Το κίνημα για τη Δημόσια εκπαίδευση των ΗΠΑ: οι πρώτες σκέψεις

Posted on 10 Οκτωβρίου, 2010 9:59 μμ από

1


inflammatory

Η Πέμπτη 7 Οκτ. όπως είχε αναφερθεί σε προηγούμενη ανάρτηση ορίστηκε ως η (2η) “Εθνική Ημέρα δράσης για την υπεράσπιση της Δημόσιας Εκπαίδευσης”. Εν ολίγοις είναι ενα μέρος απο μια σειρά  κινητοποιήσεων που πραγματοποιούνται εδω και μήνες στις ΗΠΑ, εξαιτίας των περικοπών και άλλων μεταρρυθμίσεων στα δημόσια σχολεία και παν/μια. Πως πήγαν οι συγκεντρώσεις της προηγούμενης εβδομάδας και τι εντυπώσεις, προσδοκίες και συμπεράσματα διατυπώνονται στα αμερικανικά μέσα αντιπληροφόρησης και blogs;  

Κατά προσέγγιση πραγματοποιήθηκαν 76 συγκεντρώσεις σε 25 πολιτείες, αν και αυτός ο αριθμός δεν πρέπει είναι απόλυτα ακριβής αφενώς διότι δεν περιλαμβάνει τις δραστηριότητες της Νέας Ορλεάνης και αφετέρου πολύ πιθανόν να έχουν υποπέσει και άλλα μικρότερης έκτασης συμβάντα. Έστω πάντως με αυτά τα δεδομένα, μπορεί κανείς να πεί οτι η 7η Οκτ. ήταν λιγότερο τεταμένη απο την 4η Μαρτίου, ωστόσο αυτό ήταν κατά κάποιο τρόπο αναμενόμενο. Η συμμετοχή σε κινητοποιήσεις δεν είναι γραμμική ενω σε αρκετές περιοχές δεν υπήρχε το χρονικό περιθώριο να οργανωθούν σωστά απο τότε που άνοιξαν τα σχολεία. Εν ολίγοις πραγματοποιήθηκαν σχεδόν οι μισές δράσεις απο αυτές που είχαν γίνει 6 μήνες πριν, αλλά η ευρύτητα σε γεωγραφικό επίπεδο ήταν σχεδόν η ίδια.  Ένας αριθμός πανεπιστημιουπόλεων που δε συμμετείχαν το Μάρτη έλαβαν μέρος τώρα, ενω άλλες χωρίς καμία προϊστορία ακτιβισμού ήταν παρούσες και στις 2 μέρες. Η πολιτεία της California ήταν το «επίκεντρο των διαμαρτυριών»  όπως πάντα, ενώ οι πολιτικές θέσεις των συμμετεχόντων ήταν και πάλι ποικίλες, απο ρεφορμιστικές έως επαναστατικές. Σε ορισμένες μάλιστα δράσεις παρατηρήθηκε μια έμφαση στην οργάνωση και ενημέρωση των φοιτητών, εν όψει εννοείται των εκλογών του Νοεμβρίου για τη Γερουσία.

Ουσιαστικά  η 4η Μαρτίου ήταν περισσότερο το πρώτο ξέσπασμα μαζικής συναίνεσης και η 7η Οκτ. προέκταση της. Πολλοί απο τους συμμετέχοντες του Οκτωβρίου δεν το είδαν σαν μια προσπάθεια να επαναλάβουν ο,τι έγινε το Μάρτη, αλλά ως μέρος μιας ευρύτερης προσπάθειας στη δημιουργία ενός κύματος απο κινητοποιήσεις, αλλά και ενίσχυσης των δεσμών με συνδικαλιστικές οργανώσεις οι οποίες κι αυτές αγωνίζονται ενάντια στις απολύσεις στα παν/μιακά ιδρύματα. Το ερώτημα λοιπόν που τίθεται δεν είναι τόσο τι πέτυχε η 2η Εθνική μέρα δράσης, αλλά τι ρόλο διαδραματίζει σε περαιτέρω ενέργειες. Οι κινητοποιήσεις του φθινωπόρου είναι αναμενόμενο να είναι λιγότερο δημοφιλείς απο αυτές της άνοιξης, αλλά είναι στο χέρι του κινήματος να μην πέσει στην παγίδα της σύγκρισης και να  διακατέχεται απο ηττοπάθεια. Το ερώτημα λοιπόν είναι ποιό μπορεί να είναι το επόμενο βήμα και ήδη πολλοί μιλούν πχ. για τη συνέλευση που θα πραγματοποιηθεί τέλη του μήνα στο SFSU (San Francisco State University), ενω σίγουρα μέρος της στρατηγικής θα πρέπει να είναι να συμμετάσχει και σε παρόμοιες συνελεύσεις άλλων ομάδων και οργανώσεων, για να δουν απο κοινού τι πρέπει να γίνει εκτός από τον προφανή στόχο μιας άλλης εθνικής ημέρας δράσης την άνοιξη.

Οι ομάδες των φοιτητών στα μέσα της δεκαετίας του ΄60, για την ειρήνη, την παύση φυλετικών διαχωρισμών και άλλα αιτήματα, παρέμεναν για αρκετό διάστημα μια μειονότητα μέχρι να αρχίσουν να τραβούν το ενδιαφέρον σημαντικού αριθμού αμέτοχων συμφοιτητών τους. Οι κινητοποιήσεις στα παν/μια πάλι στα τέλη της δεκαετίας, δεν έκαναν κάτι θεαματικό στα πρώτα χρόνια ύπαρξης τους, αλλά με τον καιρό κατάφεραν να αναπτυχθούν και αποδείχτηκαν μεταρρυθμιστικές. Βέβαια καμιά φορά είναι λίγο άστοχες οι ιστορικές συγκρίσεις τη στιγμή που κανείς δε μπορεί σε τέτοιες συνθήκες να προβλέψει το μέλλον, εν τούτοις οι σημερινές φοιτητικές κινητοποιήσεις είναι σίγουρα άξιες προσοχής.

Solidarity from Greece!

Στιγμιότυπα απο το UC Berkeley