Ως πότε θα σέρνεστε στο χώμα;

Posted on 5 Οκτωβρίου, 2010 2:25 μμ από

0


του Γαλαξιάρχη Ζaphod

Διαβάζοντας ένα ακόμη κατάπτυστο editorial του «ανθυπο-Δαράκη»(*) Π. Καψή στο Βήμα, το πρώτο που πέρασε από το μυαλό μου είναι ότι, με αφορμή αυτό ακριβώς το άρθρο του Καψή, οι εργαζόμενοι στο δημοσιογραφικό κλάδο έχουν μία και μόνη τελευταία ευκαιρία να αποκτήσουν σπονδυλική στήλη. Τα μεν μαλάκια να ανέβουν στην αλυσίδα της εξέλιξης, οι δε οσφυοκάμπτες να ξαναποκτήσουν το ανάστημά τους…

Εν όψει μαζικών απολύσεων και διώξεων στον κλάδο και μετά την κωμικοτραγική υποχώρησή τους στους ομίλους ΔΟΛ και Πήγασος τα περιθώρια στενεύουν απελπιστικά. Καλό θα είναι να γνωρίζουν ότι οι φορτηγατζήδες αποτελούν μία μακράν πιο συμπαθή τάξη στο ευρύ κοινό και ότι σε αυτούς τους άγριους καιρούς του κοινωνικού αυτοματισμού, οι λακέδες δεν έχουν καμία απολύτως τύχη. Και το κυριότερο: ούτε καν τη δουλειά τους δε θα εξασφαλίσουν.

Εδώ και αρκετούς μήνες οι δημοσιογράφοι βιώνουν στο πετσί τους με το χειρότερο τρόπο, αυτό που τους ήταν γνωστό μεν, αλλά υπέθεταν ότι αν γράφουν και μεταφέρουν κατ’ εντολή ειδήσεις και ρεπορτάζ δε θα τους άγγιζε: Είναι εντελώς αναλώσιμοι. Το μαζικό πογκρόμ (**) που βρίσκεται σε εξέλιξη στον Όμιλο Λαμπράκη και που αφορά τόσο δημοσιογράφους όσο και διοικητικούς υπαλλήλους, γίνεται αφορμή να αναδειχτούν οι θεμελιώδεις αδυναμίες του δημοσιογραφικού συνδικαλισμού, αλλά και -το κυριότερο- του ίδιου του κλάδου των δημοσιογράφων. Το πόσο βρώμικο είναι το παιχνίδι και πόση η έλλειψη αλληλεγγύης και θεμελιώδους εργασιακής αυτογνωσίας, αναδείχτηκαν στην αποτυχημένη προσπάθεια να οργανωθούν την προηγούμενη εβδομάδα εικοσιτετράωρες και σαρανταοκτάωρες απεργίες στο ΔΟΛ, τον «Πήγασο» και την Ελευθεροτυπία, με αντικείμενο τις μαζικές απολύσεις.

Εν συντομία, η ΕΣΗΕΑ εξήγγειλε την απεργία στους εκδοτικούς ομίλους αυτούς, οδηγώντας τους ιδιοκτήτες και τα στελέχη σε αντιδράσεις πανικού και ψυχρού εκβιασμού προς τους εργαζόμενους. Αποκορύφωμα των πιέσεων αυτών αποτέλεσε η αναφορά ότι διευθυντικά στελέχη του Βήματος απείλησαν με lock out τους δημοσιογράφους της εφημερίδας. Μπροστά στο ενδεχόμενο να γίνουν τελικά οι κινητοποιήσεις, παρόλη την εργοδοτική πίεση, τα μεγαλοστελέχη των ομίλων σκέφτηκαν το εξής κόλπο: θα βάλουμε κάλπη στις εφημερίδες και θα τους αναγκάσουμε να ψηφίσουν ο καθένας για την επιχείρηση στην οποία εργάζεται. Ακόμη όμως κι έτσι, υπήρχε πάντα ο φόβος να υπάρξουν πολλοί που δε θα φοβηθούν τις απειλές και να ψηφίσουν υπέρ. Οπότε επιχείρησαν το εξής επιτυχημένο τρυκ: πρόσθεσαν μία τρίτη επιλογή, του να γίνει πανελλαδική απεργία (και όχι μόνο στα έντυπα που αναφέρονταν από την ΕΣΗΕΑ), διοχετεύοντας την αντίδραση των εργαζομένων σε μία πιο «ανώδυνη» -για την εργοδοσία- επιλογή. Έτσι, παρόλο που η πλειοψηφία πήγε στις δύο επιλογές για κινητοποίηση (πανελλαδική ή μόνο στους συγκεκριμένους οργανισμούς), τα τσιράκια της διοίκησης βάφτισαν το κρέας ψάρι, κάτι που γνωρίζουν πάρα πολύ καλά από την εμπειρία τους σε ρόλο ψιττακού της εκάστοτε εξουσίας, και παρουσίασαν ως μειοψηφούσα την επιλογή για απεργία στους ομίλους τους.

Ούτως ή άλλως, οι εν λόγω κινητοποιήσεις έπεσαν θύμα της προσφιλούς αντιδραστικής τακτικής των τελευταίων ετών: κρίθηκαν παράνομες από τα δικαστήρια και δεν έγιναν ποτέ. Οπότε, ούτε γάτα ούτε ζημιά.

Δημοσιογράφος νταβάς

Όπως ανέφερα παραπάνω, αφορμή για τις γραμμές αυτές αποτέλεσε το κατάπτυστο -κατά την γνώμη μου- μονόστηλο του Παντελή Καψή στο Βήμα της Κυριακής (2 Οκτ), όπου και με απόλυτη κυνικότητα αποκαλύφθηκε όλη η ξεδιάντροπη εργοδοτική γραμμή στο χώρο των έντυπων ΜΜΕ, σύμφωνα με την οποία, ούτε λίγο ούτε πολύ, το κράτος θα πρέπει να πληρώνει τα έντυπα ώστε να διασφαλίζονται οι παχυλοί διευθυντικοί μισθοί του κάθε Καψή και ταυτόχρονα οι δημοσιογράφοι να βγάλουν το σκασμό, αποδεχόμενοι τις μαζικές απολύσεις που είναι μοιραίες λόγω της κρίσης. Όλο το άρθρο εδώ

«(…) την ίδια στιγμή που σε άλλες χώρες όπως η Γαλλία γίνονται παρεμβάσεις με στόχο όχι μόνο την οικονομική ενίσχυση αλλά και την αύξηση της κυκλοφορίας των εφημερίδων, ιδίως μεταξύ των νέων, στην Ελλάδα η πολιτεία είναι απλός θεατής. Πράγμα παράδοξο, ιδίως αν ληφθούν υπ΄ όψιν οι θέσεις – όλων των κομμάτων- για τη σημασία που έχει η ενημέρωση στην αποτελεσματική λειτουργία της Δημοκρατίας».

Με κλειστή την κρατική κάνουλα που συντηρούσε όλη την καμαρίλα των ΜΜΕ, τα παπαγαλάκια παρακαλούν για νέες μεθόδους ποτίσματός τους, πάντα από το κράτος και την τσέπη των φορολογούμενων. Δώστε και σώστε. Όχι βέβαια εργαζόμενους δημοσιογράφους, αλλά κρατικοδίαιτους μεγαλοεργολάβους και τους νταβατζήδες υπαλλήλους τους. Πάντα υπάρχουν τρόποι να συντηρηθούν, ακόμη και σε περίοδο… ισχνών αγελάδων. Αρκεί να συνεχίσει να υπάρχει ροή κρατικού παρά στα ίδια ταμεία, όπως και την εποχή των παχέων αγελάδων. Ο Καψής είναι μάλιστα τόσο άθλιος, ώστε κλείνει το μάτι στα κόμματα της αντιπολίτευσης να συναινέσουν στην κρατική επιχορήγηση του μαγαζιού του, γιατί αλλιώς η «δημοκρατία θα φάει πόρτα» (δηλ. ξεχάστε ακόμη και αυτές τις ελάχιστες αράδες που αφορούν οτιδήποτε άλλο πέρα από την κυβερνητική προπαγάνδα).

«Ενα καλό παράδειγμα έδωσε η προχθεσινή απεργία που κήρυξε η διοίκηση της Ενωσης Συντακτών ερήμην των εργαζομένων στις εφημερίδες. Οταν έπειτα από ασφυκτικές πιέσεις των εργαζομένων έγιναν γενικές συνελεύσεις των δημοσιογράφων, η απόφαση των συνδικαλιστών για απεργία αποδοκιμάστηκε με συντριπτικά ποσοστά- της τάξεως του 70%».

Το «κρέας-ψάρι» που ανέφερα παραπάνω. Το «αντιδημοκρατικό» συνδικαλιστικό όργανο δε ρώτησε τους εργαζόμενους, πράγμα που φρόντισαν να κάνουν οι ίδιοι οι εργοδότες (αυτοί που απειλούσαν με lock out). Εν μέσω εργοδοτικών εκβιασμών οι εργαζόμενοι αποφασίζουν εναντίον των κινητοποίησεων σε ποσοστό 70%. Κι όμως, ακόμη και σε αυτό ο ξετσίπωτος Π. Καψής ψεύδεται με θράσος, αποκρύποντας ότι το ποσοστό «αποδοκιμασίας» αφορά την επιλογή «πανελλαδική απεργία» και όχι αντίθεση σε κάθε κινητοποίηση. Πρόκειται δηλαδή για την ανώδυνη επιλογή που οι ίδιοι έδωσαν (με το μαχαίρι στο λαιμό) στους εργαζόμενους προκειμένου να την εκμεταλλευτούν με αυτόν ακριβώς τον τρόπο την επόμενη ημέρα. Δηλαδή ως άρνηση!
Στη συνέχεια, ο Καψής περνάει στην επίθεση, δημιουργώντας κλίμα πανικού για τους ανασφαλείς «συναδέλφους» του και ταυτόχρονα χαϊδεύοντας τα αφτιά του περιστασιακού αναγνώστη, μπροστά στο «οικονομικό δράμα» των αφεντικών του.

«Τι πρόκειται, λοιπόν, να γίνει; Η πρώτη άμεση παρενέργεια της κρίσης θα είναι αποφάσεις για δραματικές περικοπές στο κόστος. Και αυτό θα γίνει είτε με οργανωμένο τρόπο και με προσπάθεια να ελαχιστοποιηθούν οι κοινωνικές επιπτώσεις είτε άναρχα με συγκρούσεις, κλεισίματα εφημερίδων και χρεοκοπίες. (…)
Αξίζει να σημειωθεί ότι αυτός ο περιορισμός του κόστους έχει ήδη γίνει σε ορισμένα Μέσα με ή χωρίς την ανοχή των συνδικάτων. Ετσι αυτές που έχουν κυρίως το πρόβλημα είναι περισσότερο οι παραδοσιακές επιχειρήσεις που αντιστάθηκαν όσο μπορούσαν στις περικοπές μόνο και μόνο για να βρεθούν σήμερα να ανταγωνίζονται τους υπόλοιπους από μειονεκτική θέση.
Αυτός ο περιορισμός των εξόδων δεν πρόκειται φυσικά να εξαλείψει τα ελλείμματα. Θα τα κάνει ωστόσο διαχειρίσιμα, έτσι ώστε σε ένα- δύο χρόνια, όταν θα ζωντανέψει η οικονομία, τα μέσα ενημέρωσης να ξαναγίνουν οικονομικά βιώσιμα».

«Σκάστε γιατί έχουμε και τρεις βόδιγκαρντ να συντηρήσουμε!»

Ο ψοφοδεής υπαλληλίσκος κλαίει για τη μοίρα των αφεντικών του, των μεγαλοκατασκευαστών, εφοπλιστών, τραπεζιτών, μεγαλοεκδοτών, που τους έλαχε η κακή μοίρα της κρίσης στα έντυπα. Οι συνάδελφοί του τρώνε πόρτα, για να μην πω ότι φωτογραφίζονται ως υπαίτιοι της κατάστασης, καθώς όσοι εργοδότες υπέκυψαν στις πιέσεις των εργαζόμενων «βρέθηκαν σήμερα να ανταγωνίζονται τους υπόλοιπους από μειονεκτική θέση». Επαναλαμβάνω, ότι αυτός ο άνθρωπος αυτοαποκαλείται δημοσιογράφος και συνάδελφος των εργαζομένων στο Βήμα και ταυτόχρονα μέλος της ΕΣΗΕΑ.

Μην ανησυχείτε όμως αδέρφια δημοσιογράφοι. Σε κανένα-δύο χρονάκια ο «συνάδελφός» σας μπορεί και να σας ξαναπροσλάβει.

Όλο το ζουμί όμως του άρθρου του Καψή βρίσκεται σε αυτήν ακριβώς την παράγραφο:

«Από την άλλη πλευρά οι εργαζόμενοι διά των συνδικαλιστικών εκπροσώπων τους κινούνται στην καλύτερη περίπτωση με ανακλαστικά άλλων εποχών και στη χειρότερη με βάση ένα στενό παραταξιακό κομματικό συμφέρον που θεωρεί την κρίση ευκαιρία για να πληγούν κάποιοι και να αναρριχηθούν άλλοι».

Ο Καψής ξεβρακώνει με δύο προτάσεις όλο τον κλάδο και κυριότερα τα κλιμάκια στα οποία ανήκει αυτός ο τακτοποιημένος – μαζί με τον αδερφό του- ιδιωτικός υπάλληλος (και σε καμία περίπτωση δημοσιογράφος) γόνος πολιτικού και πρώην δημοσιογράφου «σιτιζόμενου» στον Όμιλο Λαμπράκη (σ.σ. αδιάφορο το αγωνιστικό παρελθόν του Γιάννη Καψή, ειδικά αντιπαραβαλλόμενο με το αντιδραστικό παρόν των τέκνων του). Μεταξύ των ανώτερων στελεχών των παραδοσιακών ΜΜΕ πέφτουν κεφάλια και σφάζονται παλικάρια. Οι μηνιαίες δεκαπεντάρες (χιλιάδες) έχουν πέσει στα μισά ή και το ένα τρίτο, παραμένοντας βέβαια σε θεαματική απόσταση από τους μισθούς των εκατοντάδων ρεπόρτερ που τρώνε το δρόμο με το κουτάλι. Κι όσο πιο φθηνός ο λακές, τόσο πιο αντιδραστικός ο ρόλος του. Ο Καψής λέει στους συναδέλφους του ξεκάθαρα: σκάστε γιατί πιο κάτω εμείς δεν πάμε. Έχουμε και τρεις βόδιγκαρντ να συντηρήσουμε…

Το μπακάλικο του μπάρμπα Πάνου

Για την ΕΣΗΕΑ δεν έχω να πω και πολλά πράγματα. Και μόνο το γεγονός ότι ο ιδιοκτήτης εφημερίδας Χατζηνικολάου θεωρείται «συνάδελφος δημοσιογράφος» τόσο από το συνδικαλιστικό όργανο όσο όμως και από τον κλάδο, λέει πάρα πολλά για το πόσο διαβρωμένος είναι ο χώρος. Πόσο μάλλον ο συνδικαλιστικός του φορέας, όπου είναι και αναμενόμενη μία δόση διαφθοράς παραπάνω. Με ανώδυνες ανακοινώσεις που αναφέρονται γενικόλογα σε σκοπιμότητες και ανησυχητικά φαινόμενα εργοδοτικών απειλών, η ΕΣΗΕΑ παριστάνει μονίμως τον Πόντιο Πιλάτο. Υπήρξαν αναφορές ότι ο Καψής και ο Πρετεντέρης απείλησαν με lock out τους εργαζόμενους στο Βήμα; Ακόμη κι αν δεν είναι αποδεδειγμένες, είναι δυνατόν να μην περάσουν από πειθαρχικό για να διαπιστωθεί η ακρίβεια τόσο σοβαρών καταγγελιών; Εργοδότες, στελέχη, γραφιάδες, ρεπόρτερ, όλοι ένα τουρλουμπούκι κάτω από το γενικό όρο «δημοσιογράφος». Αφεντικά  συνάδελφοι με «δούλους»; Μόνο στο δημοσιογραφικό κλάδο συμβαίνουν αυτά.

Έχετε τα ούμπαλα; Απόδειξη!

Lock out ο Καψής; Εκατο-εκατόν πενήντα από εσάς και μία ομάδα διοικητικών και βουρ για κατάληψη των γραφείων του Βήματος και του τυπογραφείου του ΔΟΛ. Στη συνέχεια εκδώστε μόνοι σας το πρώτο ανεξάρτητο «δημοσιογραφικό φύλλο», στις εγκαταστάσεις των κρατικοδίαιτων «γκέμπελς», για τους οποίους εργαζόσαστε (μάλλον όχι για πολύ). Αν δεν μπορείτε, τότε αγαπητοί φίλοι «δημοσιογράφοι» και μέλλοντες άνεργοι, να με συμπαθάτε, αλλά κακώς κατεβήκατε από τα δέντρα. Και κάποιοι από εσάς κακώς εγκατέλειψαν καν τον χώμα και ανέβηκαν σε αυτά.

Όσο γράφετε κατ’ εντολή, κατασυκοφαντείτε τους υπόλοιπους κλάδους εργαζομένων και επαγγελματιών, γίνεστε μεταφορείς κυβερνητικής προπαγάνδας, αναπαράγετε αλλοιωμένα στοιχεία και ετοιματζήδικα Δελτία Τύπου απευθείας από τα υπουργεία, αλληλεγγύη από τον κόσμο να μην προσδοκάτε. Ειδικά γιατί το κάνετε για τρεις κι εξήντα, βάζοντας τον εαυτό σας σε ρόλο χιλιοχρησιμοποιημένης σφουγγαρίστρας του συστήματος. Δικαίως, ούτε για φτύσιμο δε θα σας έχουν…

(*) Ο κύριος Δαράκης, ο περίφημος ρουφιάνος γλείφτης στην ταινία «η κόρη μου η σοσιαλίστρια».
(**) Από όσο γνωρίζω συνεχίζει να υπάρχει περιορισμός στον αριθμό των απολύσεων στις ιδιωτικές επιχειρήσεις. Υπάρχει κάποιος να μας ενημερώσει με ποιον τρόπο αυτή τη στιγμή ο Ψυχάρης απολύει κατά εικοσάδες τους εργαζόμενους του Ομίλου;
Short URL: http://wp.me/pPn6Y-2Lu