Ψαρεύοντας στα θολά νερά της αριστεράς

Posted on 10 Νοέμβριος, 2010 12:46 μμ από

69


Εντυπωσιακός αναμφίβολα ο τίτλος του σημερινού πρωτοσέλιδου των ΝΕΩΝ. Η πλέον παπανδρεική εφημερίδα του σημερινού ελληνικού πολιτικού τοπίου, ούτε λίγο ούτε πολύ προβλέπει ένα νέο ’89, διαβλέποντας υπόγειες διεργασίες, μεταξύ του ευρύτερου χώρου της Αριστεράς, και της ΝΔ του Σαμαρά, στα πλαίσια ενός ευρύτερου αντιμνημονιακού μετώπου. Ένας πηχιαίος τίτλος που όπως φαίνεται, στοχεύει στο θυμικό των ψηφοφόρων της αριστεράς, που ακόμα το φυσάνε και δεν κρυώνει για το βρώμικο ‘89, στην συσπείρωση των ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ, που ήδη 3 μέρες μετά της εκλογές εμφανίζουν σημάδια αποσυσπείρωσης, και στη διάσωση (κατά το δυνατόν) των ποσοστών του κυβερνητικού κόμματος, για τον Β’ γύρο των αυτοδιοοικητικών εκλογών.

Πέρα όμως, από τη μικροπολιτική πλευρά του θέματος, το πρωτοσέλιδο αυτό είναι πιθανό να αποτελεί  και την αρχή της στροφής του γενικότερου πολιτικού σκηνικού:  Στην εμφανή τάση των δύο κομμάτων εξουσίας να απευθυνθούν εξίσου στον αριστερό πολιτικό χώρο(όσο αυτός μπορεί να θεωρηθεί ενιαίος), στοχέυοντας καταρχήν στο ψάρεμα ψήφων μπροστά στην ανησυχία που προκαλεί το αντίπαλο δέος (είτε αυτό λέγεται μνημόνιο, είτε η επάρατος… δεξιά), κυρίως όμως στην αναχαίτηση της εμφανής ανόδου της ευρύτερης αριστεράς, μετά τις αυτοδιοικητικές εκλογές , μέσω μιας τακτικής απαξίωσης της στα μάτια των, όλο και περισσότερο δυσαρεστημένων από το πολιτικό σύστημα, πολιτών.  Το δίλημμα που θα τιθεται συνεχώς από εδώ και στο εξής, κυρίως σε επιπεδο κεντρικής πολιτικής σκηνής, αλλά και από τα ΜΜΕ είναι το εξής: Η συμμαχείτε με τον Παπανδρέου και το μνημόνιο, για να μην έρθει στην εξουσία η δεξία, η με το Σαμαρά στα πλαίσια ενός ευρύτερου αντιμνημονιακού μετώπου, για να φύγει το ΠΑΣΟΚ και η τροικα.

Πρόκειται φυσικά για συνταγή καταστροφής για την αριστερά όποιο δρόμο και να διαλέξει στο (ψευδο)δίλημμα που θα της τεθεί. Και στις δύο περιπτώσεις θα θεωρηθεί συνυπεύθυνη για την επιδείνωση της καθημερινής ζωής της μεγαλύτερης πλειοψηφείας των Ελλήνων. Λίγη σημασία έχει αν οι συμμαχίες αυτές τιτλοφορηθούν ως: ‘σύγκλιση με το σοσιαλιστικό χώρο’ ή ‘αντιμνημονιακό μέτωπο’ Είναι άλλωστε κοινό μυστικό ότι όλη η αριστερά αντιμετωπίζεται καχύποπτα από πολύ μεγάλο μέρος της ελληνικής κοινωνίας (δικαίως σε μεγάλο βαθμό), η οποία όσο δύσκολα θα συμμαχήσει μαζί της τόσο εύκολα… θα αρχίσει τις μούτζες.

Συνομιλώντας με τους απέχοντες.

Ακροβατώντας, σε αυτό το επικινδυνο πολιτικό τοπίο, η αριστερά μάλλον θα πρέπει να αναζητήσει σύμμαχους αλλού. Και πιο συγκεκριμένα, στο πρώτο πολιτικό κόμμα που ανέδειξαν οι εκλογές της Κυριακής, με ποσοστό 50%. Όλους αυτούς δηλαδή που λιγότερο ή περισσότερο έθεσαν τον εαυτό τους εκτός του κεντρικού πολιτικού παιχνιδιού. Είναι αλήθεια ότι όλοι αυτοί, περισσότερο από ενιαιος κοινωνικός χώρος, χαρακτηρίζεται ως ετερόκλητο πλήθος. Είναι αλήθεια επίσης, ότι κάποιο μεγάλο(;) ποσοστό τους θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν και οι πλέον δυσπιστοι, απολιτίκ ιδιώτες (;).  Παρόλα αυτά οι απέχοντες, άκυροι και λευκοί των εκλογών, είναι αυτοί που συγκροτούν την ελληνική κοινωνία αυτή τη στιγμή, και αυτοί είναι που θα προκαλέσουν τις οποιεσδήποτε ελπιδοφόρες αλλαγές. Ή θα συντελέσουν στην διάλυση, αυτού που κάποτε ονομάζαμε ελληνική κοινωνία.

http://wp.me/pPn6Y-3If

iguana

Advertisements