ότι παίζονται συμφέροντα και περιουσίες πάνω στην «υποβάθμιση» της αξίας γης και ακινήτων σε αυτές τις περιοχές). Η χουντοποίηση των αστικών κέντρων αποτελεί ενεργή επιλογή της κεντρικής εξουσίας και συγκεκριμένα του ΠΑΣΟΚ (πλέον). Το αστυνομικό παρακράτος και η αποδεδειγμένη ακροδεξιά επιρροή στα σώματα ασφαλείας κλιμακώνεται εν γνώση του υπουργείου και του πρωθυπουργού. Η πτώχευση της μεσαίας τάξης που επιβάλλεται από το Μνημόνιο είναι ιστορικά αποδεδειγμένο ότι οδηγεί σε ακροδεξιά ριζοσπαστικοποίηση μέρους των μαζών. Είναι γνωστό, αναπόφευκτο και αποτελεί κεντρική επιλογή η επένδυση σε αυτήν την κοινωνική μετάλλαξη. Το τέρας τρέφεται από τη σοσιαλδημοκρατία, επιβεβαιώνοντας το ρητό ότι η ιστορία επαναλαμβάνεται ως φάρσα.

Κατά συνέπεια, η παραφιλολογία περί «δημοτικής φιλελευθεροποίησης» είναι κενό γράμμα. Η αστυνομία και η ασφάλεια δεν ανήκουν στο δήμο. Η μεταναστευτική πολιτική δε διαμορφώνεται στο δημοτικό συμβούλιο. Και το χειρότερο: οι προεκλογικές παρακαταθήκες του «φιλελεύθερου» Καμίνη (του Γιώργου, του Φώτη, της Ντόρας, του Στέφανου και των άλλων παιδιών) είναι από γκρι έως κατάμαυρες. Ο κύριος συνήγορος έχει δηλώσει ότι επιθυμεί ελεύθερες (από διαδηλώσεις) ζώνες στο κέντρο. Έχει ξεκαθαρίσει το όραμά του για αναζήτηση «στρατοπέδων συγκέντρωσης» εκτός κέντρου, κάτι που ούτως ή άλλως λίγη σημασία έχει αφού η δυνατότητά του να παρέμβει στις μεταναστευτικές πολιτικές είναι μηδενική.

Πώς θα φανεί λοιπόν η «φιλελεύθερη στροφή» του δήμου; Μάλλον από το γεγονός ότι φέτος το χριστουγενιάτικο δέντρο της πλατείας Συντάγματος θα το φρουρούν «πράσινα» ανθρωπάκια της δημοτικής αστυνομίας.

Ραντεβού το απόγευμα στην πλατεία Συντάγματος και στο Πολυτεχνείο και τις επόμενες ημέρες στις γειτονιές των «εκπαραθυρωμένων λαθρομεταναστών». Αφήστε τους πορτοκαλοπράσινους κόκκους στην μικροκομματική τους κοσμάρα και στις αναλύσεις του τίποτε. Το διακύβευμα είναι αλλού και, αντί Σώτης, περιλαμβάνει μπόλικο πεζοδρόμιο.

Zaphod

Advertisements